Een voorsmaakje: Vermoord het verleden - hfst 1

Het is vreemd hoe je je soms de kleinste details kunt herinneren. Het kraken van de vloerplank die altijd los heeft gelegen, de tocht die zacht de vogels aan de hanger in de keuken doet rammelen of de tekening vol kleuren aan de muur van je slaapkamer. Ik heb die eigenschap van mijn vader. Hoe lang iets ook geleden was, hij kon exact navertellen wat er gebeurd was. Zoals die keer dat ik bijna van de glijbaan viel. Nu ja, bijna… Ik viel van de glijbaan en had het geluk dat ik bleef haken. Maar hij vertelde het altijd met zoveel woorden en gebaren dat het voelde alsof ik er opnieuw bij was, maar dan als angstige toeschouwer, die alles in slow motion volgde. Hoe ik wriemelde bovenaan het speeltuig en mijn been half over de rand stak. Hoe mijn vader in paniek over het gras liep, schreeuwend dat ik moest blijven zitten. Hoe ik niet luisterde en met ware doodsverachting naar beneden stortte. Hoe hij, als was het een sketch uit een slechte slapstickkomedie, uitgleed in de modder, zijn ogen dicht dichtkneep en alle mogelijke scenario’s door zijn hoofd liet malen. Hoe hij weer opkeek en mij zag bengelen aan een uitsteeksel van de glijbaan. Hoe hij zich repte naar het toestel en mij kon opvangen toen ik verder naar beneden gleed.
Het is leuk als je je dingen levendig kunt herinneren. Je laat je niet meeslepen door een romantisch ideaalbeeld van vroeger. Je hebt een stap voorsprong op anderen die niet alles correct in hun geheugen hebben opgeslagen. Maar het is ook een eigenschap die je niet kunt uitschakelen. Je kunt er niet voor kiezen om de ene gebeurtenis wel en de andere niet te onthouden.
En sommige dingen zou je liever willen vergeten.
Zoals de keer dat ik de klink van de voordeur van ons appartement naar beneden hoorde gaan. Ik lag al een uur te woelen in mijn bed, mijn vader was voor zover ik had kunnen horen in zijn slaapkamer. De voordeur ging open en dicht en ik hoorde de vogels in de keuken ritselen. Ik hield mijn adem in. Moest ik roepen? Mijn vader waarschuwen? Mijn keel zat helemaal dicht.
Voetstappen kwamen voorbij mijn slaapkamerdeur. De vloer kraakte. En dan werd het stil. Ik opende mijn ogen en keek op de tekening die ik had gemaakt toen ik vier jaar was. Een tekening was het niet echt, meer een verzameling kleuren, maar ik kon wel exact zeggen welke kleur waar stond. Mijn ogen gleden van de tekening naar de deur. De klink ging zacht omlaag.
Angstig keek ik naar het raam. Ik kon naar buiten kruipen en proberen de onderburen te bereiken. Ons appartement lag op de vierde verdieping, was dat een risico dat ik kon nemen? Ik probeerde in te schatten hoe diep ik kon vallen. En ik berekende wat er nodig was, nog iets wat ik van mijn vader had geërfd. Altijd eerst de situatie inschatten en dan pas actie ondernemen. Nu nog naar het raam hollen, het openen en me zonder overhaaste bewegingen laten zakken, leek alleen een optie als het binnen de drie seconden zou gebeuren.
En dus deed ik niets.
Mijn vingers boorden zich in mijn handpalmen terwijl ik naar de deur keek. De klink was helemaal naar beneden. Ik hoorde gefluister achter de deur, er waren meerdere personen in ons appartement. In een flits schoot het door mijn hoofd dat ik overdreef. Misschien had ik toch even geslapen en was mijn vader naar buiten gegaan. Hij had gewoon een vriend mee naar huis genomen.
Maar de plank had gekraakt. Vader stapte altijd over de plank als ik sliep. Altijd.
Het gefluister werd luider, er werd gediscussieerd. Ik had meer tijd dan ik had gedacht, maar nu was het te laat. Geen spijt hebben, zei mijn vader altijd. Wie spijt heeft, maakt verkeerde beslissingen, je moet altijd verder.
Ik kwam overeind en stapte naar het raam. Voor ik het opende keek ik nog een keer achterom. De klink was opnieuw omhoog gegaan. Er klonken voetstappen die verder naar de woonkamer gingen.
Ik liep naar de deur. Twijfelde. In bed kruipen en het laken over mijn hoofd trekken. Mijn ogen dicht doen en wachten, dat moest ik doen. Mijn hand ging naar de deurklink. Met kleine onhoorbare schokjes opende ik de deur. Ik gluurde de gang in.
De indringers waren al weg. Op mijn tippen sloop ik door de gang. Mijn blote voeten maakten een smakkend geluid op de houten vloer. Ik had het gevoel dat ik op zuignappen liep. De deur van de woonkamer stond open. Ik bukte me en keek om de hoek.
Ze waren met zijn drieën. En het waren geen vrienden van mijn vader. Ze hadden mutsen op die tot bijna over hun ogen waren getrokken. Twee van de drie hadden ook hun hals en gezicht bedekt met een sjaal. Iemand die ’s nachts een huis binnendrong en zichzelf onherkenbaar maakte, had meestal geen goede bedoelingen. De pistolen die even oplichtten in het maanlicht dat tussen de gordijnen door kwam, bevestigden mijn vermoeden.
De mannen stonden dicht bij elkaar en overlegden. Ze wezen naar de deuren die grensden aan de woonkamer. De keuken en de slaapkamer van mijn vader. De man zonder sjaal keek de keuken in. De vogels schokten heen en weer, als wilden ze waarschuwen voor naderend gevaar. Hij schudde zijn hoofd en knikte naar de slaapkamerdeur.
Ik keek verlamd toe. Wat moest ik doen? Wat kon ik doen?
De mannen gingen in formatie naast de deur staan. Ze bromden enkele onverstaanbare dingen, knikten onophoudelijk, als kippen op zoek naar schaarse graankorrels. De man zonder sjaal stak drie vingers de lucht in. Twee. Eén.
Zijn schoen ramde de deur uit haar hengsels. De mannen stormden met getrokken wapens naar binnen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik vervloekte mezelf dat ik niet had geroepen. Ik liet hen zomaar bij mijn vader binnenvallen.
Ik moest iets doen. Ik liep naar de slaapkamer en keek naar binnen. De mannen zwaaiden met hun wapens naar elkaar en vloekten luid. Het bed van mijn vader was leeg.
Er was geen tijd om na te denken waarom het bed leeg was. Ik was er zeker van dat mijn vader in de slaapkamer was geweest. Misschien was hij ook uit het raam geklommen en had hij zich laten zakken. Misschien had ik toch geslapen en was hij het huis uit. Een stroom aan gedachten zocht zich een weg in mijn hoofd, terwijl een bedenking er continu probeerde door te beuken: ik moest weg, zo snel mogelijk.
Ik draaide me om en liep door de woonkamer. Struikelde bijna over de speelgoedtoren die ik die avond in elkaar had gezet, en ontweek de ridders die het gebouw belegerden. Maar verder geraakte ik niet. Een hand greep mijn schouder en bracht me abrupt tot stilstand.

Nieuw boek! Vermoord het verleden

In april verschijnt er een nieuw boek voor de 16+ers: Vermoord het verleden. Ik ben de laatste hoofdstukken op dit moment aan het afwerken, dus ik ben benieuwd hoe het gaat aflopen :-)

Dit is alvast de korte inhoud:

Yago De Moor is twaalf wanneer zijn vader
vermoord wordt door inbrekers. Hij wordt bij een
pleeggezin geplaatst, waar hij doodongelukkig is. Jaren later
ontdekt hij dat zijn vader een boodschap voor hem heeft
achtergelaten in een oud stuk speelgoed. Hij gaat op zoek
en doet een gruwelijke ontdekking: zijn vader is niet zomaar
vermoord, hij was zelf een huurmoordenaar. Yago wil alleen
nog maar wraak.

De Boekenbeurs

De Boekenbeurs in Antwerpen komt er weer aan. Dit jaar zal ik er maar twee dagen zitten, dus goed uitkijken wanneer je komt.

Dinsdag 1 november
10u30-13u30: De Eenhoorn (zaal 2)
14u-15u: Boekhnadel Pardoes (zaal 3)
15u-17u: WPG Uitgevers (zaal 4)

Zaterdag 5 november
13u30: ik lees voor uit De grote boze wolf (was helemaal niet boos)
14u-15u: De Eenhoorn (zaal 2)
15u-17u: WPG Uitgevers (zaal 4)

Kom gerust eens langs voor een babbeltje of een handtekening!

Out now!

En hij is er!

De jacht op dokter Liu ligt vanaf nu in de winkel. Een boek met IJslanders, Duitsers, Engelsen en Chinezen. Nog nooit zo internationaal gegaan :-)

De jacht op dokter Liu: eind september

Sam Smith - de jacht op dokter Liu verschijnt eind september! Nog even geduld dus en dan kan je mee met Sam en Daphné naar China voor een wilde achtervolging op twee IJslanders en een rare dokter...

Alvast een voorsmaakje van hoe het boek er (ongeveer) gaat uitzien:

Ruben is goed gek

Deze maand is er een nieuw verhaaltje van Jonas te lezen in het tijdschrift Libelle Mama. Ruben is een jongetje dat net een beetje gekker is dan de rest. Omdat niemand dat nog leuk vindt, hoopt hij dat hij minder gek wordt dan de andere kinderen van zijn klas. Zijn wens komt uit, maar niet helemaal zoals gepland. Hij is niet minder gek geworden, de anderen zijn veel gekker geworden. En plots staat de hele school op stelten!

Weer een beetje laten ontsporen :-)

Sam Smith en de jacht op dokter Liu

Speciaal voor jullie al een eerste fragmentje uit het nieuwe boek! Sam en Daphné zoeken in Berlijn naar de IJslanders en de Code van Autumn. Ze gaan samen met Duits geheim agente Ina Schneider langs bij alle gangsters om informatie in te winnen:

Boven kwamen ze in een heel andere wereld terecht. Ina had niet overdreven: Michaels Penthouse was reusachtig en baadde in een luxe waar zelfs Oosterse Sjeiks jaloers op zouden zijn. Michael liet hen plaatsnemen in een lederen witte zetel. Tegenover hen was een groot glasraam dat uitgaf op de garage. Vanaf hier kon Sterke Michael zijn werknemers in het oog houden. De man bleef zelf rechtopstaan en bekeek zijn garage.
'Wat is het deze keer? Een parkeerboete? Te snel gereden?'
Ina knikte naar Sam en Daphné. Het was hun onderzoek, hier moesten zij overnemen. Daphné schraapte haar keel.
'We zoeken IJslanders.'
Zo hadden ze het overal gedaan. Met de deur in huis vallen en dan de reactie peilen. Michael bleef er in elk geval rustig onder.
'Ga dan naar IJsland. Daar lopen ze in het wild.'
'We willen niet zomaar IJslanders', zei Sam. 'We zoeken er twee specifieke. Ze verkopen iets.'
Sterke Michael schudde het hoofd.
'Ik heb nog nooit een IJslander van dichtbij gezien.'
Hij bleef naar zijn garage kijken. Sam wist dat hij loog, anders zou hij hen aankijken.
'Dat is vreemd.'
Meer zei Sam niet. Hij liet bewust een stilte vallen, om Michael uit zijn tent te lokken. De meeste mensen konden niet om met stiltes. Ondertussen liet hij zijn blik door het vertrek dwalen. Alles was kraaknet, de moderne omgeving liet geen franjes toe.
Hij stond op en wandelde op zijn tippen door de kamer. Bij de open keuken bleef hij staan. Op het aanrecht stonden een lege fles champagne en drie glazen. Sterke Michael had bezoek gehad, maar van wie?
Sam ging naast Michael staan en keek mee naar de garage, waar de werknemers druk in de weer waren.
'Auto's herstellen is een lucratieve business?'
'Als je goed bent in wat je doet wel, ja', reageerde Michael.
Sam wees naar de hoek van de garage, waar de geblondeerde man een auto aan het verven was.
'Jullie doen wel veel voor jullie klanten.'
'De klant is koning.'
'Weten die klanten wel dat hun auto's hier zijn? Of moet ik daar beter eens de aangiftes van gestolen wagens voor doornemen?'
Sam had zijn tactiek bepaald. Dat Sterke Michael een hele autozwendel opzette en daar stinkend rijk van werd, kon hem op dat moment niet veel schelen. Alleen de Code was belangrijk. Maar hij moest een manier vinden om de autodealer onder druk te zetten.
'Ik weet niet waar je heen wilt.'
Sam drukte zijn vinger op de ruit. Michael huiverde even bij het zien van de vlek die Sam maakte. Hij was al net zoals Ina.
'Jouw klanten komen wel van erg ver.'
Hij doelde op de nummerplaten van de auto's. Er waren Duitse wagens bij, maar minstens de helft had een buitenlands kenteken. Sam was er zeker van dat die eigenaars er geen idee van hadden waar hun voertuig zich bevond.
'Als je goede service biedt, komen ze van overal.'
Michael had al eerder zulke gesprekken gevoerd, merkte Sam. Het was niet de eerste keer dat de politie over de vloer kwam. Dat had hij ook gemerkt aan de manier waarop hij met Ina omging.
'Heeft de champagne met Arnor en Kristin gesmaakt?'
Sterke Michaels schouders trokken even samen. Voor de eerste keer keek hij Sam recht aan.
'Wat willen jullie eigenlijk?'
Daphné kwam uit de zetel en ging naast Sam staan. Ze sprak zonder Michael aan te kijken.
'We zijn niet geinteresseerd in jouw garage. Auto's zeggen mij sowieso niets. Je staat er alleen maar mee in de file. Maar...'
Ze keek op en staarde recht in de ogen van Michael.
'Dat kan veranderen. Heel wat mensen zouden jouw handel graag opgedoekt zien. En als wij ergens geïnteresseerd in geraken, laten we niet meer los.'
Sterke Michael keek van Sam naar Daphné, probeerde in te schatten of het bluf was of niet. Hij legde zijn armen op zijn rug en stapte weg van het raam. Na een tijdje rond te dwalen door zijn eigen woonkamer, liet hij zich in een zetel ploffen.
'Ze hadden een voorstel bij zich.'
Sam had gelijk gehad. Arnor en Kristin waren bij Sterke Michael geweest.
'En?'
'Ik heb geweigerd.'
'Waarom?'
'Het was te duur.'
Het was te verwachten dat Arnor en Kristin veel geld zouden vragen voor de Code.
'Zelfs te duur voor jou?' mengde Ina zich.
Sterke Michael glimlachte.
'Ik ben maar een bescheiden autohandelaar. Het was te duur voor wat het was. Wat moet ik met zo'n document?'
Daar hadden Arnor en Kristin waarschijnlijk niet bij stilgestaan. Ze hadden kopers gecontacteerd met veel geld, maar waren vergeten dat niet iedereen baat had bij de Code. Er stond bijvoorbeeld niet in hoe je rijk kon worden van auto's te stelen en door te verkopen. En zelfs als het erin had gestaan, had Sterke Michael er niets aan gehad. Hij wist er meer van dan wie ook.
Sam wist niet goed wat te geloven. Michael leek de waarheid te spreken. Maar wat als hij opnieuw de macht over Berlijn wilde grijpen? Dan kwam de Code hem wel van pas.
Hier in de woonkamer zouden ze echter niets meer ontdekken. Michael keek hen zwijgzaam aan vanuit de zetel. Hij was het gewend om zich door een verhoor te slepen. Sam gaf Ina een teken dat het gesprek afgelopen was. Zonder er nog veel woorden aan vuil te maken verlieten ze de garage.
'Ik vertrouw hem niet helemaal', zei Sam. 'Kan je hem de komende dagen laten schaduwen? We moeten elke stap die hij zet volgen.'
Ina knikte en tikte alles meteen in op haar smartphone. De gegevens kwamen zo onmiddellijk in de databank van de geheime dienst terecht. Nog geen uur later zou er een mannetje voor de garage postvatten. De Duitsers lieten er geen gras over groeien, wist Sam.
'Ik vertrouw hem ook niet', mompelde Ina, terwijl ze haar telefoon weer wegstak. 'Wie draagt er nu sokken in sandalen? En heb je dat hemd gezien? Zo jaren negentig!'