Jonas Boets

Een voorsmaakje: Vermoord het verleden - hfst 1

2012-01-26T17:22:00.000+01:00

Het is vreemd hoe je je soms de kleinste details kunt herinneren. Het kraken van de vloerplank die altijd los heeft gelegen, de tocht die zacht de vogels aan de hanger in de keuken doet rammelen of de tekening vol kleuren aan de muur van je slaapkamer. Ik heb die eigenschap van mijn vader. Hoe lang iets ook geleden was, hij kon exact navertellen wat er gebeurd was. Zoals die keer dat ik bijna van de glijbaan viel. Nu ja, bijna… Ik viel van de glijbaan en had het geluk dat ik bleef haken. Maar hij vertelde het altijd met zoveel woorden en gebaren dat het voelde alsof ik er opnieuw bij was, maar dan als angstige toeschouwer, die alles in slow motion volgde. Hoe ik wriemelde bovenaan het speeltuig en mijn been half over de rand stak. Hoe mijn vader in paniek over het gras liep, schreeuwend dat ik moest blijven zitten. Hoe ik niet luisterde en met ware doodsverachting naar beneden stortte. Hoe hij, als was het een sketch uit een slechte slapstickkomedie, uitgleed in de modder, zijn ogen dicht dichtkneep en alle mogelijke scenario’s door zijn hoofd liet malen. Hoe hij weer opkeek en mij zag bengelen aan een uitsteeksel van de glijbaan. Hoe hij zich repte naar het toestel en mij kon opvangen toen ik verder naar beneden gleed.
Het is leuk als je je dingen levendig kunt herinneren. Je laat je niet meeslepen door een romantisch ideaalbeeld van vroeger. Je hebt een stap voorsprong op anderen die niet alles correct in hun geheugen hebben opgeslagen. Maar het is ook een eigenschap die je niet kunt uitschakelen. Je kunt er niet voor kiezen om de ene gebeurtenis wel en de andere niet te onthouden.
En sommige dingen zou je liever willen vergeten.
Zoals de keer dat ik de klink van de voordeur van ons appartement naar beneden hoorde gaan. Ik lag al een uur te woelen in mijn bed, mijn vader was voor zover ik had kunnen horen in zijn slaapkamer. De voordeur ging open en dicht en ik hoorde de vogels in de keuken ritselen. Ik hield mijn adem in. Moest ik roepen? Mijn vader waarschuwen? Mijn keel zat helemaal dicht.
Voetstappen kwamen voorbij mijn slaapkamerdeur. De vloer kraakte. En dan werd het stil. Ik opende mijn ogen en keek op de tekening die ik had gemaakt toen ik vier jaar was. Een tekening was het niet echt, meer een verzameling kleuren, maar ik kon wel exact zeggen welke kleur waar stond. Mijn ogen gleden van de tekening naar de deur. De klink ging zacht omlaag.
Angstig keek ik naar het raam. Ik kon naar buiten kruipen en proberen de onderburen te bereiken. Ons appartement lag op de vierde verdieping, was dat een risico dat ik kon nemen? Ik probeerde in te schatten hoe diep ik kon vallen. En ik berekende wat er nodig was, nog iets wat ik van mijn vader had geërfd. Altijd eerst de situatie inschatten en dan pas actie ondernemen. Nu nog naar het raam hollen, het openen en me zonder overhaaste bewegingen laten zakken, leek alleen een optie als het binnen de drie seconden zou gebeuren.
En dus deed ik niets.
Mijn vingers boorden zich in mijn handpalmen terwijl ik naar de deur keek. De klink was helemaal naar beneden. Ik hoorde gefluister achter de deur, er waren meerdere personen in ons appartement. In een flits schoot het door mijn hoofd dat ik overdreef. Misschien had ik toch even geslapen en was mijn vader naar buiten gegaan. Hij had gewoon een vriend mee naar huis genomen.
Maar de plank had gekraakt. Vader stapte altijd over de plank als ik sliep. Altijd.
Het gefluister werd luider, er werd gediscussieerd. Ik had meer tijd dan ik had gedacht, maar nu was het te laat. Geen spijt hebben, zei mijn vader altijd. Wie spijt heeft, maakt verkeerde beslissingen, je moet altijd verder.
Ik kwam overeind en stapte naar het raam. Voor ik het opende keek ik nog een keer achterom. De klink was opnieuw omhoog gegaan. Er klonken voetstappen die verder naar de woonkamer gingen.
Ik liep naar de deur. Twijfelde. In bed kruipen en het laken over mijn hoofd trekken. Mijn ogen dicht doen en wachten, dat moest ik doen. Mijn hand ging naar de deurklink. Met kleine onhoorbare schokjes opende ik de deur. Ik gluurde de gang in.
De indringers waren al weg. Op mijn tippen sloop ik door de gang. Mijn blote voeten maakten een smakkend geluid op de houten vloer. Ik had het gevoel dat ik op zuignappen liep. De deur van de woonkamer stond open. Ik bukte me en keek om de hoek.
Ze waren met zijn drieën. En het waren geen vrienden van mijn vader. Ze hadden mutsen op die tot bijna over hun ogen waren getrokken. Twee van de drie hadden ook hun hals en gezicht bedekt met een sjaal. Iemand die ’s nachts een huis binnendrong en zichzelf onherkenbaar maakte, had meestal geen goede bedoelingen. De pistolen die even oplichtten in het maanlicht dat tussen de gordijnen door kwam, bevestigden mijn vermoeden.
De mannen stonden dicht bij elkaar en overlegden. Ze wezen naar de deuren die grensden aan de woonkamer. De keuken en de slaapkamer van mijn vader. De man zonder sjaal keek de keuken in. De vogels schokten heen en weer, als wilden ze waarschuwen voor naderend gevaar. Hij schudde zijn hoofd en knikte naar de slaapkamerdeur.
Ik keek verlamd toe. Wat moest ik doen? Wat kon ik doen?
De mannen gingen in formatie naast de deur staan. Ze bromden enkele onverstaanbare dingen, knikten onophoudelijk, als kippen op zoek naar schaarse graankorrels. De man zonder sjaal stak drie vingers de lucht in. Twee. Eén.
Zijn schoen ramde de deur uit haar hengsels. De mannen stormden met getrokken wapens naar binnen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik vervloekte mezelf dat ik niet had geroepen. Ik liet hen zomaar bij mijn vader binnenvallen.
Ik moest iets doen. Ik liep naar de slaapkamer en keek naar binnen. De mannen zwaaiden met hun wapens naar elkaar en vloekten luid. Het bed van mijn vader was leeg.
Er was geen tijd om na te denken waarom het bed leeg was. Ik was er zeker van dat mijn vader in de slaapkamer was geweest. Misschien was hij ook uit het raam geklommen en had hij zich laten zakken. Misschien had ik toch geslapen en was hij het huis uit. Een stroom aan gedachten zocht zich een weg in mijn hoofd, terwijl een bedenking er continu probeerde door te beuken: ik moest weg, zo snel mogelijk.
Ik draaide me om en liep door de woonkamer. Struikelde bijna over de speelgoedtoren die ik die avond in elkaar had gezet, en ontweek de ridders die het gebouw belegerden. Maar verder geraakte ik niet. Een hand greep mijn schouder en bracht me abrupt tot stilstand.

Nieuw boek! Vermoord het verleden

2012-01-25T16:00:00.002+01:00

In april verschijnt er een nieuw boek voor de 16+ers: Vermoord het verleden. Ik ben de laatste hoofdstukken op dit moment aan het afwerken, dus ik ben benieuwd hoe het gaat aflopen :-)

Dit is alvast de korte inhoud:

Yago De Moor is twaalf wanneer zijn vader
vermoord wordt door inbrekers. Hij wordt bij een
pleeggezin geplaatst, waar hij doodongelukkig is. Jaren later
ontdekt hij dat zijn vader een boodschap voor hem heeft
achtergelaten in een oud stuk speelgoed. Hij gaat op zoek
en doet een gruwelijke ontdekking: zijn vader is niet zomaar
vermoord, hij was zelf een huurmoordenaar. Yago wil alleen
nog maar wraak.

De Boekenbeurs

2011-10-25T22:58:00.002+02:00

De Boekenbeurs in Antwerpen komt er weer aan. Dit jaar zal ik er maar twee dagen zitten, dus goed uitkijken wanneer je komt.

Dinsdag 1 november
10u30-13u30: De Eenhoorn (zaal 2)
14u-15u: Boekhnadel Pardoes (zaal 3)
15u-17u: WPG Uitgevers (zaal 4)

Zaterdag 5 november
13u30: ik lees voor uit De grote boze wolf (was helemaal niet boos)
14u-15u: De Eenhoorn (zaal 2)
15u-17u: WPG Uitgevers (zaal 4)

Kom gerust eens langs voor een babbeltje of een handtekening!

Out now!

2011-10-25T22:55:00.002+02:00

En hij is er!

De jacht op dokter Liu ligt vanaf nu in de winkel. Een boek met IJslanders, Duitsers, Engelsen en Chinezen. Nog nooit zo internationaal gegaan :-)

De jacht op dokter Liu: eind september

2011-09-04T20:57:00.003+02:00

Sam Smith - de jacht op dokter Liu verschijnt eind september! Nog even geduld dus en dan kan je mee met Sam en Daphné naar China voor een wilde achtervolging op twee IJslanders en een rare dokter...

Alvast een voorsmaakje van hoe het boek er (ongeveer) gaat uitzien:

Ruben is goed gek

2011-04-28T20:14:00.003+02:00

Deze maand is er een nieuw verhaaltje van Jonas te lezen in het tijdschrift Libelle Mama. Ruben is een jongetje dat net een beetje gekker is dan de rest. Omdat niemand dat nog leuk vindt, hoopt hij dat hij minder gek wordt dan de andere kinderen van zijn klas. Zijn wens komt uit, maar niet helemaal zoals gepland. Hij is niet minder gek geworden, de anderen zijn veel gekker geworden. En plots staat de hele school op stelten!

Weer een beetje laten ontsporen :-)

Sam Smith en de jacht op dokter Liu

2011-04-17T11:18:00.002+02:00

Speciaal voor jullie al een eerste fragmentje uit het nieuwe boek! Sam en Daphné zoeken in Berlijn naar de IJslanders en de Code van Autumn. Ze gaan samen met Duits geheim agente Ina Schneider langs bij alle gangsters om informatie in te winnen:

Boven kwamen ze in een heel andere wereld terecht. Ina had niet overdreven: Michaels Penthouse was reusachtig en baadde in een luxe waar zelfs Oosterse Sjeiks jaloers op zouden zijn. Michael liet hen plaatsnemen in een lederen witte zetel. Tegenover hen was een groot glasraam dat uitgaf op de garage. Vanaf hier kon Sterke Michael zijn werknemers in het oog houden. De man bleef zelf rechtopstaan en bekeek zijn garage.
'Wat is het deze keer? Een parkeerboete? Te snel gereden?'
Ina knikte naar Sam en Daphné. Het was hun onderzoek, hier moesten zij overnemen. Daphné schraapte haar keel.
'We zoeken IJslanders.'
Zo hadden ze het overal gedaan. Met de deur in huis vallen en dan de reactie peilen. Michael bleef er in elk geval rustig onder.
'Ga dan naar IJsland. Daar lopen ze in het wild.'
'We willen niet zomaar IJslanders', zei Sam. 'We zoeken er twee specifieke. Ze verkopen iets.'
Sterke Michael schudde het hoofd.
'Ik heb nog nooit een IJslander van dichtbij gezien.'
Hij bleef naar zijn garage kijken. Sam wist dat hij loog, anders zou hij hen aankijken.
'Dat is vreemd.'
Meer zei Sam niet. Hij liet bewust een stilte vallen, om Michael uit zijn tent te lokken. De meeste mensen konden niet om met stiltes. Ondertussen liet hij zijn blik door het vertrek dwalen. Alles was kraaknet, de moderne omgeving liet geen franjes toe.
Hij stond op en wandelde op zijn tippen door de kamer. Bij de open keuken bleef hij staan. Op het aanrecht stonden een lege fles champagne en drie glazen. Sterke Michael had bezoek gehad, maar van wie?
Sam ging naast Michael staan en keek mee naar de garage, waar de werknemers druk in de weer waren.
'Auto's herstellen is een lucratieve business?'
'Als je goed bent in wat je doet wel, ja', reageerde Michael.
Sam wees naar de hoek van de garage, waar de geblondeerde man een auto aan het verven was.
'Jullie doen wel veel voor jullie klanten.'
'De klant is koning.'
'Weten die klanten wel dat hun auto's hier zijn? Of moet ik daar beter eens de aangiftes van gestolen wagens voor doornemen?'
Sam had zijn tactiek bepaald. Dat Sterke Michael een hele autozwendel opzette en daar stinkend rijk van werd, kon hem op dat moment niet veel schelen. Alleen de Code was belangrijk. Maar hij moest een manier vinden om de autodealer onder druk te zetten.
'Ik weet niet waar je heen wilt.'
Sam drukte zijn vinger op de ruit. Michael huiverde even bij het zien van de vlek die Sam maakte. Hij was al net zoals Ina.
'Jouw klanten komen wel van erg ver.'
Hij doelde op de nummerplaten van de auto's. Er waren Duitse wagens bij, maar minstens de helft had een buitenlands kenteken. Sam was er zeker van dat die eigenaars er geen idee van hadden waar hun voertuig zich bevond.
'Als je goede service biedt, komen ze van overal.'
Michael had al eerder zulke gesprekken gevoerd, merkte Sam. Het was niet de eerste keer dat de politie over de vloer kwam. Dat had hij ook gemerkt aan de manier waarop hij met Ina omging.
'Heeft de champagne met Arnor en Kristin gesmaakt?'
Sterke Michaels schouders trokken even samen. Voor de eerste keer keek hij Sam recht aan.
'Wat willen jullie eigenlijk?'
Daphné kwam uit de zetel en ging naast Sam staan. Ze sprak zonder Michael aan te kijken.
'We zijn niet geinteresseerd in jouw garage. Auto's zeggen mij sowieso niets. Je staat er alleen maar mee in de file. Maar...'
Ze keek op en staarde recht in de ogen van Michael.
'Dat kan veranderen. Heel wat mensen zouden jouw handel graag opgedoekt zien. En als wij ergens geïnteresseerd in geraken, laten we niet meer los.'
Sterke Michael keek van Sam naar Daphné, probeerde in te schatten of het bluf was of niet. Hij legde zijn armen op zijn rug en stapte weg van het raam. Na een tijdje rond te dwalen door zijn eigen woonkamer, liet hij zich in een zetel ploffen.
'Ze hadden een voorstel bij zich.'
Sam had gelijk gehad. Arnor en Kristin waren bij Sterke Michael geweest.
'En?'
'Ik heb geweigerd.'
'Waarom?'
'Het was te duur.'
Het was te verwachten dat Arnor en Kristin veel geld zouden vragen voor de Code.
'Zelfs te duur voor jou?' mengde Ina zich.
Sterke Michael glimlachte.
'Ik ben maar een bescheiden autohandelaar. Het was te duur voor wat het was. Wat moet ik met zo'n document?'
Daar hadden Arnor en Kristin waarschijnlijk niet bij stilgestaan. Ze hadden kopers gecontacteerd met veel geld, maar waren vergeten dat niet iedereen baat had bij de Code. Er stond bijvoorbeeld niet in hoe je rijk kon worden van auto's te stelen en door te verkopen. En zelfs als het erin had gestaan, had Sterke Michael er niets aan gehad. Hij wist er meer van dan wie ook.
Sam wist niet goed wat te geloven. Michael leek de waarheid te spreken. Maar wat als hij opnieuw de macht over Berlijn wilde grijpen? Dan kwam de Code hem wel van pas.
Hier in de woonkamer zouden ze echter niets meer ontdekken. Michael keek hen zwijgzaam aan vanuit de zetel. Hij was het gewend om zich door een verhoor te slepen. Sam gaf Ina een teken dat het gesprek afgelopen was. Zonder er nog veel woorden aan vuil te maken verlieten ze de garage.
'Ik vertrouw hem niet helemaal', zei Sam. 'Kan je hem de komende dagen laten schaduwen? We moeten elke stap die hij zet volgen.'
Ina knikte en tikte alles meteen in op haar smartphone. De gegevens kwamen zo onmiddellijk in de databank van de geheime dienst terecht. Nog geen uur later zou er een mannetje voor de garage postvatten. De Duitsers lieten er geen gras over groeien, wist Sam.
'Ik vertrouw hem ook niet', mompelde Ina, terwijl ze haar telefoon weer wegstak. 'Wie draagt er nu sokken in sandalen? En heb je dat hemd gezien? Zo jaren negentig!'

Sam Smith - Spion ontvoerd

2011-04-02T21:18:00.004+02:00

Sam Smith één begint aan zijn derde leven. Drie verschillende kaften, maar drie keer hetzelfde boek (hopelijk elke keer even leuk :-)). Deze keer krijgt het boek wel, net zoals alle andere boeken, een ondertitel mee: Spion ontvoerd.

Benieuwd hoe de andere boeken er gaan uitzien in hun nieuwe jasje!

2003:

2005:

2011:

Jonas op ATV

2011-03-08T08:46:00.002+01:00

Donderdag 10 maart vertel ik over mijn nieuwste boek De grote boze wolf (was helemaal niet boos) in DagTV op ATV. De aflevering wordt uitgezonden een eerste keer net vóór het middagnieuws, om 11u30 en nadien nog driemaal in de lus.

Enkele dagen na uitzending kan je het gesprek onbeperkt herbekijken op de website: gewoon even surfen naar www.atv.be/dag-tv.

De grote boze wolf kan niet slapen!

2011-02-28T08:17:00.002+01:00

Er komen weer twee nieuwe boeken uit!

Deze keer wel voor de jongsten onder ons: een prentenboek en een boek voor beginnende lezers. Maar Sam Smith komt er ook aan, hoor. Sam zit volop in China en achtervolgt daar de vreemde dokter Liu. Binnenkort kunnen jullie er al een stukje uit lezen!

De Grote Boze Wolf (was helemaal niet boos) (prentenboek)

Wie denkt dat de wolf een gemeen dier is, heeft het helemaal mis! Het is een goedzak die vooral pech heeft dat iedereen in zijn muil springt/valt: roodkapje, de geitjes, grootmoeder, ... De jager denkt daar anders over en achtervolgt de arme wolf.

Ik kan niet slapen (AVI 2)

Een klein meisje kan niet slapen en bedenkt allerlei trucjes. Maar daardoor houdt ze niet alleen zichzelf, maar ook haar ouders nog meer wakker!

Jonas goes Zuid-Korea!

2011-01-26T16:55:00.000+01:00

Negen van mijn boeken worden binnenkort vertaald naar het Koreaans. Uitgeverij Hansol Education uit Seoul gaat ze publiceren. Het gaat om de boekjes voor beginnende lezers, zoals Tom en Free, Piep de muis, Jop is een haai, en andere. Ook kinderen aan de andere kant van de wereld zullen dus leren lezen met mijn schrijfsels.

Dringend een cursus Koreaans nemen dus, zodat ik kan controleren of de vertalingen wel juist zijn!

Echte Code van Autumn

2010-11-26T16:42:00.000+01:00

Er gaan geruchten dat de Code van Autumn volgend jaar wel eens echt zou kunnen verschijnen. En dan heb ik het niet over ‘Sam Smith – de Code van Autumn’ – hoewel de verwarring begrijpelijk is – maar over een echte Code van Autumn: een spionnenhandboek met allerlei spionnendingen.

Iets om naar uit te kijken dus. En als ik meer nieuws heb, lees je dat natuurlijk hier!

JEF TV: het volledige verhaal!

2010-11-09T17:44:00.001+01:00

Vorige week schreef Jonas samen met de kijkers van JIM een verhaal over JEF TV. Hier vind je het volledige verhaal!

JEF TV

De donkere studio in de kelder van bejaardentehuis Rozengeur was kil en vochtig, maar de grote spots zorgden voor een gezellige warmte. Jean keek geamuseerd toe hoe Lien haar presentatie afhaspelde.
‘En op nummer twee in onze RIP-List staat een klassieker. Al weken niet uit de top tien weg te branden, maar nog steeds niet op nummer één. Highway to Hell van AC/DC!’
Nik, die de camera bediende, stak zijn duim op. Lien moest haar zinnetjes niet opnieuw doen, maar kon gewoon verder gaan. Ondertussen liep Timmy zenuwachtig heen en weer om de lichten bij te stellen. Hoewel ze perfect opgesteld waren, kon hij het niet laten om er telkens weer aan te sleutelen. Er moest maar eens een glimp van een schaduw op de presentatrice vallen.
Ellen zat er in een hoekje van de studio ongeïnteresseerd bij. Ze vijlde haar nagels en keek af en toe naar de opnames. Jean wist dat ze hoopte dat Lien flaters zou begaan. De RIP-List was het topprogramma van hun zender, de ultieme lijst met de populairste songs op begrafenissen, dat wilde iedereen wel presenteren.
‘En dan nu een spannend moment voor onze nummer één’, ging Lien verder. ‘Let goed op, zodat jullie allemaal kunnen meezingen op de volgende afspraak. Degenen die willen kunnen er zelfs een dansje op doen, want het is een swinger van een nummer. Vraag best wel eerst toestemming aan je verpleger! Veel plezier met Hit the road, Jack!’
Lien had de laatste woorden nauwelijks uitgesproken toen de deur openzwaaide. Jean keek boos op naar de directeur van Rozengeur die bezweet de studio binnenstapte. Jean kreunde inwendig, de verschijning van directeur Deprez betekende nooit goed nieuws. Ten eerste omwille van de geur van zijn immer natte oksels die het gevoel gaven dat een natte hond passeerde, en ten tweede omdat hij eeuwig zeurde over vanalles en nog wat. Toch had Jean het gevoel dat Deprez fan was van hun zender. Tenslotte liet hij hen al drie zomers op rij in zijn kelder uitzenden.
‘Heren en dames van JEF’, begon Deprez. ‘Jullie moeten weten dat…’
‘Uw bureau onder water staat en u naar hier bent gezwommen?’ onderbrak Nik hem onbeleefd.
Deprez keek verbaasd op.
‘Nee, maar het is belangrijk dat…’
‘U af en toe een bad neemt?’ was het nu de beurt aan Ellen.
Jean keek vermanend naar Ellen en Nik. Als ze Deprez even lieten uitspreken, was hij zo weer weg. En dan konden ze rustig al wat hij gezegd had naast zich neerleggen. Zo ging het elke keer.
‘Luister, ik wil gewoon zeggen…’
‘Dat u net ging ophoepelen?’ pikte Timmy in. Hij ging voor Deprez staan en maakte zich breed. De directeur werd rood en begon, voor zover het mogelijk was, nog meer te zweten. De schimmel in de hoekjes van de kelder had plots hevige concurrentie. Deprez keek de kamer rond, naar de vijandige gezichten.
‘Goed, dan niet’, mompelde hij.
Hij draaide zich met een ruk om en verliet de studio.
‘Jezus, wat een eikel’, mompelde Nik.
‘Hij heeft niet eens iets gezegd’, merkte Jean op.
Nik luisterde niet. Hij richtte zich weer op het schermpje in de camera en gaf een teken dat Lien mocht verdergaan.
‘Zo. Onze RIP-list van deze week zit er weer op. Jullie kunnen jullie lijstje met favoriete nummers weer aanvullen. Vergeet het zeker niet tijdig door te geven aan jullie familieleden. Ik ben er volgende week weer, jullie hopelijk ook nog. Bye!’
‘It’s a wrap!’ riep Jean. ‘Goed gedaan, Lien! Dat wordt weer een voltreffer morgen.’
Lien had echter geen tijd voor complimenten.
‘Ik moet naar het toilet! Nu!’ riep ze. Jean vond dat ze er bleek uitzag. Terwijl ze de knoppen van haar broek al losmaakte, stormde ze de studio uit.
‘Ik ben er ook mee weg’, mompelde Ellen. Ze pakte haar veel te grote tas en zonder dag te zeggen tegen de anderen verliet ze de studio, op de voet gevolgd door Timmy, die iets te eten wilde halen. Timmy was een grote fan van het eten in het bejaardentehuis. Het liefst van al at hij de maaltijden die helemaal vermalen waren. Hij schepte alles in een kom en slurpte dan de brij van patatjes en biefstuk naar binnen.
‘Ik haal alvast wat nieuwe tapes voor morgen’, zei Nik.
Hij zette zijn camera uit en liet Jean alleen achter in de studio. Jean moest erom lachen, zoals gewoonlijk kon hij weer alles opruimen. Zuchtend raapte hij alle papieren, blikjes en etensresten bij elkaar, die verspreid over de studio lagen. JEF TV was zijn grote verwezenlijking. Nadat hij een keer vakantiewerk had gedaan in Rozengeur, had hij gemerkt waar de bejaarden nood aan hadden: een eigen zender, volledig op hun maat. Hij had aan Deprez toestemming gevraagd om het project op te starten en de volgende zomer was het al zover. Samen met zijn vrienden maakte Jean programma’s voor de oudjes. Dat ze daarbij vaak de draak staken met de bejaarden, had niemand echt door. Ofwel hadden de ouderlingen een enorm relativeringsvermogen.
JEF TV was niet onopgemerkt gebleven. Hun uitzendingen werden ook in andere bejaardentehuizen uitgezonden. Jean had pas ontdekt hoe populair ze waren toen een oude dame in een rolstoel hem gevraagd had haar buik te signeren. Jean huiverde toen hij daar aan terugdacht.
Een half uur later was hij klaar en er was nog steeds niemand terug. Jean verliet op zijn beurt de studio. Hij moest nog even langs het bureau van Deprez, om te horen wat die nu eigenlijk te zeggen had.
Het was donker in de gang. Jean zocht naar de lichtknop, maar vond die niet. Hij richtte zich op het lichtschijnsel dat van onder de deur van het kantoor van Deprez kwam. Hij klopte.
‘Meneer Deprez?’
Geen antwoord. Dat was niet van Deprez’ gewoonte. Meestal stond hij al aan de deur voor je kon kloppen.
‘Meneer Deprez?’
Jean duwde zachtjes tegen de deur. De stank van zweet kwam hem tegemoet, de directeur moest er in elk geval zijn. Jean stapte de kamer binnen. Die was helemaal leeg. Was Deprez al vertrokken en had hij in zijn haast het licht aangelaten? Ook dat was zijn gewoonte niet.
Net toen Jean zich wilde omdraaien, viel zijn blik op iets dat naast het bureau lag. Een hand. Met kloppend hart schuifelde Jean dichterbij. Hij stapte om het bureau heen en hield zijn adem in. Midden in een plas bloed lag Deprez.
Dood.
Vermoord.
Fuck, wat moest hij doen? Jean ging dichterbij en knielde bij het lichaam. Hij legde zijn hand op de keel van Deprez. Geen hartslag.
Was de directeur gevallen? Met zijn hoofd op een punt van het bureau. Hoewel, kon er dan zoveel bloed vloeien?
Jean kwam overeind. Zijn handen zaten vol bloed. Hij keek naar beneden. Niet alleen zijn handen, ook zijn broek en zijn hemd waren smerig. In de plas met bloed stond zijn voetafdruk.
Vlam. De deur vloog open. Timmy en Nik kwamen gelijktijdig binnengevallen. Hun monden vielen synchroon open toen ze Jean zagen staan. Als een duo slecht acterende mimespelers.
‘What the…?’ stamelde Timmy. ‘Jean, wat heb jij uitgestoken?’
Nik zei niets. Hij bestudeerde de situatie grondig, zijn ogen schoten naar alle kanten. Jean kon van zijn gezicht aflezen wat hij dacht.
Jean kon het hem nauwelijks kwalijk nemen. Betrapt worden boven een lijk met je lichaam vol bloed was wel een beetje verdacht. Het had alleen maar erger gekund als hij een pistool in zijn handen had gehad en had geroepen: ‘Sterf dan, vuile hond!’
En toch had hij niets gedaan.
‘Niks’, riep Jean. Luid. Te luid. Hij voelde zijn hoofd rood worden. ‘Ik kwam hier binnen en… en Deprez lag hier.’
‘Jezus, man’, mompelde Timmy. ‘Wat moeten we daarmee? Lien! Ellen!’
‘Niet doen!’ probeerde Jean. ‘De meisjes worden gek als ze…’
Maar het had weinig zin. Enkele seconden later liepen Ellen en Lien al het kantoor van Deprez binnen. Waar kwamen ze zo snel vandaan?
Een luid gekrijs vulde de kamer. Een nest kraaien had het niet beter gedaan. De twee meisjes hielden uit ongeloof hun handen voor hun ogen. Af en toe gluurden ze door hun vingers om te kijken of ze niet droomden. Jean keek hen om de beurt aan. Meenden ze het of was het gespeeld?
‘Wat is hier…?’ begon Lien.
‘Deprez is dood’, onderbrak Jean haar. ‘Dat is er gebeurd.’
Lien zocht steun bij de stoel voor haar. Haar hoofd schudde voortdurend heen en weer. Ellen bleef koel voor zich uit kijken. Nik kwam een stap dichter, maar lette erop dat hij Jean of Deprez niet aanraakte.
‘Lag hij hier zo?’ vroeg hij.
Jean knikte.
‘Ik wilde komen vragen wat hij ons had willen vertellen. Maar veel viel er niet te vragen.’
Zijn blik viel op het computerscherm op het bureau. Er stond een document open met als titel ‘Familieweek’. Jean liet zijn ogen erover glijden.
‘De bewoners van Rozengeur blijven een week bij familie en vrienden’, las hij voor. ‘Zo kunnen we de band met de familie weer aanscherpen.’
‘Dat zullen die familieleden graag horen’, grinnikte Ellen. ‘Een hele week de pampers verversen van zo’n oudje en al je eten opnieuw tot pap mixen!’
Was het de shock of iets anders? Ellen was nooit echt fan geweest van oude mensen, dat wisten ze allemaal, maar nu was ze wel erg cru.
‘Dus die bejaarden zijn allemaal weg?’ vroeg Timmy.
‘Ik denk dat Deprez ons dat wilde komen vertellen’, zei Jean.
Het werd stil in het bureau. De jongeren keken elkaar één voor één aan. Langzaam begon het tot hen door te dringen welk gevolg hun ontdekking had.
‘We zijn hier helemaal alleen’, fluisterde Lien.
‘Dan is er maar één conclusie’, besloot Jean. Hij pauzeerde en keek de kamer rond. Hij wilde de woorden in zijn hoofd niet uitspreken.
Maar hij deed het toch.
‘Iemand van ons heeft Deprez vermoord.’
Niemand durfde te antwoorden. De gedachte was te gek om waar te zijn. Iemand van hen?
Lien legde haar hand voor haar mond en veegde iets weg. Jean kon het niet goed zien. Was dat bloed?
‘We moeten de politie bellen’, zei Timmy.
Jean nam zijn gsm. Timmy had gelijk. Dit konden ze zelf niet oplossen, ze moesten hulp inroepen. Er was vast een logische verklaring. Deprez had in zijn vinger gesneden, was beginnen bloeden en dan uitgeschoven in zijn eigen plas bloed. Of zoiets. Hij toetste het noodnummer in, maar er gebeurde niets.
Geen connectie.
‘Werkt jullie gsm?’ vroeg hij.
Nik, Timmy en Ellen checkten hun toestel, maar schudden het hoofd. Vreemd, had niemand verbinding?
‘We bellen niet!’
Iedereen keek op naar Lien. Ze stond met haar armen gekruist, veel vastberadener dan even daarvoor.
‘Geen gezever. Dit moeten we zelf oplossen.’
‘Dit kunnen we niet zelf oplossen’, zei Jean onmiddellijk. ‘Dit is geen film, hé.’
Hij keek Lien onderzoekend aan.
‘En wat heb je aan je mond?’
Lien keek geschrokken op.
‘Een snee, in mijn lip’, zei ze snel.
Een gespannen stilte volgde. Een storm van gedachten raasde door Jeans hoofd, maar hij wist niet meer wat hij moest geloven.
‘Jean’, zei Timmy na een tijdje. ‘Wat ligt er aan je voet?’
‘Een dode directeur’, antwoordde Jean droog. ‘Had je dat nog niet gezien?’
‘Nee, ernaast’, wees Timmy.’
Jean volgde zijn vinger. Een halve meter naast het lichaam van Deprez lag een boormachine. De boor was gedrenkt in bloed.
Jean nam zijn zakdoek en pakte de boor op. Hij hoefde zich niet af te vragen waarvoor die was gebruikt. Niet om een losse vijs van het bureau vast te schroeven. Wel om gaten te boren. Jean wedde dat deze mogelijkheid niet de handleiding stond.
‘Waarom gebruik je een zakdoek?’ vroeg Ellen. ‘Heb je iets te verbergen?’
‘Natuurlijk niet’, reageerde Jean boos. ‘Maar ik wil niet dat mijn vingerafdrukken overal opstaan.’
‘Daar is het een beetje laat voor.’
Nik wees naar het bloed op Jeans kleren.
‘Je had er beter wat eerder over nagedacht.’
‘Denk je dat ik…?’
Maar Jean kon zijn zin niet afmaken. Een snerpend geluid kwam van op de gang. Het gepiep van een deur. Of iets anders?
De jongeren stapten de kamer uit om te gaan kijken. In de lange donkere gang was een nieuwe streep licht verschenen. Was die er daarvoor ook geweest?
‘Het toilet’, fluisterde Ellen.
Langzaam naderden ze de deur. Jean besefte plots dat hij de boormachine nog vast had en liet ze vallen. Het toestel kletterde in de gang. Als er een onderzoek kwam, zou hem dat geen goede punten opleveren.
Timmy legde zijn hand op de klink. Van achter de deur kwam een hoog, zacht gejammer. Timmy keek naar de anderen, om te vragen wat hij moest doen.
‘Openmaken’, beval Nik. ‘Misschien zit de moordenaar erachter.’
Hij boog zich voorover, nam de boormachine in zijn hand en hield ze voor zich uit, klaar om toe te slaan. Waarom hield Nik geen rekening met zijn vingerafdrukken?
Timmy telde af. Drie, twee, één.
Hij opende de deur.
Een oude grijzende vrouw keek hen verschrikt aan. Ze droeg een nachtkleed dat zelfs in de middeleeuwen al uit de mode was. Haar make-up was uitgelopen van het huilen. Jean herkende haar.
‘Noëlla? Wat doe jij hier?’
Noëlla was het jaar ervoor nog kandidate geweest in hun programma JEF Home Deluxe, waarbij 10 bejaarden streden om een plaatsje in een luxehome. Noëlla had helaas niet gewonnen en daarom zat ze nog steeds in Rozengeur. Ze was wel een van de populairste figuren van de show geweest, omdat ze steeds de bedpannen van de andere kandidaten verstopte en er niet voor terugdeinsde een rolstoelband van een concurrent plat te zetten.
‘Ik geraak niet van het toilet’, snikte Noëlla.
Ze zat scheef op de bril en steunde met haar ene hand tegen de lavabo en de andere tegen de toiletrol. Ze was haar evenwicht verloren en had dat niet kunnen herstellen. Jean schoot naar voren om haar te helpen. De anderen bleven op veilige afstand.
‘Hoe lang zit je hier al?’ vroeg Jean, terwijl hij Noëlla overeind trok.
‘Ik weet het niet, veel te lang.’
Nu ze besefte dat ze gered was, veranderde haar gemoed van angstig naar boos.
‘Jullie hadden me wel wat sneller mogen helpen!’
Jean besloot niet te reageren en trok haar verder omhoog. Een vieze walm prikkelde zijn neusgaten. Vanuit een ooghoek zag hij de anderen nog wat verder achteruit gaan.
‘Verdorie Noëlla, je moet je kon t nog afvegen. Ga terug zitten.’
Maar Noëlla wilde geen seconde langer meer verblijven tussen de muren die haar zo lang gevangen hadden gehouden.
‘Nee! Ik wil hier weg!’
Jean liet haar niet doen, en drukte haar vriendelijk,maar vastberaden voorover.
‘Doet me denken aan een van onze songs’, zei Timmy. ‘When the shit keeps on coming.’
Hij begon het prompt te neuriën, zoals hij wel vaker deed op ongepaste momenten. Het maakte Noëlla alleen maar bozer.
‘Ben je met mij aan het lachen? Kom hier als je durft!’
Jean hield haar opnieuw tegen en probeerde ondertussen enkele blaadjes wc-papier af te scheuren. Maar de oude dame was sterker dan hij had verwacht. De geur van het niet doorgespoelde toilet maakte hem misselijk. Hij moest voortmaken.
‘Rustig maar, Noëlla, ik help je wel’, suste hij.
Boven zijn hoofd kwam Ellen gebogen. Ze keek even in de spiegel van het toilet en legde haar haren goed, met één hand, want de andere gebruikte ze om haar neus dicht te knijpen. Daarna wilde ze zich weer uit de voeten maken, maar dat was buiten Noëlla gerekend. Ze greep met haar knokige hand de arm van Ellen en trok haar naar zich toe. Jean was te verrast om te reageren en loste zijn greep. Noëlla schoot naar voren en duwde Ellen achteruit, waardoor ze hard tegen de muur viel.
Jean verloor zijn evenwicht en knalde met zijn kin op de toiletpot. Zijn hand belandde recht in de toiletpot.
‘Gatver!’ vloekte hij, wreef over zijn pijnlijke kin en besefte te laat dat hij dat deed met de hand die in Noëlla’s uitwerpselen had gezeten.
Noëlla was intussen niet te stoppen. Ze richtte haar woede op Timmy, die nog steeds aan het neuriën was. Verrassend snel voor haar leeftijd griste ze de boormachine uit Niks handen en sprong naar Timmy.
Lien zag het gebeuren en schoot naar voren. Ze nam Noëlla’s beide polsen vast en beet in haar keel. Noëlla stortte levenloos op de grond. Jean kon zijn ogen niet geloven. In een flits zag hij Liens hoektanden: ze waren lang en puntig. En er hing bloed aan.
‘Fuck, Lien. Wat heeft dat te betekenen?’
Lien likte een druppel bloed van haar lippen en keek hen grijnzend aan. Niemand durfde dichterbij te komen.
‘Je kunt niet alles weten’, zei ze.
‘Wel als je overtuigend genoeg bent’, zei Nik.
Hij tastte in zijn achterzak en haalde er een pistool uit. Jean, Ellen en Timmy deinsden nog meer achteruit. Lien bleef onverzettelijk staan.
‘Doe geen moeite’, zei ze. ‘Denk je dat ik je favoriete speeltje nog nooit gezien heb?’
Niks hand trilde, maar hij bleef Lien onder schot houden. Dikke druppels zweet parelden over zijn voorhoofd.
‘Denk je dat ik je nog nooit aan het werk heb gezien? Wanneer je voor je plezier mensen vermoordt?’
‘Zwijg!’ brulde Nik.
Maar Lien ging door. Ze had net een oud vrouwtje de keel doorgebeten, maar toch keek iedereen naar Nik, je moest het maar doen. Het was alsof een bankovervaller de aandacht probeerde af te leiden door erop te wijzen dat één van de agenten van het SWAT-team in zijn vrije tijd de vleugels van vlinders afknipte.
‘Gotcha, noemen jullie het, zeker? Maar dan voor het plezier. Dat zullen je slachtoffers graag horen!’
‘Je weet er niks van’, schreeuwde Nik. ‘Je doet net hetzelfde!’
‘Ik doe dit niet voor mijn plezier’, schudde Lien het hoofd. ‘Ik heb geen keuze.’
‘Bullshit’, gromde Nik.
Hij haalde de trekker over en knalde drie keer de gang in. De kogels versplinterden de deur op het einde van de gang. Op de plek waar Lien had gestaan, hing alleen nog een mistige rook. In de verte zagen ze een vleermuis fladderen. Timmy legde zijn hand op Niks schouder, die nog steeds trilde over zijn hele lichaam.
‘Schat, wat heeft dat te betekenen? Wat bedoelde Lien met die Gotcha?’
Meteen sloeg hij zijn hand voor zijn mond. Hij wist dat hij zich versproken had. Jean en Ellen keken elkaar even aan. Ellen haalde haar schouders op en keek snel in een handspiegel. Het schot had haar haar gelukkig niet in de war gebracht.
‘Wat hebben jullie…?’ begon Jean.
Hij maakte zijn zin niet af. Naast de andere gebeurtenissen, was dit nauwelijks nieuws te noemen. Hoe konden ze al drie jaar samenwerken en toch zo weinig van elkaar weten? En wat had dit allemaal te maken met de moord op Deprez?
‘Ik bel gewoon de politie’, zei Jean. ‘Zij lossen het wel op.’
Dat had hij beter niet gezegd. Hij herkende de klik van een pistool dat opnieuw geladen werd. En het was op hem gericht.
‘Ik heb gezegd: geen politie’, zei Nik zacht.
Jean twijfelde. Zou Nik echt op hem durven schieten? Hij kon geen risico nemen.
‘Er is vast een goede reden waarom je Deprez hebt vermoord’, zei Jean zo vriendelijk als het moment hem toeliet. ‘We komen hier samen uit.’
‘Ik heb Deprez niet vermoord’, antwoordde Nik. ‘Maar ik kan jullie niet zomaar laten gaan. Jullie kennen mijn geheim.’
Zijn ogen waren ijskoud. Met zijn linkerhand ondersteunde hij de hand waarin het pistool rustte. Hij mikte op Jean. En schoot.
Jean kneep zijn ogen dicht toen hij de knal hoorde. Daarna voelde hij niets meer. Hij had verwacht dat het immens pijn zou doen, maar het viel mee. Doodgaan was dus zacht. Spijtig dat mensen op aarde dat niet wisten.
Het gegil van Timmy deed Jean zijn ogen openen. Voor hem lag Timmy zieltogend op de grond, een diepe vleeswonde gaapte in zijn schouder. Hij had de kogel opgevangen. Nik knielde jammerend en hield Timmy’s hoofd omhoog.
‘Sorry, lieverd’, mompelde hij. ‘Waarom spring je er nu voor?’
‘Baby, join me in death’, zong Timmy hees.
Jean twijfelde tussen helpen en rennen. Als Nik het in zijn hoofd kreeg om hem de schuld te geven van Timmy’s wonde, zou hij opnieuw beginnen schieten.
‘We moeten hier weg’, fluisterde hij tegen Ellen en trok aan haar arm.
Zo geruisloos mogelijk slopen ze de gang uit. Nik had alleen nog aandacht voor Timmy. Het bloed spoot in verontrustende hoeveelheden uit zijn schouder.
Toen ze langs het kantoor van Deprez kwamen, stopte Jean. Ellen botste tegen hem aan, maar vloekte voor een keer niet. Integendeel, ze liet haar handen langer dan normaal op zijn armen rusten. Jean had haar al wel eens stiekem naar hem zien kijken terwijl ze Daily Zen presenteerde, maar hij had altijd gedacht dat ze eigenlijk naar Lien keek.
Hij schudde haar van zich af en stapte het kantoor binnen. Hier was alle onheil begonnen, misschien kon hij hier ook de oplossing vinden. Hij probeerde niet te veel te kijken naar de holle blik van Deprez en zette zich voor de computer. Even schuiven met de muis en de schermbeveiliging sprong af.
Oef, geen paswoord. Jean bekeek de documenten die de directeur had laten openstaan. Dossiers van de bewoners van Rozengeur. Het laatste waarin Deprez had gewerkt was dat van Emiel Vertommen.
‘Emiel Vertommen’, mompelde Jean. ‘Waar ken ik die naam van?’
Ellen kwam nieuwsgierig over zijn schouder meekijken. Jean wist niet of ze haar eigen portret in het computerscherm checkte of echt wilde meelezen. Jean bestudeerde het dossier. Onderaan stonden enkele persoonlijke getuigenissen van de man.
Emiel Vertommen was een weemoedige man die op het punt stond om Rozengeur te verlaten. Hij was enorm graag in het tehuis geweest, maar moest nu weg. Blijkbaar lag hij in onenigheid met Deprez. Volgens Emiel had Deprez hem een keer van de trap geduwd, gewoon om hem dwars te zitten. En zo waren er nog een aantal pesterijen.
Jean wist niet wat hij moest geloven. Hij kende Deprez als een strenge, maar lieve man. Zou hij werkelijk in staat zijn een oude man in een rolstoel van de trap te duwen?
‘Grappig’, zei Ellen. ‘Timmy heet ook Vertommen.’
Het duurde even voor het tot hen beiden doordrong. Na vandaag geloofde Jean niet meer in toeval.
‘Emiel is de opa van Timmy’, zei Jean.
‘En Deprez behandelde hem slecht’, vulde Ellen aan.
‘Timmy kennende zal die dat niet zomaar hebben laten gebeuren.’
Dit werd ingewikkeld. Jean was beter meteen na de opnames naar huis gegaan, dan waren zijn vrienden nog gewoon zijn vrienden. En geen potentiële moordenaars.
‘We bellen nu de politie!’
Ellen knikte en kwam achter het bureau vandaan om Jean plaats te geven. Ze misstapte zich echter en struikelde over het lichaam van Deprez. Ze buitelde over de vloer en kwam in het bloed terecht. Haar blonde haren kregen meteen een kleurspoeling.
Ziedend kwam ze overeind.
‘Verdomme, klootzak! Ga je weer in de weg staan? Eerst moet je me niet hebben en nu laat je me niet meer los!’
Jean keek haar geschrokken aan, de hoorn van de telefoon nog in de hand. Het kon dus toch nog ingewikkelder.
Terwijl Ellen in een spiegel aan de muur keek en het luid op een gillen zette, weerklonk er gestommel in de gang. Jean sprak snel een boodschap in voor de politie en ging kijken. Nik sleepte een bijna leeggebloede Timmy door de gang en liet een rood spoor achter. Helemaal achterin de gang likten twee kleine vleermuizen met smaak aan de rode vloeistof.
‘Bleed the pressure!’ zong Timmy al rochelend.
Toen Nik de anderen opmerkte, liet hij Timmy vallen, waardoor diens hoofd hard op de vloer viel. Van de schok sprong een van de vleermuizen op en scheerde door de gang, recht op Nik af. Die bukte zich nietsvermoedend voorover en drukte een kus op Timmy’s voorhoofd. De vleermuis miste haar doel en sloeg te pletter tegen de muur. Onmiddellijk veranderde ze weer in het oude vrouwtje Noëlla, die kuchend over de vloer rolde.
Nik pakte zijn pistool en begon op de andere vleermuis te schieten. Die ontweek echter handig de schoten en fladderde steeds dichterbij. Vlak voor Niks neus veranderde ze in Lien. Met een uitgestreken gezicht sloeg ze het pistool uit zijn handen.
‘Genoeg geschoten, cowboy. Heb je nu nog niet door dat het niet helpt?’
Nik zei niets. Hij ging weer op zijn knieën zitten en wreef zachtjes over het hoofd van Timmy. Ellen kwam uit de kamer en slaakte een nieuwe gil toen ze het bleke gezicht van Lien zag en vooral dan de streep bloed op haar kin.
‘En nu blijft iedereen staan’, zei Jean plots.
Hij had het pistool van Nik opgeraapt en hield vanuit de deuropening de anderen onder schot. Gelukkig zagen ze niet dat zijn hand trilde. Gelukkig wisten ze niet dat hij nog nooit met een pistool geschoten had. En gelukkig beseften ze niet dat hij op zijn eentje al de rest niet kon neerschieten. Als hij dat al zou willen.
Zelfs Lien bleef op een afstand, ook al was inmiddels duidelijk dat zij niet vatbaar was voor gewone kogels. Daar zouden ze iets van zilver voor nodig hebben.
‘We lossen de zaak hier en nu op’, zei Jean. ‘De politie is op komst. Zij regelen het straks verder.’
In zijn hoofd begonnen de puzzelstukken in elkaar te passen. Er was veel informatie te verwerken, maar als hij de juiste elementen met elkaar verbond, was er maar één mogelijke conclusie.
‘Eigenlijk is het simpel’, richtte hij zich tot Lien. ‘Ik weet niet wat je precies bent, maar het lijkt er sterk op dat jij het bloed van Deprez nodig had.’
‘Je bent een vampier’, zei Ellen hoofdschuddend. ‘En we hebben het nooit gemerkt! Hoe komt het dat jij daglicht kon verdragen?’
Lien lachte luid en angstaanjagend. Jean wist dat ze elk moment op hem af kon springen en zijn keel doorbijten. Dan eindigde hij zoals Noëlla, buiten dan het feit dat zijn vel iets strakker was natuurlijk.
‘Een vampier?’ reageerde Lien. ‘Jullie kijken te veel films. Vampiers bestaan niet. En als ze bestaan dan zijn het watjes.’
‘Wat ben je dan wel?’ wilde Jean weten.
Lien haalde haar schouders op.
‘Er is niet echt een naam voor. Ik ben wie ik ben. Ik ben zo geboren.’
‘Zo geboren?’ vroeg Ellen. ‘Ben je niet gebeten?’
‘Word wakker, lieverd’, grinnikte Lien. ‘Zo werkt het niet altijd. Ik heb een mama en een papa, net zoals jullie.’
‘Maar je hebt wel Deprez vermoord!’ sprong Nik plots recht.
‘Toch niet’, zei Jean.
Nik en Ellen keken hem verbaasd aan. Timmy probeerde zijn wenkbrauwen te fronsen, maar kwam niet verder dan een Frankensteinachtige blik.
‘Als Lien Deprez had vermoord, had ze hem gebeten. Dan had ze geen boormachine nodig gehad. En bovendien had ze geen echte reden.’
Ellen zette een stap naar voren en wees naar Timmy.
‘En die had hij wel!’
Nik schudde het hoofd.
‘Wat heeft Timmy nu met Deprez te maken?’
‘Zijn opa zit hier in het rusthuis’, viel Jean Ellen bij. ‘En die opa werd lastiggevallen door Deprez.’
Nik keek naar Timmy.
‘Waarom heb je me dat nooit verteld?’
Timmy keek hulpeloos naar Nik.
‘I’m sorry, for the times I told you lies’, citeerde hij Anouk. Echt zingen was er niet meer bij, het was meer bloed gorgelen.
‘Heb jij Deprez…’, wilde Nik vragen, maar Timmy schudde meteen het hoofd.
‘Ik geloof hem’, zei Jean. ‘Timmy wilde Deprez wel eens aanpakken en vanavond vond hij een perfect moment. Maar Deprez was dood voor Timmy de kans kreeg.’
Jean liet een stilte vallen. Hij zag hoe Nik begon te zweten. In de verte weerklonk de sirene van een politiewagen. Ze waren snel.
‘Lien, tast eens in Niks zak’, beval Jean. ‘Ik wil weten wat erin zit. Hij heeft daarstraks iets weggestopt.’
Nik zette een stap achteruit.
‘Jullie blijven van me af. Ik heb niets gedaan!’
‘Werk even mee, Nik’, zei Ellen. ‘Je maakt het alleen maar erger.’
Lien stapte op Nik toe en hield zijn armen vast. Nik begon hevig te spartelen, maar hield daar snel mee op toen Lien haar hoektanden liet zien. Ellen schoot Lien te hulp en doorzocht de zakken van Nik. Ze haalde een papiertje tevoorschijn en vouwde het open.
‘Deprez’, las ze voor.
‘Ik dacht het al’, zei Jean. ‘Hou hem maar goed vast. We houden hem hier tot de politie er is.’
‘Deprez was zijn volgende slachtoffer’, knikte Lien.
Jean kon het nog altijd niet helemaal vatten. Hij probeerde het hardop te zeggen om het zo wat wezenlijker te maken.
‘Ik weet niet exact waar je mee bezig bent’, zei hij tegen Nik. ‘Maar volgens mij is het een fucked up Gotcha genootschap. Jullie krijgen telkens een papiertje met een nieuwe naam. Als jullie die afgeknald hebben, gaan jullie naar de volgende.’
Nik sloeg zijn ogen neer. Jean zat op het goede spoor.
‘En toen je de naam van Deprez kreeg, dacht je waarschijnlijk: makkie, die knal ik wel af na een opname. Wat krijgen jullie ervoor? Geld? Of is het enkel voor de kick.’
Nik schudde heftig het hoofd.
‘Je begrijpt dat niet.’
‘Gelukkig maar’, mompelde Jean.
‘Maar ik heb hem niet vermoord’, zei Nik. ‘Echt niet.’
Ellen stompte hem hard in de maag.
‘Hoe kun je zo blijven liegen? Je bent op heterdaad betrapt! Ik zal blij zijn als de politie er is. Dan kunnen ze jou en je gestoorde spelletjes meenemen.’
Ze draaide zich om en keek verbaasd op toen Jean het pistool niet meer op Nik had gericht. In de plaats daarvan wees het recht naar haar.
‘Nik heeft Deprez niet vermoord’, zei Jean met een kille stem.
Ellen hief haar handen naar het plafond.
‘Wat is dit nu weer voor onzin. Hij is een zieke geest, hij heeft een pistool en op het papiertje met zijn volgende slachtoffer staat Deprez!’
Jeans hand trilde niet meer nu. Hij was zeker van zijn stuk.
‘Misschien had Nik Deprez kunnen vermoorden. Maar hij heeft het niet gedaan. Iemand was hem voor.’
Ellen keek verschrikt van Jean naar de anderen. Ze wist waar hij naartoe wilde.
‘Als Nik het had gedaan, had hij geschoten. Nik heeft geen boor nodig om slachtoffers te maken. Deprez heeft de pech gehad dat hij iemand afwees die verliefd op hemwas. Iemand die hem dat heel kwalijk nam. En hij had nog meer pech: hij had een boormachine in zijn kantoor staan. Want je wilde hem eerst niet vermoorden, hé Ellen? Tot hij je echt buiten gooide. Tot je die boormachine zag staan. En je werd woedend. Afgewezen worden door een oude man. Iedereen zou je uitlachen. Tenzij niemand het te weten kwam. En daar was maar één manier voor.’
Jean haalde diep adem. Hij zag aan Ellen dat hij gelijk had. Ze werd helemaal rood, haar ogen schoten in het rond, op zoek naar een uitweg. Maar die was er niet.
‘Klootzak’, siste ze. ‘Jullie allemaal. Klootzakken. En Deprez nog het meest. Die ouwe zak. Hoe kan hij zoiets afwijzen?’
Ze wreef over haar lichaam.
‘Hij sprong zelfs op Noëlla.’
Ze liet even haar hoofd zakken, maar bewoog dan razendsnel. Met een kattensprong wierp ze zich op Jean. Die viel achterover en knalde met zijn hoofd tegen de muur. Lien kwam onmiddellijk in beweging en sprong op haar beurt op Ellen. Ze worstelden hevig, Ellen probeerde Liens mond op afstand te houden. Er werd gekrabd en gekletst, maar niemand kreeg de overhand. Tot Lien met een welgemikte trap Ellen van zich afwierp. Ze vloog recht op Timmy af en belandde bovenop hem. Een brommend geluid klonk door de gang.
En dan werd het stil.
Ellen bewoog niet meer.
Timmy duwde haar van zich af met zijn laatste krachten. De boormachine zat in zijn rechterhand – hij had ze meegenomen uit de vorige gang - , vol bloed. Nieuw bloed. Hij keek opzij, naar het lichaam van Ellen.
‘Ik heb haar toch nooit echt gemogen’, bromde hij.
Jean kwam overeind, blij dat het voorbij was. Maar ook JEF TV was voorbij, voorgoed, dat wist hij zeker. Een heftige dood gestorven, in tegenstelling tot de meeste van hun kijkers.
Maar misschien was het wel goed zo. Misschien moest hij maar iets anders beginnen.
Iets voor jongeren ofzo.

Jonas op de boekenbeurs

2010-11-01T18:25:00.002+01:00

Zaterdag 6 november:
van 10u30 tot 13u30 bij De Eenhoorn (zaal 2)
van 13u30 tot 15u30 bij Standaard Uitgeverij (zaal 4)

En van 16u tot 16u45 is er een interview met mezelf en onder andere Helen Vreeswijk over thrillers voor Young Adults (in de oranje zaal)

Donderdag 11 november
van 13u tot 14u bij Poespas (zaal 2)
van 14u tot 16u bij Standaard Uitgeverij (zaal 4)

Tot dan!

Jonas schrijft live een boek bij JIM!

2010-11-01T10:11:00.003+01:00

Deze week is het weer the Big Live bij JIM. 168u live televisie, 168u pure fun. En ook Jonas komt live iets doen: een boek schrijven. Elke dag komt hij een uurtje in de studio zitten om te schrijven.
En jullie mogen mee beslissen wat er gaat gebeuren! Via JIM.be en via sms kan je mee bepalen hoe de personages eruit zien, wat er gaat gebeuren in het verhaal, ... Wordt het horror of komedie? Wordt het eenvoudig of ingewikkeld.

Jij beslist mee!

Maandagavond 1/11 de eerste keer om 20u! Zeker kijken!

Sam Smith: de Code van Autumn

2010-10-22T08:49:00.002+02:00

Sam Smith staat voor een heel bijzondere opdracht: hij moet lesgeven. En leerlingen zijn een heel ander soort gangsters dan hij gewend is. Ondertussen voltooit president-directeur-generaal Autumn zijn Code: hét basishandboek met alle geheimen en trucjes omtrent spionage. Wie dit werk bezit, is meester over de meest geavanceerde technieken. Al snel strijkt er vreemd volk neer in Londen. Iemand wil de Code te pakken krijgen...

Boekvoorstelling Sam Smith en de Code van Autumn

2010-10-22T08:28:00.003+02:00

De boekvoorstelling van Sam Smith en de Code van Autumn zit er op. Altijd spannend om voor de eerste keer uit je nieuwe boek te lezen. Alhoewel, voor zulke enthousiaste kinderen was het alleen maar plezant!
Er zat zelfs een van de personages in de zaal! Claya Verbruggen won dit jaar een rol in de nieuwe Sam Smith (Claya Bridge) en kreeg in één keer de hele reeks overhandigd.

Foto's vind je hier, op de blogspot van de bib van Destelbergen:

http://kjvdevijf.blogspot.com/

Volgende afspraak op de boekenbeurs!

Win de nieuwe Sam Smith!

2010-10-03T12:13:00.002+02:00

Nu de nieuwe Sam Smith er is, wordt het ook dringend tijd dat we hem beginnen weg te geven :-)

Jonas geeft hem weg aan enkele van zijn vrienden op Netlog. Word dus vriend van Jonas en je maakt elke week kans op, zomaar gratis en voor niets, Sam Smith en de code van Autumn!

Het profiel van Jonas vind je hier:
http://nl.netlog.com/spion_samsmith

Veel succes!

Jonas op Zuiderzinnen

2010-09-16T07:57:00.004+02:00

Deze zondag (19 september) treedt Jonas op op Zuiderzinnen in Antwerpen. Om 15u30 vertelt hij vanalles over het nieuwe boek in de Steinerschool in de Volkstraat. Wil je dus als eerste iets horen uit Sam Smith en de code van Autumn? Kom dan gerust af!

Sam Smith en de code van Autumn

2010-09-16T07:52:00.001+02:00

De nieuwe Sam Smith komt uit op 29 september!

Nog even wachten dus en dan kan je alles lezen over Sam die gaat lesgeven, Daphné die de saaiste opdracht ooit heeft, Autumn die een geheim document heeft geschreven en een resem IJslanders die plots in Londen staan. Wat nogal gewoon begint, belooft razend spannend te worden...

Kom zelf in de nieuwe Sam Smith!

2010-08-31T12:21:00.002+02:00

Altijd al eens een rol willen spelen in een boek? Waag dan nu je kans!

Deze zondag (5 september) vindt er in Avelgem een benefiet plaats ten voordele van de slachtoffers in Pakistan. En daar wordt een rol in de nieuwe Sam Smith geveild (nummer acht, verschijnt in september 2011), samen met nog heel wat leuke andere dingen van schrijvers en illustrators.

Surf naar www.benefietvoorpakistan.be voor meer info.

Veel succes!

Nieuwe cover Sam Smith

2010-08-21T13:03:00.003+02:00

Ik had jullie beloofd om de eerste beelden te laten zien zodra ik ze had. Wel, hier is ie, de nieuwe cover van Sam Smith! Hopelijk vinden jullie hem leuk!

Sam Smith in een nieuw kleedje!

2010-07-27T17:36:00.000+02:00

Niet echt in een kleedje natuurlijk, Sam is Wiske (van Suske) niet! Nee, de reeks Sam Smith wordt helemaal gerestyled. Er komen allemaal nieuwe covers en een nieuw logo. We beginnen met de laatste en dan pakken we langzaam de rest van de reeks aan. Zodra ik de eerste beelden heb, laat ik ze zien op de site. Hopelijk kunnen jullie de veranderingen wat pruimen. Maar af en toe moet een mens al eens durven vernieuwen, nietwaar?

Meer nieuws volgt…

De Duivel van Devon - deel 15 (slot)

2010-07-27T17:30:00.000+02:00

Summer had een kamerbrede glimlach op zijn gezicht, als een kind dat na lange tijd zijn eerste knuffelbeer weer ontdekt. Sam en Daphné hadden met open mond naar het verhaal geluisterd. Sam kon zich moeilijk voorstellen dat Summer ooit zo klein was geweest. Hij zag Summer als een man die altijd voor alles een oplossing had, niet als een jongetje dat schrik had om een scheepsjongen te overmeesteren.
‘Dus de duivel van Devon heeft nooit bestaan?’ vroeg Daphné.
Summer schudde zijn hoofd. ‘Nee, het was een heel slim verzinseltje van de schipper. Het hele dorp geloofde er echt in.’
‘En had de verzekering dan niets door?’ vroeg Sam. ‘De schipper had toch altijd wel snel een nieuwe boot.’
‘Ach, in die tijd werd dat nog niet zo goed onderzocht’, antwoordde Summer. ‘En misschien geloofde de verzekeraar zelf wel in de duivel.’
Sam probeerde zich voor te stellen wat hij zelf zou doen als hij met een duivel te maken kreeg. Hij kon zich inbeelden dat hij toch iets voorzichtiger te werk zou gaan dan Watson en Summer, je wist immers maar nooit.
‘En wat had Bigshot nu eigenlijk te maken met dat hele gedoe?’ wilde Sam nog weten.
‘Bigshot wist waar de schipper mee bezig was en hij wilde hem stoppen. Al dat gepraat over een duivel kon de toeristen afschrikken en dat was niet goed voor zijn zaken.’
‘Dus hij handelde vooral uit eigenbelang’, concludeerde Daphné.
‘Precies’, knikte Summer. ‘Maar het is hem niet helemaal gelukt de duivel te verjagen. Het schijnt zelfs dat de duivel is teruggekomen. Zelfs nu nog vertellen mensen uit Dartmouth over een duivel die over de rivier dwaalt.’
‘Dat hij daar dan maar blijft, die duivel’, grinnikte Daphné. ‘Zolang wij er hier maar geen last van hebben.’
Summer haalde een gevouwen papier uit zijn broekzak.
‘Dat is toevallig! Jullie volgende opdracht is in Dartmouth!’
Daphnés ogen werden groot, toen Summer het papier op Sams bureau gooide. Sam opende het snel en zag dat er niets op stond.
‘We vertrekken morgen al!’ speelde hij het spelletje mee en Daphné keek nog angstiger. Zou ze toch in duivels geloven?
‘Geef hier!’
Ze rukte het blad uit Sams handen, bekeek het en schonk Sam en Summer een poeslieve glimlach.
‘Wat zijn we weer grappig vandaag!’
Ze frommelde het blad op en mikte het tegen Sams hoofd.
‘Pas maar op’, zei ze tegen Sam – en eigenlijk had ze het ook graag tegen Summer gezegd, maar dat was nu eenmaal haar baas. ‘Of vannacht komt er een duivelin langs je bed. Die kapt zoveel water over je heen, dat je gaat denken dat je ook gezonken bent!’

De Duivel van Devon - deel 14

2010-07-22T08:01:00.000+02:00

Ik keek om me heen, maar zag geen redding. Voetje voor voetje schuifelde ik achteruit, terwijl de dreiging van de stok boven mijn hoofd hing. Ik kon enkel wachten tot de schipper zou toeslaan.
Hij hief de stok hoog in de lucht en ik stak mijn handen omhoog om hem af te weren. Mijn plan was om de stok vast te grijpen en de schipper uit evenwicht te brengen. Op voorwaarde dat de haak tegen dan nog niet in mijn voorhoofd stak natuurlijk.
De stok kwam echter niet en toch verloor de schipper zijn evenwicht. Samen met zijn stok viel hij achterover en kwam terecht op een harde boomstronk. De schipper schreeuwde het uit van de pijn. Pijn die ik normaal gezien had moeten hebben.
Achter de schipper stond Watson, die de stok in zijn handen hield. Hoofdschuddend keek hij neer op de schipper.
‘Bent u gevallen? U heeft zich toch geen pijn gedaan?’
De schipper kreunde iets onverstaanbaars en keek kwaad naar Watson.
‘Tja, dat komt er natuurlijk van als u zich zo laat nog op donkere paden begeeft. Een mens zou nog denken dat u iets te verbergen heeft.’
Watson haalde handboeien uit zijn zak en bukte zich over de schipper.
‘Laten we u voor alle veiligheid maar even vastmaken. Anders begint u weer met stokken te zwaaien.’
Hij klikte het ijzer rond de polsen van de schipper en richtte zich daarna tot mij.
‘Alles oké, David?’
Ik knikte. Mijn handen trilden nog een beetje, maar voor de rest was ik in orde. Er zat geen ijzeren haak in mijn hoofd, dus wat wil een mens nog meer?
‘Dat heb je goed gedaan’, ging Watson verder. ‘Ik hoefde de verdwenen boot zelfs niet meer te zoeken. Gewoon even de schipper volgen en het raadsel is opgelost.’
Op die manier bekeken had ik inderdaad goed werk geleverd. Ik had als levend lokaas gediend voor de schipper. Maar ik durfde er niet aan denken wat er was gebeurd als Watson niet achter de schipper had gestaan.
‘De scheepsjongen zit nog in de boot’, zei ik, met een beetje tegenzin, want zo zou Watson weten dat ik de boot niet zelf had gevonden. Eigenlijk was ik ook maar iemand gevolgd.
‘Ach zo’, knikte Watson, terwijl hij naar de boot keek. Hij gooide me een nieuw paar handboeien toe. ‘Wel, ga hem dan maar arresteren!’
Hij gaf me de perfecte kans om deel uit te maken van het gloriemoment, maar tegelijkertijd sloeg de schrik me om het hart. De scheepsjongen was groter dan mij en ongetwijfeld sterker, want ik zag mezelf niet meteen een boot afduwen, iets wat hij elke dag deed.
Ik sprong van op de kade in de boot en verloor bijna mijn evenwicht. Ik kon me nog net vastgrijpen aan de railing. Vergeefse moeite, want niet veel later ging ik toch tegen de vlakte. Op het moment dat ik aan de kajuit kwam, sloeg de scheepsjongen de deur keihard open, vol in mijn gezicht. Het was niet eens geweest om mij te raken, maar gewoon van pure opwinding, want hij liep onmiddellijk naar de railing.
‘Hé, wat doe je met mijn baas?’
Watson keek even op, maar deed gewoon verder waar hij mee bezig was: de schipper rechtop trekken..
‘Tja, je baas doet een dutje op een openbare plaats. Dat mag nu eenmaal niet.’
‘Laat hem los!’
Watson haalde zijn schouders op. ‘Oké. Als jij dat wilt.’
Hij loste de schipper, die opnieuw pijnlijk op de grond terecht kwam en het uitschreeuwde. Dat was voor mij het sein om weer te reageren. Nog een beetje groggy kwam ik overeind en liep naar de scheepsjongen toe. Zonder nadenken gaf ik hem een geweldige duw, waardoor hij over de railing vloog en in het water belandde. Daarna sprong ik zelf in het water en voor de jongen kon bekomen, klikte ik de handboeien rond zijn polsen.
Ik was moe, helemaal nat en mijn neus was zo dik als een aardappel, waardoor ik elk moment kon flauwvallen van de pijn, maar ik kon maar één ding denken: dat hadden Watson en ik toch maar mooi even opgelost!’

De Duivel van Devon - deel 13

2010-07-15T21:02:00.000+02:00

De geur van zwavel prikkelde plots weer in mijn neusgaten en daardoor wist ik meteen wie ik moest volgen. Bigshot passeerde me op enkele meters, maar zag me niet staan, helemaal in zichzelf gekeerd, mompelend en vloekend. Ik liet hem gaan.
De scheepsjongen was degene die ik moest hebben. Aangezien iedereen in Dartmouth hem een speciale jongen vond, stelde niemand zich vragen bij zijn vreemde gedrag. Er waren buitenstaanders voor nodig om dat te doorzien en ik was daar een van.
De scheepsjongen wandelde op zijn gemak verder, niet vermoedend dat hij gevolgd werd. Ik besefte dat dat ook logisch was, want je kon moeilijk altijd vermoeden dat je gevolgd werd. Je leven zou een hel worden. Het maakte het mij in elk geval gemakkelijker.
We liepen de hele tijd langs de rivier. Ik hoopte dat de jongen niet gewoon naar huis wandelde. Te weten komen waar hij woonde interesseerde me niet echt.
Terwijl we stapten kreeg ik een akelig gevoel. Door al dat nadenken over achtervolgen en achtervolgd worden, keek ik steeds meer achterom. Was er iemand achter mij? Ik zag niemand. Ik moest opletten dat ik zelf niet paranoïde werd.
Toen ik weer voor me keek, was de jongen verdwenen. Verdorie, wat een slecht staaltje achtervolgingswerk! In plaats van aandacht te hebben voor mijn doelwit, was ik te veel met mezelf bezig geweest. En nu was hij weg.
Zo kalm mogelijk bestudeerde ik de omgeving. De rivier werd steeds breder en de scheepsjongen liep in elk geval niet meer langs de kade. Die liep nog even door en ging dan over in een soort bos dat tegen de helling groeide. Maar er klopte iets niet. Het leek wel of dat bos onderbroken werd. Ik ging iets dichter kijken en zag mijn vermoeden bevestigd: er stroomde een kleine zijrivier. De scheepsjongen moest die gevolgd zijn. En dus deed ik net hetzelfde.
Het was een riviertje waar niet veel volk langskwam, want het groen was moeilijk doordringbaar. Toch had ik de indruk dat er al een smal pad was ontstaan. Gemaakt door iemand die hier regelmatig moest zijn. De scheepsjongen?
Het volgende moment zwenkte ik opzij en drukte me met mijn rug tegen een boom. De scheepsjongen was vlakbij!
Ik keek voorzichtig over mijn schouder. Het riviertje mondde uit in een klein meer. Ik schrok me een bult toen ik daar iets zag liggen dat op officieel op de bodem van de rivier lag: de veerboot!
De scheepsjongen sprong aan boord en liep naar de kajuit. Wat ging hij doen? Ik schudde mijn hoofd. De oplossing van het hele duivelgedoe was verbazend eenvoudig. Ik moest toegeven dat de schipper en de scheepsjongen dat goed hadden gezien. Of zou de schipper hier niets van af weten?
Toen ik mijn gezicht weer naar de bomen draaide, werd mijn vraag vanzelf beantwoord. De schipper stond vlak voor me. En hij keek behoorlijk boos.
Dat ik me zo had laten verrassen! Hij moest behoorlijk stil achter me aan geslopen zijn.
‘Zo laat nog op stap, knul?’ vroeg hij met een gemene grijns.
‘Een goede avondwandeling doet me altijd beter slapen’, antwoordde ik stoer, veel stoerder dan ik me in werkelijkheid voelde.
‘Een goed idee’, antwoordde de schipper. ‘Je zal inderdaad heel goed slapen.’
Hij haalde een dikke houten stok tevoorschijn, waar aan het einde een ijzeren haak bevestigd was. Normaal diende die om de veerboot obstakels te laten vermijden, maar nu had de schipper een ander doel in gedachten.

Jonas in Laid Back bij JIM!

2010-07-13T10:08:00.002+02:00

Vanavond stel ik mijn nieuwste boek Liever de Leugen voor in de nieuwe zomerse liveshow Laid Back bij JIM.

Liever de leugen is een thriller voor jongeren en ouderen. Alles begint met een gijzeling: een jongen houdt een meisje vast op een appartement. Maar waarom zitten ze daar? Wat is er gebeurd? De politie onderzoekt de zaak en merkt al snel dat niets is wat het lijkt.

Laid Back is het nieuwe liveprogramma van JIM, gepresenteerd door afwisselend VJ Sean en An Lemmens, aan het zwembad. Heb je zin om de opnames bij te wonen? Stuur dan snel een mailtje naar nele.vanhaute@vmma.be. Je moet er ongeveer om 21u zijn. Het programma duurt van 22u tot 23u30. Koen Buyse van Zornik zal er ook zijn.

Iedereen kijken dus :-)

De Duivel van Devon - deel 12

2010-07-08T20:45:00.001+02:00

De scheepsjongen was nog maar net verdwenen en Watson sprong alweer recht, klaar voor een volgende actie.
‘Als we een beetje voortmaken, zijn we morgenvroeg alweer thuis’, zei hij opgewekt. ‘Ik ben even weg, iemand een bezoekje brengen.’
‘Nu nog? Het is al laat’, reageerde ik.
‘Ze zullen wel opendoen’, glimlachte Watson. ‘Ik ben nogal goed in het op deuren bonken in het midden van de nacht.’
Voor ik nog iets kon vragen, was hij weg. Stom dat ik niet gevraagd had wie hij ging opzoeken. Mijn enige reactie was geweest dat het al laat was. Ik moest prioriteiten leren stellen!
Wat moest ik doen? Blijven wachten tot hij terug was? Officieel wel, want mijn baas had me geen instructies gegeven. Maar iets zei me dat Watson geen baas was die wilde dat je wachtte op instructies. Ik moest iets ondernemen, maar wat?
Ik stapte de bar binnen en keek rond. De gemoederen waren ondertussen wat bedaard, maar het spook van de duivel was nog niet helemaal verdwenen. Mensen fluisterden tegen elkaar en keken spiedend om zich heen, alsof ieder van hen elk moment in de duivel kon veranderen.
De buitendeur zwaaide open en ik zag de scheepsjongen erdoor glippen. Waarom weet ik niet, ik had waarschijnlijk niets beters te doen, maar ik besloot hem te volgen.
Toen ik het hotel buiten stapte, was de straat al helemaal leeg, de jongen was verdwenen. Op goed geluk stapte ik in de richting van de rivier, aangezien daar alles te doen was geweest. En ik had onmiddellijk prijs. Ik verschool me op ongeveer dezelfde plek waar ik met Watson een tijdje geleden had gezeten.
Robert Bigshot stond aan de rivier te discussiëren met de schipper. Die dekselse Bigshot! Hij bleef echt overal opduiken, alsof hij wist dat we hem zagen. Ik spitste mijn oren om te kunnen meeluisteren, maar ze stonden veel te ver. Bigshot snauwde dingen als ‘bedrieger’ en vroeg wat de schipper wilde bereiken. De schipper hield zich op zijn beurt bijzonder kalm en reageerde kort op het getier van Bigshot. De scheepsjongen stond ernaast en durfde zich niet moeien. Met zijn handen in zijn zakken wiegde hij ongemakkelijk heen en weer.
Ik besloot iets te doen. Als je nauwelijks kunt horen wat er wordt gezegd, heeft afluisteren bijzonder weinig zien. Ik richtte me op en stapte naar de mannen toe. Toen ze me zagen verstomde hun gesprek onmiddellijk.
‘Ruzie, heren?’ vroeg ik zo ernstig mogelijk, terwijl mijn hart in mijn keel bonkte. Het was de eerste keer dat ik zonder Watson op stap was.
‘Nee hoor’, antwoordde de schipper. ‘Meneer Bigshot kwam vragen naar het verhaal van de duivel. Hij ging trouwens net vertrekken.’
Ik merkte een heel kleine giftige glimlach op in de richting van de rijke aannemer.
‘En wat hebt u dan verteld?’
‘Dat ik heel trots ben op Chris natuurlijk. Tenslotte heeft hij de duivel verjaagd.’
De scheepsjongen lachte trots bij het complimentje van zijn baas, maar richtte al snel zijn hoofd alweer naar de grond. Ik wist niet of ik ooit eerder zo’n stuntelige held had ontmoet.
‘Natuurlijk’, knikte ik. ‘Mijn innige deelneming trouwens voor uw boot.’
‘Dank u’, zei de schipper. ‘Maar het zal wel weer een tijdje duren voor ik het verwerkt heb.’
Hij had het zonder emotie gezegd, alsof hij een standaard zinnetje afratelde. Het leverde hem een boze blik en een luide zucht van Bigshot op. In de stilte die volgde had ik spijt dat ik op hen toe gestapt was. Zo zou ik niets te weten komen, ze zouden niks lossen. Om iets te ontdekken moest ik hen schaduwen.
Ik bedankte hen voor het korte gesprek en vertrok. Ze keken me fronsend na, zich afvragend wat ik had willen bereiken. Om de hoek wachtte ik tot Bigshot weg zou gaan, wat hij niet veel later deed. Maar het vervelende was dat ook de scheepsjongen zich uit de voeten maakte.
Ik twijfelde. Wie zou ik volgen?

De Duivel van Devond - deel 11

2010-07-02T20:36:00.000+02:00

We lieten het tumult in de bar een tijdje begaan, want we wilden ons de woede van het volk niet op de hals halen door hun duivelillusie te doorprikken. Hoewel ik Watson daar wel toe in staat zag. Volgens mij deed hij niet liever dan vuurtjes te stoken tussen mensen en dan te kijken wat er gebeurde. Al stond hij alleen tegenover een grote politiemacht, dan nog zou hij roepen dat ze hulp mochten meebrengen om de strijd wat eerlijker te maken.
Nadat de scheepsjongen al enkele biertjes had gedronken om zijn schrik te bezweren, achtte Watson de tijd rijp om toe te slaan. Hij stapte naar de scheepsjongen toe en vroeg hem mee te komen naar het achterkamertje, zogezegd omdat hij alles wilde te weten komen over de duivel. De jongen, blij met de vernieuwde interesse, hapte gewillig toe.
‘Hoe zag de duivel eruit?’ viel Watson meteen met de deur in huis.
De scheepsjongen was verrast door de vraag en moest nadenken. Ik vroeg me af wat voor vragen hij dan wel verwacht had. Pitt had gelijk gehad, dit was een speciale jongen.
‘Ik heb hem niet van dichtbij kunnen zien. Er was veel rook. En er was vuur. De duivel spuwde vuur.’
‘Dus je hebt de duivel kunnen zien?’ vroeg Watson.
De scheepsjongen knikte hevig op en neer.
‘Wel, hoe zag hij er dan uit?’
‘Hij had horens, en een staart. En hij spuwde vuur’, sprak de jongen, niet beseffend dat hij zichzelf tegensprak door plots wel een beschrijving te geven.
‘En wat heeft de duivel met de boot gedaan?’ vroeg Watson.
‘Hij heeft hem doen zinken. Denk ik toch. De boot was in elk geval plots verdwenen.’
‘Net zoals de vorige keer?’
‘Ja.’
De scheepsjongen leek zijn eigen verhaal echt te geloven. Ik kon niet goed inschatten of hij een spelletje met ons speelde. Ik besloot me in het gesprek te mengen.
‘Moet de schipper dan elke keer een nieuwe boot kopen?’
Die vraag had hij niet verwacht, waarschijnlijk omdat ze zo logisch was. Toch antwoordde hij niet meteen.
‘Eh, een nieuwe boot? Ja, natuurlijk. Dat is toch logisch, de andere is gezonken. Dan moet je een nieuwe kopen.’
Zijn aarzeling deed me vermoeden dat ik in de juiste richting zat. Watson liet me doen en luisterde aandachtig. Ondertussen inspecteerde hij de scheepsjongen van kop tot teen.
‘Dat moet de schipper veel geld kosten.’
‘Een nieuwe boot kost veel geld, dat klopt.’
‘En waar haalt hij dat? Is hij zo rijk?’
De scheepsjongen keek om zich heen, alsof hij toestemming wilde vragen om een antwoord te geven. Watson knikte hem bemoedigend toe.
‘Hij heeft een heel goede verzekering.’
Watson en ik keken elkaar aan. Dat was altijd interessant. Geld is een al net zo duivels gegeven als wat de scheepsjongen beweerde gezien te hebben.
‘Dus eigenlijk vindt de schipper het niet zo erg dat de duivel af en toe eens langskomt?’ drong ik aan.
‘Nee, jawel’, antwoordde de jongen verward. ‘Niemand wil dat de duivel op bezoek komt.’
‘Verdien jij goed je kost?’
‘Ik mag niet klagen.’
Ik zweeg even. Ik had hem niet in het nauw kunnen drijven zoals ik wilde. Hij had wel dingen gezegd die ons vanalles deden vermoeden, maar eigenlijk had hij ook weinig nieuws gezegd.
Gelukkig was er Watson nog, die plots de hand van de jongen greep en ze naar zijn neus bracht. Daarna liet hij ze weer neerploffen en stond hij op.
‘Bedankt, je mag gaan. Misschien best eerst even je handen wassen. Ze ruiken naar zwavel!’

De Duivel van Devon - deel 10

2010-06-29T19:48:00.001+02:00

Ik wilde er onmiddellijk achteraan gaan, maar Watson hield me tegen. Met lede ogen moest ik toezien hoe de rijke hoteleigenaar ontsnapte. We hadden hem op heterdaad betrapt en Watson liet hem gaan. Ik kon mijn baas niet volgen.
‘Oké, nu kunnen we op onderzoek’, zei Watson na een tijdje.
Hij sprong overeind en sloop behoedzaam naar de kade, ik er al even behoedzaam achteraan.
De rook hing nog in dikke drommen boven het water en ik moest kuchen toen we dichterbij kwamen. Het rook er behoorlijk smerig, naar een mengeling van gas en rotte eieren. Aan de kade gekomen, zagen we dat de veerboot verdwenen was. Het water klotste nog een beetje. Was de boot zo plots gezonken? Misschien toch de duivel?
Ik zei niets van mijn vermoedens tegen Watson, hij zou me toch maar uitlachen. Watson stond zwijgend naar het water te kijken. Ik volgde zijn blik en merkte dat hij naar een rimpeling in het wateroppervlak staarde, die steeds verder weg leek te gaan. Verder konden we echter niet kijken, want het was te donker. Ik verplaatste mijn blik dan maar naar de grond en ontdekte een vreemd hoopje stof.
‘Meneer Watson, kijk.’
Het duurde even voor hij zijn aandacht van het water naar mij verschoof, maar toen hij het hoopje zag, zonk hij onmiddellijk op zijn knieën. Hij depte het stof met zijn wijsvinger en trok die meteen terug.
‘Au, heet!’ riep hij en zwaaide met zijn hand om af te koelen. Daarna bracht hij zijn vinger onder zijn neus en rook eraan.
‘Zwavel’, zei hij. ‘Net wat ik dacht. Maar waar komt het vuur dan vandaan?’
Ik wilde vragen waarom hij dat had gedacht, maar Watson gaf me de kans niet.
‘Kom, we gaan naar het hotel.’
In het hotel heerste er paniek. De gebeurtenissen aan de rivier hadden zich blijkbaar snel verspreid. Iedereen sprak over de duivel, het was een kwestie van tijd voor die ook de huizen zou binnenvallen.
In een hoekje in de bar zat ook Bigshot. Hij luisterde hoofdschuddend naar de verhalen over vuur en demonen en ging meer dan eens in het verweer. Ik stootte met mijn elleboog hard in Watsons ribben.
‘Daar is hij, we moeten hem arresteren!’
Watson gebaarde echter dat ik kalm moest blijven.
‘We moeten eerst weten waar het gerucht vandaan komt, dan pas kunnen we in actie schieten.’
‘Bigshot heeft het verteld natuurlijk’, verdedigde ik mijn visie, een beetje verontwaardigd dat Watson zo’n duidelijke conclusie over het hoofd zag. ‘Hij heeft het vuur aangestoken en is dan hier komen vertellen dat de duivel aan het werk is geweest.’
Watson schudde zijn hoofd. ‘Luister eens goed. Bigshot zegt helemaal niet dat het vuur het werk van de duivel is. Hij zegt net het omgekeerde.’
Ik besefte dat hij gelijk had. Ik had Bigshot ook horen praten, maar op de een of andere manier had ik dat genegeerd. Omdat ik te graag wilde dat mijn theorie klopte.
Plots zwiepte de deur van de bar met een klap open. De scheepsjongen stormde naar binnen en kwam hijgend tot rust door te steunen op een stoel. Hij moest een heel eind gelopen hebben.
‘De duivel!’ riep hij angstig. ‘De duivel is hier. Ik heb hem gezien!’
Terwijl de hele bar op een mum van tijd in rep en roer stond, draaide Watson zich ijzig kalm naar mij toe.‘Dat bedoelde ik dus. Net wat we nodig hadden.’

De Duivel van Devon - deel 9

2010-06-26T09:47:00.000+02:00

‘U werkt dus als dubbelspion?’ vroeg Watson onmiddellijk. Ik vroeg me af of hij was geboren met die achterdochtigheid of dat hij dat had aangekweekt in zijn jaren als geheim agent.
‘Dubbelspion?’ reageerde Ron verbaasd. ‘Waar heeft hij het over?’
Het was duidelijk dat hij Watson maar een gekke man vond, want die laatste vraag had hij weer aan mij gesteld.
‘Meneer Watson wil weten waarom u zowel voor de schipper als Bigshot werkt, aangezien de twee vijanden zijn’, verduidelijkte ik.
‘Tja, zolang ze mij betalen maakt mij dat niet uit. Maar het klopt wel dat meneer Bigshot regelmatig boos is op de schipper.’
Dat was nieuwe informatie. Ik had het eerder omgekeerd verwacht.
‘Waarom zou Bigshot boos zijn op de schipper?’ vroeg Watson, die met dezelfde vraag bezig was. ‘U bedoelt vast het omgekeerde.’
Ron schudde zijn hoofd.
‘Nee, ik heb al vaak van meneer Bigshot moeten zeggen dat de schipper zijn zaak in orde moet krijgen.’
‘Waarom moest u dat zeggen?’ vroeg ik.
Ron stak zijn handen afwerend in de lucht. ‘Ik ben alleen maar de boodschapper. Wenst u trouwens een of twee kamers?’
Watson antwoordde niet, maar keek nadenkend voor zich uit. Ik stak twee vingers in de lucht en Ron noteerde het. Ik wist niet of Watson snurkte en ik wilde het ook niet te weten komen.
Plots klapte Watson in zijn handen en draaide hij zich om.
‘Pitt, breng jij onze koffers naar boven? Daarna mag je naar huis gaan, wij gaan nog even een wandeling maken.’
Pitt knikte en bracht onze koffers onmiddellijk naar de trap. Ik had graag gezegd dat ik moe was, honger had en vooral veel dorst, maar ik wist dat Watson niet zou luisteren. Het was gemakkelijker een leeuw te overtuigen om vegetariër te worden dan Watson van een idee af te brengen.
Zoals ik verwacht had, liepen we naar de rivier. De schipper had zijn veerboot intussen verlaten, waardoor alles er vredig bij lag. Hoewel, vredig was niet het juiste woord. Was het door de koude avond of door de verhaaltjes die Pitt mij verteld had, maar ik zag allerlei beweging in de mist. Allemaal verbeelding?
Watson leidde me naar een auto die aan de kade geparkeerd stond. We verscholen ons daarachter en deden dan de politiebezigheid die ik het minst graag beoefende: wachten.
Na een uur had ik alleen maar vage dingen zien bewegen en vreemde geluiden gehoord. Dit was een plek waar je spontaan in duivels zou beginnen geloven. Ik begon Pitt steeds beter te begrijpen. Plots stootte Watson me aan.
‘Kijk!’
Hij wees naar de veerboot. Weer zag ik iets bewegen, maar kon ik niet zeggen wat het was. Een koude rilling liep over mijn rug.
‘We moeten dichterbij gaan’, fluisterde ik, dapperder dan ik in werkelijkheid was.
Watson legde zijn vinger voor zijn mond en schudde tot mijn opluchting zijn hoofd. Enkele seconden later bleek hoeveel gelijk hij had.
Een enorme vlam schoot over het water en verlichtte de rivier. Zwarte schimmen leken over het water te glijden. Duivels? Met grote ogen zag ik hoe de veerboot oplichtte maar niet aangetast werd door de vlammen.
‘Pitt had gelijk, het is de duivel!’ fluisterde ik opgewonden.
Weer schudde Watson zijn hoofd en wees hij in verte. Een schim stapte krachtig weg van de plaats waar het vuur ontstaan was. Toen hij onder een lantaarnpaal door liep, lichtte zijn gezicht heel even op.
Robert Bigshot!

De Duivel van Devon - deel 8

2010-06-19T21:30:00.000+02:00

We namen afscheid van Bigshot en reden zijn immense domein weer af. Veel wijzer waren we niet geworden. Bigshot leek me eerlijk te zijn geweest, maar ik wist dat je zo’n gewiekste zakenman nooit helemaal mocht vertrouwen. Toen we de poort doorreden, trok Watson heftig aan de handrem.

‘Stop!’ riep hij, ietwat overbodig, want de auto was beginnen slippen en van het schrikken was Pitt zwaar op zijn rem gaan staan. Watson sprong uit de auto en liep naar de poort, waar een man in een lange zwarte mantel door sloop.

‘Blijf staan!’ riep Watson, hoewel de man helemaal geen aanstalten maakte om weg te lopen. Ik opende het portier van Pitts wagen en haastte mij om Watson in te halen.

‘Waarom stond u ons af te luisteren?’ viel Watson weer met de deur in huis.

De man haalde verbaasd zijn schouders op.

‘Wat afluisteren? Waarom zou ik iemand afluisteren?’

‘Wie bent u?’ gooide ik er tussen. Ik vond het persoonlijk een goede vraag, zeker na ons pijnlijke moment bij Bigshot.

‘Ik ben Ron’, antwoordde de man. ‘Klusjesman. Ik werk voor meneer Bigshot.’

‘Heeft Bigshot je gevraagd ons af te luisteren?’ probeerde Watson opnieuw. ‘Waarom laat hij in godsnaam zijn eigen gesprek afluisteren? Hij was er zelf bij!’

‘Ben je daar weer met dat afluisteren?’ vroeg Ron, waarna hij zich tot mij richtte. ‘Waar heeft hij het over?’

Het was misschien het moment voor verduidelijking.

‘Wij zijn van de politie’, legde ik uit. ‘Iemand heeft ons gesprek afgeluisterd, maar we konden hem niet meer achterna gaan.’

‘Nou, dat zal ik dan niet geweest zijn, want ik heb jullie nog nooit gezien!’ concludeerde Ron. ‘Mag ik dan nu gaan? Ik heb nog werk te doen.’

Watson wilde hem tegenhouden en stak zijn arm uit, maar ik duwde ze zachtjes weer naar beneden. ‘Laat hem maar gaan, ik geloof hem.’

Waar ik dat vandaan haalde wist ik niet, maar mijn gevoel zei me dat ik juist zat. Watsons blik daarentegen zei me dat ik totaal op mijn kop gevallen was.

Niet veel later zaten we alweer in Pitts auto, op weg naar Bigshots hotel. Hij had ons aangeboden om daar te overnachten, iets wat we dankbaar hadden aanvaard, want anders hadden we bij Pitt thuis op de zetel moeten slapen. Toen we langs de kade reden waar de veerboot lag, zag ik dat de schipper zijn shift aan het afsluiten was en zijn boot vastlegde. Hij werd daarbij geholpen door een tweede man. Ik vroeg Pitt wie dat was.

‘De vaste scheepsjongen van de schipper. Chris heet hij. Een beetje een speciale. Lang verhaal eigenlijk.’

‘Hm, laat dan maar’, bromde Watson, die geen zin had in nog een spookverhaal van Pitt. ‘Breng ons maar gewoon naar het hotel.’

Pitt deed wat hem gevraagd was en was onderdanig genoeg om ook onze koffers naar binnen te brengen. Er stond niemand achter de balie, wat Watson ertoe aanzette om minstens tien keer op het belletje te drukken. Na vijf minuten ging de deur open. Tot onze verbazing kwam iemand naar ons toe, die we niet lang daarvoor nog hadden gezien: Ron. Hij glimlachte toen hij ons zag.

‘Zijn jullie snelheidsduivels, zeg. Ik heb nauwelijks de tijd om me om te kleden.’

‘U werkt ook hier?’ vroeg Watson een beetje overbodig.

‘Ik help soms wat mee, als ik tijd heb’, antwoordde Ron.

‘Want u moet vooral klusjes oplossen bij Bigshot’, leidde ik daaruit af, maar mijn conclusie was niet helemaal juist. Meer zelfs, Rons mededeling deed ons onze wenkbrauwen meer dan fronsen.

‘Nee hoor, ik werk meestal voor de schipper!’

De Duivel van Devon - deel 7

2010-06-17T22:22:00.000+02:00

We probeerden onze geschrokken blikken te verbergen, maar ik had niet het gevoel dat dat echt lukte. Watson kon een fijne frats echter altijd op prijs stellen en greep de hand van Bigshot.

‘Wel, meneer Bigshot, aangenaam u te ontmoeten. Ik moet zeggen dat u sprekend op uw butler lijkt!’

Bigshot glimlachte minzaam. ‘Dat hoor ik wel vaker.’

‘Zeker als niemand je ervoor waarschuwt’, knikte Watson terwijl hij een vernietigende blik op Pitt wierp, die zowat door zijn stoel was gezakt van schaamte. Nog iets dieper en je zou denken dat hij een deel van het meubel was.

‘Maar laten we de geintjes achterwege houden’, sprak Bigshot ernstig. ‘U heeft vast een goede reden om hier te komen, niet?’

‘We zouden u graag enkele vragen stellen’, bevestigde Watson.

‘Laat ik u dan eerst iets te drinken aanbieden. Praten gaat beter met een gesmeerde keel.’

Ik had niets meer gedronken sinds we uit Londen waren vertrokken en keek uit naar een drankje, maar Watson schudde kort zijn hoofd. Ik probeerde mijn teleurstelling niet te laten blijken.

‘Nee, dank u, we blijven niet lang. Waarom laat u die veerboten zinken in de rivier?’

Stilte. De vraag had alle aanwezigen, mij inclusief, verrast. Deze ondervragingstechniek hadden we nooit aangeleerd gekregen, maar was op en top Watson. Hij vroeg wat hij te vragen had en al de rest deed er niet toe. Watson bleef Bigshot strak aankijken terwijl die naar zijn woorden zocht.

‘Is dat niet het werk van de duivel?’ antwoordde hij ten slotte.

‘Misschien bent u de duivel wel?’ pikte Watson er onmiddellijk op in.

Bigshot herstelde zich snel van de onverwachte beschuldiging en glimlachte.

‘Wel, u heeft me betrapt. Ik had nog speciaal mijn horens en mijn staart afgedaan, maar u heeft ongetwijfeld mijn zwaveladem geroken.’

Ik wist dat Watson een beetje tegenstand altijd kon appreciëren en hij ging dan ook gretig in op de beeldspraak van Bigshot.

‘Een duivel hoeft geen horens te hebben om een echte duivel te zijn’, zei hij cryptisch. ‘Hoe ver staat u met de plannen voor uw brug?’

Bigshot schudde zijn hoofd terwijl hij ging zitten.

‘U heeft met de veerman gepraat? Altijd hetzelfde liedje over die brug. Waarom zou ik een brug willen bouwen?’

‘Om uw hotel en uw restaurant te verbinden’, mengde ik me in het gesprek en kreeg gelukkig geen verwijtende blik van Watson.

‘Dat doet de veerboot toch ook?’ antwoordde Bigshot met een nieuwe vraag.

‘Maar die vaart niet lang genoeg en dat is lastig voor uw klanten’, pareerde ik. Zo’n kruisverhoor beviel me wel.

Bigshot zuchtte diep en boog zich langzaam voorover, tot hij me diep in de ogen kon kijken.

‘Ten eerste: kijk eens om u heen. Denkt u dat ik echt nog wakker ga liggen van een ontevreden klant?’

Ik moest toegeven dat hij een punt had. Hij zou er geen boterham minder om moeten eten.

‘En ten tweede. Denkt u dat er meer toeristen naar hier zouden komen als er een lelijke brug over de rivier gebouwd werd? Nee, integendeel. En minder toeristen betekent minder inkomsten, dus maakt u mijn rekening maar.’

Ik keek wat bedremmeld naar Bigshot en wist niet wat zeggen. Ik vond het veel leuker wanneer ik de vragen mocht stellen. Terwijl Bigshot zich zelfgenoegzaam in een zetel liet zakken, zocht ik met mijn ogen steun bij Watson. Die had echter zijn hoofd weggedraaid van ons, alsof hij intens aan het luisteren was.

Behoedzaam kwam hij overeind, stapte zonder ons te waarschuwen naar de deur en trok ze met een ferme ruk open.

‘Blijf staan!’

Door de smalle opening zag ik nog net een gedaante wegrennen. Voor Watson kon reageren, was de persoon al door de voordeur verdwenen. Watson draaide zich weer om en keek me glimlachend aan.

‘We zijn blijkbaar populair in Dartmouth!

De Duivel van Devon - deel 6

2010-06-10T21:36:00.000+02:00

Tijdens het rijden legde Pitt ons uit wat de schipper niet had durven zeggen. Dartmouth was een aantrekkelijke plek voor toeristen en waar toeristen komen, is geld te verdienen. Robert Bigshot, een rijk bouwondernemer, had dat ook gemerkt en wilde zijn rijkdom nog vergroten door in het stadje een hotel en een restaurant te bouwen. Volgens de schipper paste de veerboot niet in die plannen, omdat de boot niet lang genoeg vaarde. Toeristen die naar het restaurant gingen en het wat later wilde maken, geraakten niet meer terug in het hotel, dat aan de andere kant van de oever lag.

De geruchten gingen dat Bigshot een brug wilde bouwen en de veerboot afschaffen. Op die manier kon hij zijn winst maximaal vergroten. Omdat dat een spoor was dat we moeilijk konden laten liggen, gaf Watson Pitt de opdracht om ons onmiddellijk naar het huis van Bigshot te brengen.

Toen we de oprijlaan opreden, vergaapten we ons aan de grootsheid van het gebouw. Het telde minstens honderd kamers en zou menig paleis doen blozen. Dat Bigshot er warmpjes in zat, had Pitt in elk geval niet overdreven. Een man in een stijf grijs kostuum opende de deur en keek ons vragend aan.

‘Jij bent vast de butler van dit kasteel’, stak Watson meteen van wal. ‘Watson en Silver van de geheime dienst. Wij willen je baas spreken en liefst zo snel mogelijk.’

De man antwoordde niet meteen en Pitt wilde tussenbeide komen.

‘Euh, meneer Watson.’

‘Zwijg, Pitt, ik zal het hier wel regelen. Wel, ben je doof ofzo? Allemachtig, een dove butler! Al straf dat je de bel hebt gehoord.’

De man glimlachte fijn, nam ons van kop tot teen op en opende dan pas zijn mond.

‘Vanzelfsprekend, heren. Als u mij zou willen volgen?’

‘Natuurlijk willen wij dat’, bromde Watson. ‘We hebben het zelf gevraagd!’

Pitt probeerde nog een keer iets te zeggen.

‘Meneer Watson, ik denk toch dat u…’

‘Zich niet moet laten onderbreken?’ vulde Watson aan. ‘Gelijk heb je, Pitt. Ik zou graag een beetje nadenken, dus ik zou het ten zeerste appreciëren als je je mond even hield.’

‘Maar…’

Watson stak zijn hand op en legde Pitt het zwijgen op. Ik kende Watson al langer dan vandaag en wist dat ik beter niets kon zeggen. Zijn brein werkte op volle toeren, wat ervoor zorgde dat het oververhit geraakte als hij zich gestoord voelde.

De man bracht ons naar een kamer die verrassend modern was ingericht en liet ons alleen. We namen plaats in rode leren fauteuils en bestudeerden de inrichting. Ik vroeg me af waarom iemand die zo rijk was nog rijker wilde worden. Zou zo iemand de moeite doen om veerboten te laten zinken?

Plots ging de deur van de kamer open. De man die zonet de voordeur had opengedaan, kwam weer binnen, waarschijnlijk om te zeggen dat Bigshot er toch niet was. Dacht ik.

Hij trok even aan zijn das en liep dan naar Watson en mij.

‘Meneer Watson, was het?’

Watson knikte verbaasd. De man stak zijn hand uit en glimlachte.

‘Robert Bigshot, aangenaam.’

De Duivel van Devon - deel 5

2010-06-08T15:47:00.000+02:00

Onze reacties konden niet harder verschillen: ik schrok, terwijl Watson onbedaarlijk in lachen uitbarstte. Hij sloeg Pitt hardhandig op zijn schouder.

‘Je hebt de duivel al gezien? Pitt, ik mag je nu al. Je bent best grappig!’

Pitt schopte verveeld tegen een steentje. Het was niet de eerste keer dat iemand met hem lachte.

‘U gelooft me niet, maar toch is het zo’, mompelde hij.

Watson keek hem onderzoekend aan. De glimlach verdween echter niet van zijn gezicht.

‘Je lijkt het echt te menen! Wel, laat die duivel dan maar eens zien.’

Pitt nam ons mee naar zijn kleine auto, waarin hij zelf net niet paste en voortdurend met zijn hoofd tegen het plafond schuurde. Watson ging vooraan zitten, en ik zocht een plaats tussen een stapel boeken en tijdschriften op de achterbank. Toen ik naar de titels keek, merkte ik dat ze bijna allemaal over hetzelfde gingen.

‘U bent blijkbaar wel geïnteresseerd in zwarte magie, hé?’ vroeg ik.

Pitt schrok even en ik zag hem tot in zijn nek rood kleuren.

‘O ja, sinds ik de duivel heb gezien, ben ik erover beginnen lezen. Ik zoek naar een verklaring.’

‘Zulke boeken maken je gek’, mompelde Watson hoofdschuddend. ‘Die kun je maar beter weggooien.’

Pitt antwoordde niet. Hij was het niet eens met Watson, maar durfde dat niet te zeggen. In stilte reden we over de heuvels tot we aan een rivier kwamen. Pitt stuurde tot een helling net voor de rivier, trok hard aan zijn handrem en wees naar de oversteekplaats. De veerboot was net aan de overkant, maar begon aan zijn terugtocht. Geduldig wachtten we tot hij aanmeerde. Pitt reed de auto op de boot en we stapten uit. Nadat de schipper de boot in gang had gezet, stapten we naar hem toe.

‘Dag Stew, alles goed?’ begon hij onmiddellijk. ‘Wie heb je bij je? Toch weer geen verdwaalde reizigers? Altijd wat met die toeristen die verdwalen in de bergen. Je kunt duizenden pijlen zetten en nog vinden ze het niet.’

Watson wachtte ongeduldig tot de man was uitgerateld en keek ondertussen naar zijn veerpont.

‘Is dit uw bootje?’

‘Bootje?’ reageerde de schipper verontwaardigd. ‘Deze schuit is zowat het beste wat er op het water rondvaart. En ik kan u verzekeren, daar vaart wat rond!’

‘En toch zijn er al drie van uw boten gezonken?’ merkte Watson fijntjes op. ‘Echt veilig voel ik me er niet op.’

De schipper kon absoluut niet lachen met Watsons opmerking.

‘Dát, meneer wie u ook bent, komt enkel en alleen door kwaad opzet!’ zei hij boos. ‘En daar kan geen enkel schip tegenop.’

‘Watson, geheime dienst’, bracht Watson duidelijkheid. ‘En dit is David Silver. U gelooft dus ook in de duivel?’

De schipper schudde heftig zijn hoofd. ‘Helemaal niet. De duivel heeft hier net niets gedaan.’

Ik kreeg het gevoel dat de schipper meer wist. Uit zijn blik naar Pitt kon ik afleiden dat hij het hem kwalijk nam in die fabeltjes te geloven.

‘Wie dan wel?’ vroeg ik.

‘Dat weet ik niet’, antwoordde de schipper, terwijl hij zijn handen in de lucht stak om aan te geven dat hij het wel wist, maar het niet kon zeggen.

‘Goed, dan wij ook niet’, zei Watson, waarna hij zich tot Pitt richtte. ‘En waar is die duivel dan volgens jou?’

Pitt haalde verveeld zijn schouders op en wees naar de rivier.

‘Daar ergens. Het was op een mistige dag, maar ik zag duidelijk het vuur van zijn adem.’

We keken in stilte naar de rivier. Door Pitts woorden kreeg ik een akelig gevoel. Hoe langer ik naar de rivier staarde, hoe meer ik het gevoel kreeg dat er iets bewoog. En een zacht sissend geluid vergezelde het kabbelende water.

De boot meerde aan en we namen afscheid van de schipper. Pitt stuurde de auto van de boot, reed de kade op, maar stopte al in de volgende straat. Daar draaide hij zich om.

‘Ik denk dat ik weet wat de schipper bedoelde.’

De Duivel van Devon - deel 4

2010-06-06T09:40:00.001+02:00

Op de trein naar Dartmouth bracht Watson me op de hoogte van de opdracht. Ik had gehoopt met een blitse wagen mee te mogen rijden, zoals veel andere agenten deden, maar helaas had Watson geen rijbewijs.

‘Nogal een stelletje daar’, begon Watson. ‘Een volk dat nog in de duivel gelooft, we lijken opnieuw in de middeleeuwen te belanden.’

Hij legde zijn voeten op de bank tegenover hem en zakte wat onderuit.

‘Er zijn blijkbaar al drie veerboten verdwenen de laatste maand. En niemand weet hoe dat komt, dus steken ze dat maar meteen op de duivel. Die arme stakker heeft vast wel wat beters te doen dan veerboten te stelen!’

‘Misschien hebben ze veerboten nodig in de hel?’ merkte ik op. Ik had het eigenlijk om te lachen bedoeld, maar Watson nam me ernstig.

‘Zoals in de Griekse onderwereld, bedoel je? Interessante gedachte.’

Hij staarde naar de spiegeling van zichzelf in het raam, terwijl ik me iets van de Griekse godenwereld probeerde te herinneren.

‘Maar toch denk ik niet dat de Griekse Duivels hun veerboten in Dartmouth komen halen. Het lijkt me eerder een kwajongensgrap.’

Ik schudde vastberaden het hoofd. Griekse goden waren misschien niet mijn ding, kwajongens wel.

‘Kwajongens stelen geen veerboten. Een snoepje tot daartoe, maar wat kunnen ze nu met een veerboot doen?’

‘Varen!’ antwoordde Watson lachend. ‘Wat kun je anders met een veerboot doen?’

De trein kwam met een schok tot stilstand, waardoor Watson naar voren schoot en met zijn achterste tussen de banken belandde, terwijl zijn voeten nog op de bank lagen. Alsof de bestuurder hem zo wilde straffen voor zijn onbeleefde manieren.

‘Nou’, zei Watson. ‘We zullen het snel weten, want ik geloof dat we er zijn!’

Toen we onze eerste stappen op het perron zetten, werden we onmiddellijk begroet.

‘Meneer Watson!’

Een magere agent met kort afgeschoren haar en brede bakkebaarden kwam ons met een uitgestoken hand tegemoet. Omdat zijn blik enkel op ons gericht was, had hij geen oog voor een verdwaalde koffer en struikelde hij bijna op de sporen. Watson kon hem nog net bij zijn kraag grijpen en overeind houden.

‘Dank u, meneer Watson’, mompelde de agent geschrokken. ‘Uw reacties zijn uitstekend. Dat zal nodig zijn bij deze zaak.’

‘Daar twijfel ik niet aan’, bromde Watson. ‘Dit is David Silver. En u bent?’

‘O excuseer. Stewart Pitt, maar iedereen noemt me Stew.’

Watson trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. ‘Stew Pitt, dus.’

De agent knikte en keek ons afwachtend aan.

‘Wel, Pitt?’ vroeg Watson.

‘Wat?’ bleef Pitt glimlachend knikken.

‘Ga je ons nog iets vertellen over de zaak? Over de zogenaamde duivel?’

‘Gelooft u dan niet in de duivel?’ vroeg Pitt plots mysterieus.

Watson schudde zijn hoofd. ‘Helaas niet.’

‘Wel begin er dan maar in te geloven. Want één ding is zeker: hij is hier, in Dartmouth.’

Pitts stem was aanzienlijk zachter geworden. Terwijl het maanlicht over zijn gezicht gleed, keek hij ons onheilspellend aan.

‘Waarom ben je daar zo zeker van?’ vroeg een lichtjes verontruste Watson.

‘Omdat ik hem zelf heb gezien!’

De Duivel van Devon - deel 3

2010-06-06T09:39:00.000+02:00

Summer knikte bedachtzaam en zette zich op het bureau van Sam. Terwijl hij voor zich uit staarde, begon hij te vertellen. In één stuk door, zonder haperen, alsof hij de zaak nog meermaals in zijn hoofd had overlopen.

“In mijn tijd was De School helemaal nog niet zoals nu. Er waren geen klassen of lessen, elke jonge geheim agent werd opgeleid door een oudere, ervaren agent. Mijn leermeester was Watson, een fantastisch geheim agent, die helaas iets te weinig volgens het boekje werkte. Iets wat ik dus absoluut niet van hem heb overgenomen.

We zaten in ons kantoor toen meneer Rider, de grote baas, binnenkwam.

‘Watson! Ik heb een opdracht voor u.’

Watson deed rustig verder met wat hij bezig was, het invullen van een kruiswoordraadsel. Hem daarbij storen was zoveel als heiligschennis plegen, en al wie niet zijn baas was, kreeg gegarandeerd een pen of perforator tegen zijn hoofd als hij het wel deed.

‘Watson!’

Watson keek verbaasd op naar Rider.

‘Meneer Rider! Ik had u helemaal niet gehoord. Staat u hier al lang?’

‘Ik had gemakkelijk een ei kunnen bakken op die tijd’, antwoordde Rider zuchtend, hoewel hij nog nooit in zijn leven een keuken van dichtbij had gezien. Toen hij zijn huis had gebouwd, had hij zelfs bewust de keuken vergeten, het perfecte excuus om niet te moeten koken.

‘Klinkt lekker. Misschien moet u dat de volgende keer maar gewoon doen, dan hebben we meteen iets te eten!’ lachte Watson.

‘Heel grappig, Watson.’

‘Dank u, chef. En u bent een fijn publiek.’

Rider probeerde geduldig te blijven en nam met zijn handen de rand van Watsons bureau vast. Toen ik zag hoe wit zijn knokkels werden, vreesde ik even dat hij het bureau in twee ging breken.

‘Goed. De opdracht. Je moet stante pede naar Devon vertrekken. Er is vanalles loos in Dartmouth.’

Ik volgde hun gesprek gespannen. Een opdracht. Zou ik dan mee mogen? Ik hoopte met heel mijn hart van wel.

‘In Dartmouth? Zo’n vredig dorpje?’

‘Blijkbaar is het minder vredig dan we denken. Er spookt een duivel rond.’

Watson leunde achterover en begon hard te lachen.

‘Een duivel? In Dartmouth kunnen ze blijkbaar ook goed drinken! Een Duivel. Zou u daar dan beter geen pastoor op afsturen?’

‘Ik heb geen tijd voor grapjes, Watson’, bromde Rider. ‘Er ligt een dossier voor u klaar aan de receptie. Vanavond bent u nog in Dartmouth, waar de plaatselijke agent u zal opvangen. Succes!’

En weg was Rider. Kort en krachtig, was zijn motto. Net als zijn gestalte.

‘Hoor je dat, David?’ riep Watson naar mij. Normaal moest hij meneer Silver zeggen, maar de beleefdheidsregel lapte hij regelmatig aan zijn laars. ‘We gaan een reisje maken!’

Hoewel hij nauwelijks twee meter van mij zat, had hij het zo luid geroepen dat het door het kantoor galmde. En blijkbaar ook door de gang, want enkele tellen later stak meneer Rider zijn hoofd door het deurgat.

‘O ja. Dat had ik u er misschien bij moeten vertellen. Deze opdracht zult u alleen moeten uitvoeren. Meneer Silver is daar nog niet ervaren genoeg voor.’

Ik keek beteuterd naar meneer Rider. Ik probeerde de immense ontgoocheling niet laten merken, maar ik denk niet dat het lukte. Eindelijk had ik de kans om een echte zaak op te lossen en dan mocht ik niet mee. Zo zou ik het nooit leren.

‘Het spijt me, jongen. Volgende keer dan maar’, zei Watson troostend.

Ook Rider knikte me nog een keer bemoedigend toe en verdween dan uit het kantoor. Ik bleef een hele tijd voor me uit staren, terwijl Watson verdween om zijn spullen bijeen te zoeken. Toen hij terugkwam, keek hij me lachend aan.

‘Wel, David. Heb je je koffer nog niet gepakt? We vertrekken over vijf minuten!’

De Duivel van Devon - deel 2

2010-05-30T21:31:00.000+02:00

‘Ik wilde haar nog tegenhouden, meneer Summer, maar u weet hoe ze is!’ zei Sam met zijn handen in de lucht, de onschuldigheid zelf.

‘Waarom vroeg je dan aan mij om die kast te openen?’ kaatste Daphné giftig terug.

Summer keek streng de kamer in. Een tiental seconden vreesden Daphné en Sam voor de preek die ze zouden krijgen. De stilte was haast angstaanjagend.

En dan barstte Summer in lachen uit. Sam keek verbaasd naar Daphné, maar die haalde onbegrijpend haar schouders op.

‘Staat dat verbodsteken nog steeds op die kast?’ vroeg Summer, terwijl hij de tranen uit zijn ogen wreef. ‘Dat heeft die goeie ouwe Watson er ooit opgezet!’

‘Wie is Watson?’ vroeg Daphné, die onmiddellijk meer wilde weten.

‘Die kast is nooit verboden geweest’, gniffelde Summer nog na. ‘Maar na al die jaren denkt iedereen dat nog altijd.’

‘Wie is Watson?’ vroeg Daphné nog een keer.

Sam bladerde ondertussen in het dossier dat voor hem lag, opgelucht dat ze niets verkeerds hadden gedaan. Dus mocht hij vast ook dit document bekijken.

‘Hé’, merkte hij meteen op. ‘Hier staat ook een Watson in!’

Summer boog zich over Sam heen.

‘Welke operatie is dat?’

‘De Duivel van Devon’, antwoordde Sam. ‘Klinkt meer als een fantasieverhaal dan als een operatie!’

Summer schudde zijn hoofd en glimlachte fijn.

‘Dat was allesbehalve een fantasieverhaal, meneer Smith. Dat was harde realiteit!’

‘Kent u die operatie goed?’ vroeg Daphné nadat ze er was komen bij staan.

‘Heel goed’, knikte Summer. ‘Ik was er zelf bij!’

Sam en Daphné krabden haast tegelijkertijd op hun hoofd. Summer en Duivels? Dat leek een vreemde combinatie, want voor Summer was gezond verstand zowat de belangrijkste eigenschap van een geheim agent.

‘Woonde u dan in Devon vroeger?’ vroeg Sam.

Sam was zelf nooit in Devon geweest, een provincie in het zuidwesten van Engeland. Hij wist wel dat er veel toeristen naartoe gingen voor het mooie landschap, maar dat er in dat landschap ook een duivel huisde, had hij op school nooit geleerd.

‘En was die duivel er toen ook al?’ voegde Daphné eraan toe.

Summer schudde zijn hoofd.

‘Nee, ik ben er zelf ook maar een keer geweest. En die duivel, tja, wie zal het zeggen? Dat was een vreemde zaak!’

‘Dus u bent meegegaan met die Watson en die David Silver’, concludeerde Sam. ‘Tenzij u de duivel zelf was natuurlijk.’

Summer moest lachen. ‘Twee keer fout. De zaak werd alleen onderzocht door Watson en Silver. En eigenlijk had Silver er zelfs niet bij mogen zijn.’

Sam keek nadenkend naar Daphné. Heel langzaam snapte hij wat Summer bedoelde. Ze hadden iets ontdekt wat waarschijnlijk maar weinig mensen wisten.

‘Dus…’, begon hij.

‘U bent David Silver!’ maakte Daphné de zin af.

Nieuw kortverhaal!

2010-05-26T21:01:00.001+02:00

Het kortverhaal De Duivel van Devon komt opnieuw op de site. Om de ongeveer drie dagen kan je het vervolg lezen. Deze keer spelen Sam en Daphné eens niet de hoofdrol, maar wel... Summer!

Veel plezier!

De duivel van Devon - deel 1

2010-05-26T20:58:00.000+02:00

Veel werk hebben is vervelend, maar geen werk hebben is nog vervelender. De tijd lijkt wel te kruipen en af en toe heb je het gevoel dat ook de secondewijzer even een pauze neemt. Dat hij achterover leunt en roept naar zijn maatje, de kleine wijzer: ‘Hé, neem jij even over, ik moet nodig!’
‘Nodig wat?’
‘Nodig een pauze nemen!’
Sam staarde zo hard naar de klok boven de deur dat hij bijna begon te hallucineren. Als Daphné hem niet hardhandig door elkaar had geschud, had hij vast de wijzers nog een dansje zien doen.
‘Sam, ik verveel me’, morde Daphné.
‘Ik gelukkig niet, dat valt mee’, bromde Sam terug.
Sam en Daphné zaten in een van de kantoren van De School en verveelden zich te pletter. Er was al weken niets, maar dan ook niets te beleven. Blijkbaar hadden alle gangsters besloten om samen op vakantie te gaan en er waren geen interim-criminelen voorzien. Sam betrapte zich er soms op dat hij bijna hoopte dat er nog eens een misdaad gebeurde. Anders zat hij maar met zijn vingers te draaien.
‘Wat zou er in die kast zitten?’ vroeg Daphné en ze knikte naar een kast waar een rode bol met een dikke witte streep op geplakt was.
‘Je bedoelt de kast waar we niet in mogen kijken?’
‘Jep.’
‘Tja, ik weet dat ik je nu ga teleurstellen, maar: dat weet ik niet!’
Daphnés ogen twinkelden plots.
‘Weet je wat je kan doen wanneer je iets wilt weten?’
Sam zuchtte. Hij voelde waar dit heen ging en mocht zich vooral niet laten meeslepen.
‘Vertel het mij eens.’
‘Op onderzoek gaan!’ kirde Daphné en voor Sam iets kon zeggen was ze al opgestaan en stond ze bij de kast.
‘Zou je dat wel…’ maar Sam stopte midden in zijn zin omdat hij wist dat Daphné tegenhouden onbegonnen werk was. Een nieuwsgierige Daphné leek in dat opzicht veel op een losgeslagen stier. Maar o wee als hij die vergelijking luidop durfde maken.
‘Eens kijken’, mompelde Daphné.
Ze morrelde een beetje aan de deur en nauwelijks twee tellen later ging die open.
‘Nou, voor een verboden kast ging dat wel erg makkelijk!’
De kast leek op alle andere kasten van De School: vol papieren en niet echt ordelijk. Daphné pakte een stapel papieren en gaf er een ruk aan. Het schap waarop de stapel lag, was echter niet goed bevestigd en het volgende moment donderde de hele inhoud van de kast, schabben en al, naar beneden. Een grote stofwolk steeg op.
‘Bravo’, zei Sam droog. ‘Dat heb je heel mooi gedaan!’
Daphné haalde haar schouders op. ‘Het is toch niet mijn schuld dat die kast zo oud is. Als je het toch ergens op wilt steken, steek het dan maar op dit dossier!’
Ze gooide de bundel naar het bureau van Sam en de stoffige papieren belandden op zijn toetsenbord. Sam kuchte even en bestudeerde het dossier.
‘David Silver. Verslag van operatie “De Duivel van Devon”. Wat is dat voor iets? Is De School nog een toverschool geweest?’
Hij keek naar Daphné, maar die had zijn vraag niet meer gehoord. En antwoorden had ze ook niet meer gekund. Met grote ogen keek ze naar de deur, waar Summer met gekruiste armen van Sam naar Daphné keek.
‘Zo zo. Zijn we vergeten wat het begrip “verboden” betekent?’

De première

2010-05-22T19:51:00.003+02:00

Deze namiddag was het de première van Het mysterie van Garbaggio. Oké, ik ben bevooroordeeld, want ik heb het scenario geschreven. Oké, ik ben bevooroordeeld, want mijn papa speelt erin mee. En oké, ik ben bevooroordeeld, want ik heb ook zelf meegespeeld als acteur.

En toch... was het een uitstekende film! Spannend, grappig, kort, krachtig, precies zoals de bedoeling was. Mooie beelden en steengoede acteurs (en hier reken ik mezelf níét mee :-)), iets om naar uit te kijken dus.

We hebben ook al een preview gekregen van 2 afleveringen van de making of. En ook die waren bijzonder leuk om naar te kijken. Nog eens zeggen dus: vanaf maandag, elke weekdag om 18u30: Ketnet maakt een film.

Al enkele sfeerbeelden van de première in de Kinepolis in Gent. De affiche, de crew die de rode loper gaat betreden, de kinderen die hun ster van de Walk of Fame onthullen, de acteurs en het signeren van de posters achteraf...

Zaterdag première, maandag eerste aflevering

2010-05-18T19:33:00.003+02:00

Deze zaterdag is het de grote première van Het mysterie van Garbaggio. Vanaf 14u worden we verwacht in Kinepolis Gent. Spannend, mijn eerste scenario op het grote scherm én meteen ook mijn eerste acteerprestaties op het grote scherm.

Vanaf maandag begint de reeks op Ketnet: elke weekdag om 18u30. Zeker kijken dus!

Alvast nog wat foto's om je nieuwsgierig te maken:

Tweede draaidag

2010-05-11T20:47:00.004+02:00

Met een beetje vertraging, maar hier toch het korte verslag van de tweede draaidag.

Heel vroeg opgestaan om om 7u in Deinze te staan. Eerste werk: samen met styliste Kim mijn outfit kiezen. Een kostuum is te chic, vindt Kim, dus maken we er maar een retro gangster van met een slechte kledingsmaak! Ik kan me helemaal inleven in mijn rol.

Er staan niet veel scènes op het programma. Eigenlijk maar eentje: de gangsters duwen de geboeide Yago op de band van de machine. En ze lachen. Ze lachen veel. Je weet wel, zo'n angstaanjagend, vettig gangsterlachje. We moeten de scène zo vaak opnieuw doen, dat we spontaan in de lach schieten bij elke take. Zelfs Yago moet op zijn tanden bijten en die heeft niets te lachen, want die wordt met de dood bedreigd. Gelukkig is het maar film...

Enzo de gangster!

Sam Smith en de Dragons wint KJV-prijs!

2010-05-09T15:28:00.003+02:00

Sam Smith en de Dragons is door de Kinder- en Jeugdjury van Vlaanderen verkozen tot het beste boek van vorig jaar!

In de categorie 10-12 jaar haalde Sam Smith het net voor Wiet Waterlanders van Marc Tysmans. Ik wil iedereen superhard bedanken voor het stemmen. Deze prijs is echt een grote eer om in ontvangst te nemen, zeker omdat hij gekozen wordt door de kinderen zelf.

En wees maar gerust: Sam Smith zal nog veel avonturen beleven, te beginnen met Sam Smith en de koude connectie in september!

De prijs werd uitgereikt door Q-presentator Wim Oosterlinck

De laureaten

Eerste draaidag

2010-05-05T21:49:00.004+02:00

Zaterdag was de eerste draaidag van onze film: Het mysterie van Garbaggio. De leerlingen van 5A konden kennis maken met een echte set. Ze mochten ook meteen voor de catering zorgen en de acteurs in de watten leggen. En die hebben dat o zo graag. De set lag in een verlaten fabriek in Deinze. Geweldige locatie! Oud, vies, muf, roestig, ... een perfecte plek waar een stel gangsters zich met duistere zaakjes bezighouden.

Kobe en ik draafden even op voor een rolletje als arbeider. We mochten met blote handen vuil scheppen op een lopende band. Wie heeft in godsnaam dat scenario geschreven? :-)

Maar niet getreurd, regisseur Klaus had eigenlijk iets anders in petto voor mij: Enzo, de gangster. Op de tweede draaidag mocht ik terugkomen als gangster, op voorwaarde dat ik heel vroeg opstond.

Ik heb toch even getwijfeld :-)

Snoep was er genoeg aanwezig!

De crew!

De machinekamer, Yago (Thomas van Goethem) ligt vastgebonden op de machine

Even een hapje eten, een filmdag duurt immers lang

De stoere arbeiders!

Drukke week

2010-04-29T20:15:00.002+02:00

Het wordt druk de komende dagen. Dit weekend wordt de film voor Ketnet maakt een film opgenomen. Filmen is zwoegen, zweten en vooral veel wachten. Hopelijk zijn de kinderen van klas 5A daar helemaal klaar voor...

Ondertussen nog het boek Liever de Leugen de final touch geven én het laatste hoofdstuk van Sam Smith 7 (Sam Smith en de koude connectie) schrijven. Het belooft spannend te worden.

Om de week af te sluiten is er nog het afsluitfeest van de Kinder- en Jeugdjury op zondag 9 mei. En ergens tussin zal de première van de film plaatsvinden. Veel te beleven, veel te zien en veel te doen dus... Maar het zal allemaal wel plezant worden, zeker? :-)

Laatste gewone draaidag

2010-04-20T20:45:00.005+02:00

We hebben er weer een draaidag op zitten, de laatste voor we echt aan het draaien van de film beginnen!

De leerlingen van 5A hebben nu alle aspecten van het filmmaken bestudeerd en zijn klaar om aan de volgende stap te beginnen: met echte acteurs, echt materiaal, echte locaties, echte schmink en echte wat weet ik nog allemaal, gaan filmen!

Ik hoop dat het een geweldige kortfilm wordt (maar aangezien ik het scenario ken, ben ik er vrij gerust in :-)

De trailer waarin we gefilmd hebben

Even naar buiten om wat uit te blazen

Kobe en de crew testen alles nog eens uit

Peter wordt Kobe

2010-04-15T21:58:00.002+02:00

Niet schrikken als jullie plots Kobe zien verschijnen in Ketnet maakt een film. Peter is helaas ziek geworden en kon niet bij de opnames zijn. Kobe valt in, maar zal de kinderen met evenveel enthousiasme begeleiden!

Daardoor is alles ook een beetje uitgesteld. Het programma zal dus nog niet vanaf maandag op televisie te zien zijn, maar waarschijnlijk twee weken later. Ik hou jullie vanzelfsprekend op de hoogte!

Casting Ketnet maakt een film

2010-04-13T19:48:00.004+02:00

De casting is ondertussen achter de rug. Heel wat bekende en minder bekende acteurs passeerden op ons podium. Grote verrassing was een acteur die ik heel goed ken, namelijk... mijn papa!

En omdat ik weet dat hij heel goed een papa kan spelen (Kijk naar Rogerke in Spring, maar vooral als mijn echte papa :-)), hebben we hem de rol aangeboden van papa van Yago en Kaat. Wie de andere rollen gekregen hebben, verklap ik nog niet, daarvoor moet je binnenkort naar Ketnet kijken!

Casting

2010-04-05T18:33:00.002+02:00

Nieuws voor al degenen die hebben gepolst naar een casting: ja, er is een casting, maar nee, het is geen openbare casting.
Helaas, alles moet heel snel gaan en dus is er geen tijd om iedereen te laten komen en aan het werk te zien. Bij een echte film zou dat wel kunnen, maar nu gaat het meer om hoe we de film maken dan om de film zelf.
Het zal dus wachten zijn tot de eerste Sam Smith-film uitkomt! :-)

Eerste draaidag

2010-03-31T20:12:00.004+02:00

De eerste draaidag zit erop. Gisteren mochten de leerlingen van klas 5A al een keer brainstormen over het scenario voor de film. En ze mochten zelfs al een klein stukje naspelen. Het was nog even wennen met die camera in de buurt, maar langzaam maar zeker kwamen ze los. Ze zullen in elk geval na gisteren weten: filmen is ook heel veel wachten! :-)
De leerlingen vroegen zich ook vaak af: waarom moet dat nu nog eens gedaan worden? Maar ze zullen zien, als alles op tv is, geeft dat een geweldig resultaat (of dat waar is, kan je zelf vanaf 19 april zien natuurlijk!)

Net voor we de klas binnenvallen, in superspionnenstijl!

Regisseur Klaus legt uit wat we gaan doen
De leerlingen stellen zich voorWe oefenen al eens wat scènes in
Nu nog de eindspeech van Peter en het zit erop!

5A van meester Johan gaat een film maken

2010-03-27T10:00:00.003+01:00

We weten welke klas een film gaat maken!

Klas 5A van Basisschool OLV in Deinze is de winnaar. Met een verhaal over gemene boeven die smerige spelletjes spelen met afval, hebben ze de wedstrijd gewonnen. Hieronder staan enkele foto's van onze overval gisteren. Peter en ik stormden de klas binnen en troffen tot onze verbazing een heel stille klas aan. Geen gejuich, geen kinderen die spontaan een radslag deden, maar allemaal kinderen met open monden. Zelfs toen we vertelden dat zij gewonnen hadden: niets. Waren ze dan zo zelfzeker? Hadden ze verwacht dat ze zouden winnen? Nee, dat nu ook weer niet. Ze waren gewoon helemaal overdonderd. Maar dan kwam de vraag: 'Zijn jullie niet blij?'

En toen barstte het gejuich los...

'Het is deze school', wijst Peter. 'Welke school?' 'Hoger kijken!'

Aha, die school dus...

We houden ons klaar voor de overval...

De klas is verrast, nog even een interviewtje voor de radio.

En de mensen van Karrewiet willen natuurlijk ook nog interviews. Klas 5A zal eraan mogen wennen: vanaf nu zullen er overal camera's zijn!

Morgen kennen we de winnende klas!

2010-03-25T08:34:00.002+01:00

Morgen is het zover!

Dan gaan we de klas verrassen die heeft gewonnen en die met Ketnet en mij een film mag maken. Als er dus morgen op de deur van je klas wordt geklopt, kruis dan je vingers. Misschien zijn jullie wel de gelukkigen!

Wil je weten wie er gewonnen heeft? Kijk dan morgen(=vrijdag)avond naar Karrewiet. Foto's van het gebeuren vind je dan ook op deze blog!

Spannend...

De Koffer - deel 12: het laatste deel!

2010-03-25T08:33:00.000+01:00

Daphné kwam hen met een verbaasd gezicht tegemoet. Ze kon haar ogen niet van Richards houden.
‘Daphné!’ riep Sam. ‘Wat doe jij hier?’
‘Jullie zoeken natuurlijk! De lijn viel weg daarstraks.’
‘Platte batterij’, zei Sam kort. ‘Wat was er mis met de koffer?’
‘Dat weet ik niet precies, iets met een bom. Ik kreeg een boodschap van Jones, dat jullie daar zo snel mogelijk weg moesten.’
Summer mengde zich in het gesprek.
‘Jones is bewusteloos geslagen, daar zullen we het voorlopig ook niet van horen.’
‘Hoe bedoelt u bewusteloos?’ vroeg Daphné.
‘Wel, dat er bloed uit zijn hoofd kwam en dat zijn ogen dicht waren en dat hij niets meer zei’, klonk het droog als antwoord. Summer hield niet van overbodige vragen.
‘Maar…’, zei Daphné vertwijfeld, terwijl ze de drie mannen om de beurt aankeek. ‘Jones staat naast jullie!’
Sam en Summer keken geschrokken naar Richards, of was het Jones? Die had ondertussen aanstalten gemaakt om er vanonder te muizen. Summer nam hem echter krachtig bij de arm.
‘U gaat nergens heen, meneer Richards.’
Richards probeerde zich los te rukken, maar onmiddellijk schoot Sam Summer ter hulp. Hij wist niet precies meer wat er gaande was, maar iemand die er vandoor probeerde te gaan konden ze nu wel missen. Ze werkten Richards tegen de grond en gingen er bovenop zitten.
‘Legt u nu eens uit wat u bedoelt, mevrouw Wickman’, gebood Summer.
Daphné bleef verbaasd naar de man kijken die ze als Jones herkend had, terwijl ze begon te vertellen.
‘Ik kreeg daarstraks een videoboodschap van een man die me vertelde dat jullie in gevaar waren. Er zou een bom in de koffer zitten.’
‘En die man was Jones hier?’ vroeg Sam.
Daphné knikte. ‘Ja, maar dat wist ik toen nog niet. Ik heb zijn gezicht vergeleken met de foto’s uit ons bestand en toen kwam ik bij Jones terecht.’
Summer drukte met zijn achterste wat harder op Jones.
‘Dus dat geboefte wérkt bij ons?’
‘Helaas ja’, antwoordde Daphné. ‘Maar nog niet zo lang. Hij werd pas enkele maanden geleden ingelijfd.’
Sam keek naar Jones en schudde zijn hoofd. Een mol in hun rangen! Hoe was hij binnen kunnen dringen? Zo gemakkelijk raakte je toch niet bij de geheime dienst.
‘Met de bedoeling om ons te bespioneren!’
Sam spuwde de woorden uit. Hoewel hij zelf een spion was, had hij een hekel aan iedereen die hem probeerde te bespioneren. Hij bracht zijn gezicht wat dichter naar dat van Jones.
‘Maar nu heb je pech dat je herkend bent, hé! Daar had je vast niet op gerekend, toen je besloot een verrader te worden.’
Jones begon te wringen, waardoor Summer en Sam extra kracht moesten zetten om hem tegen de grond te houden.
‘Ik vraag me alleen af,’ zei Summer toen Jones weer wat rustiger was geworden, ‘waarom hij ons dan in ’s hemelsnaam heeft gewaarschuwd over die bom?’
‘Om ons uit de weg te ruimen natuurlijk’, zei Sam. ‘Hij zal niet op onze aanwezigheid gerekend hebben. Misschien kreeg hij schrik en heeft hij ons daarom naar zijn kantoor gelokt.’
‘Jullie hadden dood moeten zijn!’ schreeuwde Jones puffend. ‘Waarom zijn jullie dat niet?’
Summer trok aan Jones’ haar zodat zijn hoofd omhoog kwam. Onmiddellijk stopte de man met roepen.
‘Tut tut, meneer Jones. U vergeet blijkbaar met wie u te maken heeft. Daar had u eerder aan moeten denken. Onze aandacht trekken met een bom om ons dan op te blazen met een andere bom, is niet slecht bedacht, maar nu ook weer geen uitzonderlijk staaltje van intelligentie. U heeft gegokt en verloren. Jammer, maar helaas.’
De koelheid van Summer deed Sam glimlachen. Niets zo frustrerend voor een crimineel dan een tegenstander die lacherig doet over je plannen.
‘Maar wie was die man in dat kantoor dan?’ vroeg Sam.
Jones zweeg echter. Hij mokte als een gestraft kind, maar stopte daar snel mee toen Summer weer aan zijn haar trok.
‘Weet ik veel, een bewaker ofzo! Hij betrapte me, dus heb ik hem neergeslagen.’
Summer schudde zijn hoofd.
‘Heel origineel! En dan heeft u opzettelijk uw computer aan laten staan, zodat we wat langer in uw kantoor zouden blijven. Tot de bom zou ontploffen.’
Voor zover hij kon, knikte Jones.
‘En daarna zou u verder gaan met het ophangen van camera’s’, vervolgde Summer. ‘Ik neem aan dat u dat niet deed om onze veiligheid te garanderen, dus mag ik vragen wie uw opdrachtgever is?’
Summer vroeg het zo beleefd, dat Sam bijna automatisch een antwoord verwachtte. Helaas was Jones niet helemaal op zijn hoofd gevallen en hield hij zijn lippen stijf op elkaar.
‘Goed’, bromde Summer. ‘Als u het nu niet zegt, zegt u het wel een andere keer. Mevrouw Wickman, zou u zo vriendelijk willen zijn om iemand te gaan waarschuwen? Mijn achterste begint een beetje pijn te doen door het gewriemel van Jones.’
‘Natuurlijk, meneer Summer’, knikte Daphné en ze verdween naar de gang. Ze liet de mannen achter in een stilte.
Sam dacht na over wat hij de voorbije momenten had meegemaakt. Er was zoveel gebeurd op zo weinig tijd, dat het nog wel even zou duren voor hij alles besefte. Nog een ding vond hij vreemd. Hij draaide zijn hoofd naar Summer.
‘Hoe komt het dat we Jones niet herkenden daarnet?’
Summer haalde zijn schouders op.
‘We waren zo gefixeerd op een werkman dat we andere mogelijkheden uitsloten. Waarschijnlijk heeft Jones zijn overall uitgedaan voor hij op de grond ging liggen. Slimme zet trouwens, dat moet ik hem wel nageven.’
Ze zwegen, verzonken in hun gedachten, wachtend op versterking. Na een tijdje begon Summer te spreken.
‘Meneer Smith? Ik zou het op prijs stellen als u dat akkefietje met die platte batterij niet overal zou gaan rondbazuinen.’
Sam glimlachte. Hij wist dat niemand daar wakker van zou liggen, maar Summer was zo’n pietje precies, dat hij ook wilde dat iedereen zou blijven denken dat hij een pietje precies was. En geen haar op Sams hoofd dat eraan zou denken om iets over die gsm te zeggen. Maar voor wat hoorde wat.
‘Komt in orde, meneer Summer. Op een voorwaarde: hoe heb ik het nu uiteindelijk gedaan in mijn oefenmissie?’
Summer grinnikte.
‘Zeer goed, meneer Smith. Uitstekend zelfs!’

De Koffer - deel 11

2010-03-23T19:25:00.001+01:00

Die gaf uit op een trap die de indruk gaf eindeloos omhoog te gaan. Dat was niet zo, maar de geheime dienst bracht nu eenmaal graag wat geinigheden aan in zijn gebouw. Door allerlei spiegels op strategische plekken te plaatsen, hadden ze een soort oneindig stijgende trap gecreëerd. En ook al wist Sam dat het niet echt was, toch keek hij ertegenop om naar boven te gaan.
Na enkele trappen kwamen ze bij een volgende verdieping. Ze bleven staan voor de deur, niet goed wetend wat te doen. Was de man hier binnen gegaan of was hij verder naar boven gelopen? Misschien stond hij achter de deur en wachtte hij tot ze nog een trap op gingen, om dan stiekem naar beneden te lopen. Misschien ook niet.
‘We moeten splitsen’, zei Richards, terwijl hij zenuwachtig aan zijn haar krabde. ‘Dan maken we het meeste kans om hem te vinden.’
Summer schudde meteen zijn hoofd.
‘Geen goed plan.’
‘Maar dan maken we meer kans! Dan kunnen we hem insluiten en ontwapenen. Met zijn drieën zijn we te traag.’
‘Het is een goede die het zegt’, bromde Summer. ‘Daarnet hebt u hem ook wel heldhaftig overmeesterd.’
Richards boog onmiddellijk zijn hoofd. Sam kon het ondanks de spanning niet laten om even te glimlachen bij Summers rake opmerking.
‘Ik stel voor dat we samenblijven. Als we hem dan zien, kan hij niet meer ontsnappen.’
Sam stemde onmiddellijk in met het voorstel, Richards durfde niet anders. Summer bestudeerde ondertussen het paneel waar de code ingetikt moest worden om de deur te openen.
‘Hier is hij niet geweest, ik zie geen verse vingerafdrukken.’
Zonder op bevestiging te wachten van de andere twee, was Summer alweer de trap opgelopen.
‘Hoe kan hij dat zien?’ vroeg Richards aan Sam.
Sam wilde antwoorden, maar Summer was hem voor.
‘U werkt op een geheime dienst, meneer Richards. Dus u zou moeten weten dat dat een koud kunstje is’, riep Summer zonder zich om te draaien. ‘Maar ik vraag me nu al af wat u hier eigenlijk doet.’
Sam vond dat Summer wat hard was voor Richards. Tenslotte had hij net een klap op zijn hoofd gehad. Maar tegelijk kreeg ook Sam het op zijn zenuwen van Richards. Ze kenden hem nauwelijks enkele minuten en toch was er iets vreemds aan die man en zijn zenuwachtig gedoe.
Richards gebaarde dat Sam hem moest voorgaan, maar Sam schudde zijn hoofd.
‘Ga maar, ik kijk hier alles nog even na.’
Dat was niet waar, maar Sam wist niet waarom hij het zei. Richards knikte en ging Summer achterna. Sam sloot de rij.
Zo gingen ze een voor een alle verdiepingen af, maar op geen enkele vonden ze sporen van de gemaskerde man. Het leek alsof hij in rook was opgegaan. Ze daalden de trappen weer af en besloten toch de eerste deur binnen te gaan. Waarom wisten ze niet, maar ze moesten nu eenmaal ergens beginnen.
‘Misschien moeten we toch splitsen?’ opperde Richards nog een keer.
Deze keer leek Summer het voorstel toch te overwegen. En hij had vast ja gezegd als Sam op dat moment niet had geroepen.
‘Daar! Ik zie iemand!’
Richards en Summer volgden geschrokken zijn vinger. Een gedaante kwam hen tegemoet en zonder nadenken renden ze ernaartoe. Slim was het niet, want als de man wapens had, waren ze een gemakkelijk doelwit. Maar de frustratie van de zoektocht deed hen verlangen naar een oplossing. Wat voor oplossing dan ook.
Plots zag Sam wie het was.

De Koffer - deel 10

2010-03-22T20:31:00.000+01:00

Hij kwam wel van zijn ladder, maar niet op de manier waarop Summer gehoopt had. Hij sprong eraf en slingerde het ijzeren gevaarte in de richting van zijn opponenten. Sam en Summer konden net op tijd opzij springen. Toen ze weer opkeken was de man al verdwenen.
‘We hebben hem’, zei Summer kwaad – hij kreeg niet graag ijzeren ladders naar zijn hoofd geslingerd en al helemaal niet van gangsters met bivakmutsen. ‘Uit dit deel van het gebouw kan hij niet ontsnappen.’
Ze beseften nu dat de man waarschijnlijk niet gewapend was en dat gaf hen nog meer moed. Ze stoven de gang uit en zagen de man nog net een deur binnengaan.
‘Laat hem de deur niet sluiten!’ riep Summer.
Tevergeefs, ze waren te ver verwijderd om de deur tegen te houden. Opnieuw stonden ze voor een gesloten deur. En nog steeds hadden ze geen loper om ze te openen.
‘Wie heeft toch al die deuren in het gebouw geplaatst?’ vloekte Summer.
Sam wilde een logische opmerking maken, maar hield ze voor alle veiligheid voor zichzelf. Summer was op dat moment in staat ook hem naar de keel te vliegen. In de plaats daarvan bestudeerde hij de deur: een schuifdeur. Ze zouden een code nodig hebben. Tenzij…
Er was helemaal geen paneel waarop je een code kon indrukken. Dat wilde zeggen dat de deur niet beveiligd kon worden, dus…
Sam drukte op de knop naast de deur, waarop die gewillig openschoof. Summer keek van de deur naar Sam, sloot zijn ogen en haalde diep adem. Hij had zich te veel laten meeslepen in zijn jacht op de werkman. Hij was zo gefocust op zijn doel dat hij de eenvoudige dingen uit het oog was verloren.
De ruimte waar ze binnengingen was donker, waardoor ze automatisch hun pas vertraagden. Sam liet zijn ogen aan het donker wennen en speurde de kamer rond. Het was muisstil, alleen hun eigen ademhaling schokte door de lucht.
Er was maar een andere deur in het vertrek, daar moest de man door gevlucht zijn. Of verschool hij zich in de kamer? Af en toe keek Sam achterom. Het zou te eenvoudig zijn om de man te laten ontsnappen door de deur waardoor ze binnen waren gekomen. Ze mochten zich niet laten verschalken als amateurs.
Plots meende Sam een geluid te horen. Ook Summer hield halt en luisterde.
‘Het komt van rechts’, fluisterde Sam.
Summer knikte en probeerde te zien wat het was. Opnieuw hoorden ze iets, het klonk als gekreun. Waarom zou de man kreunen? Was hij ergens tegenaan gelopen?
‘Ik ga kijken’, zei Sam. ‘U houdt de deuren in de gaten.’
Weer knikte Summer, wat Sam even vreemd deed opkijken. Het moest zowat de eerste keer zijn dat hij een bevel gaf aan Summer en niet omgekeerd. Als leerling had hij dat niet moeten proberen.
Hij concentreerde zich. Geen tijd om zijn gedachten de vrije loop te laten, dat kon hem zijn leven kosten. Het geluid kwam van achter een massieve houten tafel. Sam liep er voorzichtig omheen.
Achter de tafel lag een lichaam. Meerbepaald het lichaam van een kreunende man. Dat was al de tweede keer op korte tijd dat hij een bijna levenloze mens aantrof. Een mens zou er bijna aan gewoon raken.
‘Hier ligt iemand’, waarschuwde hij Summer.
Summer snelde zijn richting uit, zonder de deuren uit het oog te verliezen. Hij knielde neer bij Sam en de man. Die opende langzaam zijn ogen.
‘De smeerlap’, mompelde hij. ‘Ik maak hem kapot.’
‘Wie bent u?’ vroeg Sam.
‘Richards, John Richards’, antwoordde de man, terwijl hij met zijn ogen knipperde. ‘Waar is hij?’
‘Wie?’ vroeg Summer.
‘De smeerlap die me heeft neergeslagen! Hij had een muts op.’
Summer en Sam keken elkaar aan. En dan naar de deur. De man die ze zochten, was niet meer in de kamer, hij was door de andere deur gevlucht. En ze hadden veel tijd verloren door zo te aarzelen, te veel.
‘Doet het nog zeer?’ vroeg Summer aan Richards.
‘Nogal’, antwoordde Richards, terwijl hij met een verwrongen gezicht over zijn achterhoofd wreef.
‘Bijt dan maar op je tanden, we gaan erachteraan’, zei Summer. ‘Met zijn drieën maken we meer kans om hem te bij de kraag te vatten.’
Nog voor hij kon protesteren had Summer Richards al bij de arm genomen en sleurde hij hem mee naar de deur.

De Koffer - deel 9

2010-03-21T10:18:00.000+01:00

Kuchend kwamen Summer en Sam recht. Even staarden ze in stilte naar de overblijfselen van het kantoor. Als ze daar nog waren geweest… Sam wilde er niet aan denken.
‘Alles in orde, Meneer Smith?’
Sam knikte.
‘Goed zo, dan moeten we nu achter de gangsters aan. Gaat dat lukken?’
Sam kon niet anders dan opnieuw knikken. Het leek alsof Summer de explosie alweer was vergeten.
‘En Jones?’
‘Die blijft voorlopig hier. We kunnen hem niet de hele tijd meesleuren.’
En weg was Summer. Sam haastte zich erachteraan. Hij wilde in geen geval alleen achter de gangsters aan.
Toen ze de hoek omgingen, zagen ze de reden waarom de dokters niet tot bij het kantoor waren geraakt: ze lagen allebei verdoofd op de grond. Waarschijnlijk hadden ze net als Jones een klap op hun hoofd gekregen. Summer stapte eroverheen alsof het deurmatten waren en zette de achtervolging verder.
Ze keken achter elke hoek, achter elke deur. De man met de bivakmuts moest zich ergens verscholen hebben, maar waar? Het gebouw was groot, ze zouden dagen nodig hebben om het helemaal uit te kammen. Maar ze hadden geen dagen, ze hadden nauwelijks minuten. Wie weet wat de gangsters nog allemaal van plan waren.
Dat was nog zoiets, waren er meer of was het alleen de man met de bivakmuts? Sam vermoedde minstens twee, want ook de werkman had in het complot gezeten. Bovendien hadden ze er nog niet eens over nagedacht hoe ze hun tegenstanders moesten overmeesteren. Noch Summer, noch Sam had een wapen bij. Wat zouden ze doen als ze tegenover een pistool stonden? Hard blazen?
Toen ze een zoveelste gang in liepen, beleven ze verbaasd staan. Op het einde van de gang stond de werkman doodgemoedereerd aan de lampen in het plafond te prutsen. Toen hij hen zag, knikte hij even en draaide zich dan om en ging verder met zijn werk. Wat had dat te betekenen? Waarom liep hij niet weg?
Misschien zagen ze spoken en had hij helemaal niets te maken met wat er gaande was. Misschien was hij echt een werkman en kwam hij gewoon lampen vervangen. Misschien ook niet…
‘Gewoon doorlopen en geen verdachte bewegingen maken’, siste Summer tussen zijn tanden.
Behoedzaam wandelden ze door de gang, zonder de werkman uit het oog te verliezen. Sam zag dat hij bleef doorwerken, maar ook nu en dan een blik op hen wierp. Altijd heel kort, waardoor Sam zijn gezicht niet kon zien. Was dit dezelfde man van daarstraks of niet? Ook de eerste keer had hij zijn gezicht nauwelijks gezien.
‘Wat doen we?’ vroeg Sam zacht.
De werkman draaide zijn oor naar hen toe, maar kon naar Sams mening onmogelijk horen wat er gezegd werd.
‘Geen idee’, antwoordde Summer. ‘Improviseren.’
Sam voelde zijn handen klam worden naarmate ze dichter kwamen. Hadden ze nu maar een wapen gehad, dan konden ze hem vanop een afstand onder schot houden. Sam voelde een lichte elleboogstoot van Summer tegen zijn arm.
‘Zijn tas’, mompelde hij.
Sam bestudeerde de werktas van de man. Er stak iets uit, iets zwarts. Het kostte Sam weinig moeite om zichzelf ervan te overtuigen dat dat een bivakmuts was. Dit was de man die ze zochten.
Ze waren nu zo dichtbij gekomen dat ze niets meer konden zeggen zonder dat de man het hoorde. Sam zocht Summers ogen om te lezen wat die van plan was, maar Summer keek niet meer opzij. Hij had alleen oog voor de man op de ladder.
Die man keek ook nog nauwelijks naar zijn lampen. Nerveus zochten zijn ogen de gang af, op zoek naar een uitweg. Zijn hand gleed naar zijn tas. Met een snelle beweging trok hij de muts over zijn hoofd.
‘Kom van die ladder!’ riep Summer onmiddellijk.
Maar dat was de man niet zomaar van plan.

De Koffer - deel 8

2010-03-20T08:30:00.000+01:00

Summer hoefde het niet te controleren. Hij vertrouwde op Sams oordeel – en hoopte stiekem dat het niet klopte. Hij greep de bureaustoel van achter het bureau en plaatste hem voor zich.
‘Spring erop, meneer Smith.’
Sam wilde vragen waarom, maar hield zich in, hij zou het snel genoeg merken. Hij plaatste zich op de stoel en Summer draaide hem om. Even keken ze elkaar in de ogen.
‘Ik moet het proberen’, zei Summer, bijna verontschuldigend.
‘Wat proberen?’
Summer antwoordde niet maar gaf een flinke duw tegen de stoel, waardoor die met een behoorlijke vaart tegen de deur knalde. Door de schok viel Sam eraf. De deur daarentegen gaf geen krimp.
‘Verdorie’, mompelde Summer. ‘Steviger dan ik dacht. We zullen ze op een andere manier open moeten krijgen.’
‘Kunt u de code niet kraken?’ vroeg Sam terwijl hij over zijn pijnlijke achterhoofd wreef.
‘Domme vraag, meneer Smith.’
Sam keek naar de deur en besefte dat Summer gelijk had. Dit kantoor had een gewone deur met een sleutelslot, geen schuifdeur met een code. Dat had hij moeten weten, want niet veel voordien was die deur nog voor zijn neus dichtgesmakt geweest.
‘Heeft u dan geen loper voor alle deuren?’
Summer was naar de deur gelopen en bracht zijn oog naar het sleutelgat.
‘Nee, maar die zou ik misschien wel moeten hebben.’
Summer voelde aan de kraag van zijn hemd en deed een stap achteruit. Sam vroeg zich af wat hij van plan was.
‘Kunt u even uit de weg gaan, meneer Smith? Ik weet niet wat er nu zal gebeuren.’
Sam besloot geen uitleg te vragen en zette een stap opzij. Als Summer al niet wist wat er hen te wachten stond, dan zou het best wel eens gevaarlijk kunnen worden. Hij wierp een blik op de computer. De klok bleef verder tikken, maar Sam kon nergens uit afleiden hoeveel tijd ze nog hadden. Hij hoopte genoeg.
‘Hier gaan we’, zuchtte Summer en hij zette zich op zijn knieën voor de deur. Hij bracht de kraag van zijn hemd naar het sleutelgat en controleerde of hij goed stond. Sam kreeg bange vermoedens over Summers plan. Het zou inderdaad gevaarlijk worden.
Summer drukte op een knoop aan zijn mouw en een gifpijltje boorde zich vanuit zijn kraag in het sleutelgat. Het slot knarste onder de kracht van het pijltje, dat terug werd geslingerd en rakelings langs Summers hoofd zoefde. Als Sam had gestaan waar hij daarnet had gestaan, had het hem recht in zijn buik getroffen.
Summer duwde op de klink en de deur ging open. Het was gelukt! Summer en Sam spurtten door de deuropening.
‘Net op tijd’, blies Summer. ‘Maken dat we hier wegkomen!’
Ze maakten aanstalten om de gang uit te lopen, toen Sam plots stopte.
‘Wacht!’ riep hij.
‘Wat?’
‘Jones ligt er nog!’
Summer beet zo hard op zijn lip dat Sam vreesde dat ze eraf zou vallen. Hij draaide zich om en dook opnieuw het kantoor in.
‘U pakt zijn benen, ik zijn hoofd’, beval Summer.
Sam deed wat hem gevraagd was en sleurde samen met Summer het lichaam van Jones naar buiten. Jones woog behoorlijk wat en Sam had de grootste moeite om hem vast te houden.
‘Blijven lopen!’ riep Summer. ‘We moeten ver genoeg zijn.’
Sam pakte Jones wat beter vast en gebruikte al zijn krachten om hem omhoog te houden. Toen hij zijn hoofd in zijn nek wierp, zag hij op het einde van de gang een man staan.
‘Help ons!’ riep Sam.
Maar de man bewoog niet. Pas dan drong het tot Sam door dat de man een zwarte bivakmuts op zijn hoofd had. Ook Summer had hem gezien. Even stonden ze stil en keken ze elkaar aan. Dan maakte de man zich uit de voeten.
‘We moeten achter hem aan!’ schreeuwde Sam.
‘Later!’ riep Summer terug. ‘Eerst Jones in veiligheid brengen.’
Ze konden nog enkele meters verder struikelen, alvorens een enorme knal hen tot stilstand bracht. Jones viel op de grond en Summer en Sam vielen er bovenop.

De Koffer - deel 7

2010-03-17T19:25:00.000+01:00

Summer vloekte binnensmonds en krabbelde overeind. Hij had een hekel aan criminelen die dachten hem te slim af te kunnen zijn. En zo waren er helaas heel veel. Gelukkig was het aantal criminelen dat hem ooit werkelijk te slim af was geweest op een hand te tellen.
‘Wat is de bedoeling hiervan?’ dacht Summer luidop.
Sam meende op die vraag een eenvoudig antwoord te kunnen bedenken.
‘Ik denk dat ze ons hier willen opsluiten, zodat ze ongestoord die afluisterapparatuur kunnen aanbrengen.’
Summer schudde zijn hoofd.
‘Verder nadenken, meneer Smith. Als die gangsters een beetje slim zijn, weten ze dat wij hier binnen de minuut kunnen uitbreken. En zelfs al zou dat niet lukken, dan weten ze dat wíj weten wat ze van plan zijn. En dan is het een koud kunstje om alles wat ze aangebracht hebben te verwijderen. Ze zijn nog iets anders van plan, ik voel het.’
Sam dacht na. Kon Summer hier werkelijk op een minuut uitbreken? Waarschijnlijk wel, Summer had vast al voor hetere vuren gestaan dan een gesloten deur.
‘Dan moeten we ons afvragen waarom ze hier een bom hebben laten ontploffen’, zei Sam. ‘Alvast niet om Jones uit te schakelen, want die had al een klap op zijn hoofd gekregen.’
‘Goede redenering’, knikte Summer instemmend. ‘En waarom hebben ze die e-mail open laten staan? Ze moeten toch geweten hebben dat wij die zouden lezen? En waar blijven die dokters?’
Er viel een stilte in de kamer. Sam en Summer probeerden van de puzzelstukken een geheel te maken, maar dat lukte voorlopig niet. Er ontbrak nog een deel van de puzzel.
‘Misschien moeten we eerst de deur proberen te forceren’, opperde Sam. ‘Dan kunnen we hen achterna gaan.’
Summer reageerde niet. Uiterlijk was hij de kalmte zelf, maar in zijn hoofd moest het een drukke bedoening zijn. Hij wilde eerst een antwoord op zijn vragen vinden, om later niet voor verrassingen te komen te staan.
‘Er klopt iets niet. Maar wat?’
Sam probeerde ook alles op een rijtje te zetten. Hij had geen zin om in zijn eentje de deur te forceren.
‘Wat als die bom een lokmiddel was?’ vroeg hij zich luidop af.
‘Leg uit’, gebood Summer.
‘De bom was duidelijk te klein om echt schade aan te richten. Misschien was ze alleen bedoeld om de aandacht te trekken. Onze aandacht.’
Summer schudde driftig met zijn wijsvinger naar Sam.
‘Daar zit iets in. De gangsters moeten geweten hebben dat wij dat zouden willen onderzoeken. Maar wacht…’
Summer bleef staan en staarde naar het gat in de vloer.
‘Waarom zouden ze onze aandacht willen trekken? Nu kunnen ze niet meer ongestoord hun gang gaan.’
Daar zat iets in. En toch was Sam ervan overtuigd dat de bom als lokmiddel bedoeld was geweest.
‘Misschien waren ze verrast door onze aanwezigheid. Misschien wilden ze net dat wij dit allemaal ontdekten. Het kan een afleidingsmanoeuvre zijn.’
‘Dat betwijfel ik’, weerlegde Summer Sams hypothese. ‘Dit soort gangsters werkt meestal rechttoe rechtaan, niet met afleidingsmanoeuvres.’
Maar er was iets waar Summer niet aan gedacht had.
‘Dat kan zijn, maar als ze werken zoals u het zegt, zouden ze nooit de computer aan laten staan. Dan zouden ze die belangrijke informatie hebben gewist.’
Een vervelend gevoel bekroop Sam toen hij dat zei. Ze waren dichtbij het antwoord, maar ze konden er niet helemaal op komen. En hij kreeg de indruk dat ze het snel moesten vinden. Heel snel.
‘Dus ze wilden dat we die e-mail zagen’, prevelde Summer. ‘Maar waarom dan?’
‘Om ons te vertragen. Ons hier te houden’, antwoordde Sam zonder precies te weten waarom.
Plots verscheen het beeld van het computerscherm voor zijn ogen. De klok! Die diende niet om de tijd aan te geven, want ze had geen wijzer die de uren aanduidde. Waarvoor dan wel?
‘De computer’, riep hij uit.
‘Wat is ermee?’
Summers stem ging op de slag de hoogte in, toen hij de paniek in Sams ogen las.
‘Het is een bom!’

Eerste verhalen Ketnet maakt een film

2010-03-15T19:50:00.002+01:00

De verhalen voor Ketnet maakt een film stromen binnen! Ik ga ze allemaal grondig lezen, maar ik weet nu al dat het een aartsmoeilijke keuze wordt. Benieuwd welke fantasieën jullie allemaal doorgestuurd hebben. Maar als ik al een eerste blik op de eerste verhalen werp, weet ik nu al zeker: het wordt een topfilm!

De Koffer - deel 6

2010-03-15T19:48:00.000+01:00

Sam liep snel naar de man en voelde aan zijn keel. Hij was niet zeker, maar meende toch een lichte hartslag te voelen. Onder het hoofd van de man lag een plas bloed.
‘Volgens mij heeft hij een flinke klap op zijn hoofd gekregen’, concludeerde Sam.
Hij bestudeerde de man wat beter. Het was een fors gebouwde, grote man met blond haar. Om iemand als hem een klap te geven die hem buiten westen sloeg, moest je zelf ook heel wat kracht hebben. De kans was groot dat de dader zijn slachtoffer langs achter had beslopen.
‘Niet zo snel, meneer Smith’, temperde Summer. ‘U vergeet dat hier een explosie is geweest. Misschien heeft hij zijn hoofd ergens tegen gestoten. Zo’n explosie kan iemand behoorlijk achteruit slingeren.’
Sam keek de kamer rond. Summers theorie was uiteraard aannemelijk, maar toch geloofde Sam er niet in.
‘Dan zouden we ook ergens anders bloed moeten zien. Ik zie nergens een plek waar hij zich tegen gestoten kan hebben. Hij is achterover op de grond gevallen. Als hij zich gestoten had, dan hadden we een spoor moeten zien.’
Tot Sams verbazing gaf Summer meteen toe.
‘Zeer goed, meneer Smith.’
Op zijn beurt bukte Summer zich over het lichaam om het te bestuderen. Toen hij klaar was, trok hij twee keer aan zijn oorlel.
‘Hij zal er in elk geval niet dood van gaan. Ik heb de dokters verwittigd om hem te komen halen. Laten we ondertussen even rondneuzen in zijn kantoor. Misschien vinden we een aanwijzing voor waarom hij er zo bloederig bij ligt.’
Summer nam de laden van het bureau onder handen, Sam zette zich voor de computer. Hij bewoog de muis over en weer zodat de schermbeveiliging uitsprong. Enkele documenten waren nog geopend. Logisch, de overvaller had Jones vast niet gewaarschuwd toen hij die klap gaf. ‘Wilt u eerst even al uw bestanden afsluiten, uw computer uitzetten en alvast op de grond gaan liggen? Dan valt u minder hard als ik u op uw hoofd sla!’ Hm, weinig waarschijnlijk.
Sam liet zijn ogen over het scherm glijden. Rechts onderaan stond een klok waarop enkel een minuten- en een secondewijzer stonden. Sam zag de seconden op de klok wegtikken. Er stond ook een e-mailprogramma open, Sam klikte op de laatste e-mail in het postvak. Er stond geen afzender, noch een bestemmeling aangegeven. Vreemd.
Het werd nog vreemder toen Sam de boodschap begon te lezen. Die ging over afluisterapparatuur, en vooral het aanbrengen ervan. Op zich was dat niet zo speciaal op een geheime dienst, maar dat werd het wel toen Sam las waar de apparatuur zou aangebracht worden.
‘Meneer Summer, ik denk dat u dit best even leest’, sprak Sam langzaam. ‘Volgens mij is Jones iets op het spoor gekomen.’
Summer hief zijn hoofd uit een bureaulade. Rondom hem lag het kantoor al vol papieren. Alles wat hij onbelangrijk achtte, had hij eruit gekieperd.
‘Een cursus orde heeft hij in elk geval nog niet ontdekt’, bromde Summer. ‘Wat een rommel! Waarover gaat het?’
‘Leest u zelf maar’, gebaarde Sam naar het scherm.
Terwijl Summer de informatie bestudeerde, werden zijn ogen steeds groter. Uit zijn mond kwam een zachte vloek.
‘Ze willen ons afluisteren? Hier, op ons terrein? Wie denken ze wel dat ze zijn?’
‘Dat is net het probleem’, zei Sam. ‘Er staat niet bij wie het bericht heeft verstuurd en ook niet wie het heeft ontvangen.’
Summer gooide woedend de papieren die hij nog in zijn handen had op de grond. Hij probeerde door de kamer te ijsberen, wat niet gemakkelijk was, omdat hij telkens over het lichaam van Jones heen moest stappen.
‘En wat willen ze precies plaatsen?’ vroeg Summer.
Sam keek op het scherm. ‘Volgens mij gaat het vooral om camera’s, ze willen vooral zien wat we doen. Maar ook microfoontjes in de telefoons.’
‘Camera’s’, mompelde Sumer. ‘Camera’s… Waar willen ze die hangen? Logisch nadenken. Waar zou u die apparatuur hangen, meneer Smith?’
Sam kon maar één plek bedenken en hij was bang dat Summer die te logisch zou vinden. Maar had die niet gezegd dat ze logisch moesten nadenken?
‘In het plafond, meneer Summer. Eventueel in de lampen.’
‘Dat dacht ik ook, meneer Smith. Hm, in de lampen…’
Op dat moment keken Sam en Summer elkaar geschrokken aan. Wie er ook achter zat, zijn plan was niet gericht op de toekomst. Ze waren al volop bezig met de apparatuur te installeren. En dat onder hun ogen!
‘De werkman!’ riepen ze tegelijkertijd.
Sam kwam overeind en liep achter Summer naar de deur. En ze hadden nog zo vriendelijk dag gezegd tegen die man. Hij zou hen achter hun rug nogal uitgelachen hebben.
En waarschijnlijk zou hij nog veel harder gaan lachen, want net voor ze de deur konden uitgaan, werd die loeihard voor hun neus dichtgeslagen. Summer buitelde achterover en sleurde Sam mee in zijn val. Ze waren opgesloten.

De koffer - deel 5

2010-03-14T10:42:00.000+01:00

Summer had niet veel informatie nodig om iets te begrijpen. Sams starende blik naar de schermen was voldoende om een conclusie te trekken.
‘U denkt dat het om de koffer uit de missie gaat?’
Sam knikte. ‘De koffer die ik moest zoeken.’
Summer staarde op zijn beurt nadenkend naar de schermen. Zijn hand wreef over zijn kin alsof hij wilde voelen of hij zich wel glad geschoren had.
‘U beseft toch dat dat geen echte koffer is?’
Sam knikte opnieuw. ‘Dat weet ik. Maar dat hoeft niet te betekenen dat er niets mis mee kan zijn.’
‘Daar heeft u alvast gelijk in. We moeten het op zijn minst onderzoeken.’
Summer nam een stoel en zette zich aan een tafel waarop een groot paneel met kleurrijke lichtjes en knoppen was bevestigd.
‘Eens kijken. Waar had Spring die koffer ook alweer verstopt?’
Summer bediende het paneel bijna blindelings. Met een druk op de juiste knop bracht hij de ruimtes een voor een op de schermen. Elk scherm gaf de ruimte vanuit een andere hoek weer. Sam tuurde mee, maar zag nergens een koffer verschijnen. Wat hij wel zag, was een schuifdeur in de ruimte waar hij zich op het einde van de oefening had verscholen. Waarom had hij die toen niet gezien? Summer had gelijk gehad, Sam had rustiger moeten nadenken.
‘Ik denk dat ik ontdekt heb wat er mis is met de koffer, meneer Smith’, mompelde Summer zonder zijn blik van de schermen af te wenden.
‘Wat is het?’ vroeg Sam nieuwsgierig en blij dat Summer het probleem zo snel had opgelost.
‘Dat hij plots verdwenen is’, antwoordde Summer langzaam. ‘Dát is er mis.’
‘Weg? Hoe kan hij nu weg zijn?’
‘Als ik dat wist, was het probleem opgelost, niet?’ zei Summer droog. ‘Ik stel voor dat we nu eindelijk naar de plaats van de ontploffing gaan kijken. Misschien vinden we daar meer.’
Summer stond op en stapte de controlekamer uit. Sam keek nog even naar een scherm en haastte zich dan om Summer te volgen.
‘Meneer Summer’, zei Sam terwijl hij naast hem ging lopen. ‘Hoe ziet die koffer eruit? In het echt bedoel ik.’
Summer antwoordde zonder te vertragen. Ze wisten niet wat hen te wachten stond, dus konden ze het zich niet veroorloven tijd te verliezen. Onderweg knikte Summer toch nog vriendelijk tegen een werkman die op een ladder stond om een lamp uit het plafond te draaien. Tijdnood was nog altijd geen reden om de regels van de beleefdheid niet na te leven. De man keek even vreemd op, maar knikte dan terug.
‘De koffer ziet er bijna uit als een echte koffer’, zei Summer. ‘Alleen is hij niet afgewerkt. Het is dus iets van kunststof dat openklapt. Binnenin zit er wel wat technologie, maar er echt iets in opbergen kunt u niet.’
Sam kon er zich wel iets bij voorstellen en ging ervan uit dat hij de koffer wel zou herkennen als hij hem tegenkwam. Veel tijd om erover na te denken had Sam niet. Ze kwamen al snel aan de plaats waar de ontploffing was geweest.
Op de deur van het kantoor hing een gloednieuw naambordje. J. Jones stond erop. De deur stond halfopen en op het eerste gezicht was er niets vreemds aan de hand met dit kantoor. Het was er een zoals je er veel had in de gebouwen van De School: kaal en efficiënt ingericht. Maar toch zag dit kantoor er enigszins anders uit en dat had in de eerste plaats te maken met het gapende gat in het midden van het kantoor. De krater zag er van hieruit indrukwekkender uit dan van beneden. Maar het was vooral het lichaam dat ernaast lag, naar alle waarschijnlijkheid van de heer J. Jones, dat Summer en Sam zorgen baarde.

De Koffer - deel 4

2010-03-12T20:28:00.000+01:00

Sams oren suisden terwijl het gruis op zijn hoofd viel. Hij begon te kuchen en wilde de rook wegslaan met zijn handen, maar al snel kwam hij tot de constatering dat er helemaal geen rook was. Ook het gruis dat uit het plafond kwam gevallen, was niet meer dan wat stof dat hij snel van zich afschudde. Een klein gat in het plafond verraadde waar het gruis vandaan kwam.
Bij het horen van de knal had Sam zich automatisch een gigantische ontploffing voorgesteld. Hij was er onmiddellijk vanuit gegaan dat de koffer ontploft was. Maar Summer hield de aktetas nog steeds in zijn handen. De knal had hem nauwelijks afgeleid van zijn onderzoek. Het was niet meer dan een vervelende vlieg geweest die hem had gestoord bij zijn bezigheden. Sam vroeg zich af wat Summer al niet allemaal moest hebben meegemaakt als hij bij zo’n knal zo rustig bij bleef.
Hij had de koffer intussen geopend en doorzocht de inhoud. Met snelle bewegingen gooide hij er pennen, papier, een rekentoestel en wat zakdoekjes uit. Sam schudde even met zijn hoofd en concentreerde zich dan weer op de feiten. Als toekomstig geheim agent mocht hij zich niet te veel laten afleiden door zijn gedachten.
‘Hebt u al iets gevonden, meneer?’
Summer schudde zijn hoofd.
‘Nauwelijks. Alleen de dingen die je altijd vindt in zulke koffers.’
Hij kieperde de hele inhoud op de grond. Sam zocht tussen de rommel naar aanwijzingen, maar kon niets ontdekken.
‘Waarom zei Daphné dan dat er iets mis mee was?’ vroeg hij zich mompelend af.
Summer haalde zijn schouders op.
‘Hier zit in elk geval niets gevaarlijks in. Bent u zeker dat mevrouw Wickman het over een koffer had?’
Sam knikte. ‘Heel zeker. We moesten zo snel mogelijk weg omdat er iets mis was met de koffer.’
Hij probeerde na te denken. Het korte telefoongesprek met Daphné speelde zich af in zijn hoofd, maar er was niets dat hij over het hoofd zag. Ze had het duidelijk over de koffer gehad.
‘Misschien bedoelde ze dat de koffer zelf gevaarlijk was en niet de inhoud van de koffer’, opperde Sam.
Summer liet zijn hand over de buitenkant van de koffer glijden. Hier en daar klopte hij er zachtjes op met zijn vuist.
‘Mogelijk’, zei hij na een tijdje. ‘Maar ik merk in elk geval niets ongewoons aan deze koffer. Hij heeft op het eerste zicht geen valse bodems en ook het materiaal lijkt me onschadelijk. Ik heb er dan ook hoegenaamd geen idee van waarom we hier schrik van zouden moeten hebben.’
‘We kunnen hem laten onderzoeken door het labo?’ probeerde Sam.
‘Die hebben wel betere dingen te doen’, ketste Summer zijn voorstel af. ‘Volgens mij heeft uw vriendin zich wat ingebeeld. Als mijn gsm niet was uitgevallen, had ze vast kunnen uitleggen wat ze bedoelde. U zult zien dat het allemaal veel gedoe om niets is.’
Sam begreep waarom Summer zo reageerde, maar kon zich toch niet vinden in die uitleg. Summer stelde het te simpel voor. Daphné had op Summers gsm gebeld. Dat zou ze nooit doen als het geen noodgeval was. Sam kende haar na al die jaren al net iets te goed om haar waarschuwing zomaar te negeren.
‘Dat denk ik niet’, sprak Sam. ‘Ik denk dat er alleszins íéts aan de hand is. Ik wil niet moeilijk doen, maar volgens mij springen de meeste plafonds niet zomaar stuk. En anders zitten we met een verdomd groot nest termieten. Waanzinnig luide termieten dan ook nog.’
Summer keek even verbaasd naar zijn pupil, maar dan verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Hij had graag dat geheim agenten in opleiding verder konden denken en hun mening durfden zeggen.
‘U hebt gelijk, meneer Smith. We zullen eerst de ontploffing onderzoeken, daarna zien we wel wat er met die koffer aan de hand is.’
Zonder op een antwoord te wachten beende Sumer met de koffer in zijn hand in de richting van de uitgang. Sam volgde hem op de voet. Net achter de poort die het oefenterrein afsloot, bevond zich de controlekamer. Van daaruit konden mensen de oefenmissie volgen, net zoals Summer bij Sam had gedaan.
Sam zag dat de beelden van zijn missie nog op de schermen stonden. De oefening was op pauze gezet, waardoor de gangsters die hij had bevochten nog steeds niet bewogen. Van hieruit zag het er alleszins een stuk gemakkelijker uit. Sam bleef even naar de beelden staren.
‘Meneer Smith? Komt u nog?’
Summer hield zijn pas in en keek vragend naar Sam. Die stond echter even stil als de gangsters op de schermen. Langzaam begon hem iets te dagen. Daphné had het over een koffer gehad. De vraag was over welke koffer.
‘Meneer Summer, de kans is groot dat er wel degelijk iets mis is met de koffer. Alleen is het niet deze koffer!’

De Koffer - deel 3

2010-03-10T19:48:00.000+01:00

Het volgende moment zweeg Daphné als vermoord. Of het contact was weggevallen. Een nadere studie van de gsm van Summer leerde Sam dat het optie nummer twee was.
‘Verdorie, platte batterij’, vloekte Sam.
‘Wat? Dat kan niet!’ reageerde Summer vol ongeloof.
‘Echt’, zei Sam en hij toonde de gsm.
Summer nam de gsm uit Sams handen en probeerde hem weer aan te zetten. Zonder succes. Driftig drukte hij op de knoppen, maar er gebeurde niets.
‘Verdomme!’ riep hij en hij zwierde het toestel door de kamer. De gsm spatte uiteen tegen een muur. Hij had zijn dienstweigering met zijn leven moeten bekopen.
‘Wat zei mevrouw Wickman?’ vroeg Summer.
Plots was hij weer helemaal de oude. Een geheim agent moet altijd voorbereid zijn en dat was Summer niet geweest, want hij was op een cruciaal moment de controle over zijn telefoon kwijtgeraakt. En ook al kon dat iedereen overkomen, Sam wist dat Summer dat zichzelf kwalijk zou nemen. Zijn vermoeidheid was op slag verdwenen, Summer was klaar om zijn foutje goed te maken.
‘Ze zei dat we hier zo snel mogelijk weg moeten’, antwoordde Sam. ‘Er is iets mis met de koffer.’
‘Welke koffer?’ vroeg Summer en zijn blik kamde de omgeving uit, op zoek naar wat voor koffer dan ook.
‘Dat weet ik niet’, zei Sam. ‘Toen viel ze weg.’
Summer legde zijn handen op zijn rug en ijsbeerde in het rond. Sam wist dat hij op enkele seconden alle mogelijkheden overwoog en dat hij er snel de naar zijn mening beste optie zou uitkiezen. Twijfelen doen alleen zwakkelingen, had president-directeur-generaal Autumn wel eens gezegd, maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Sam vroeg zich af of hij ooit zou kunnen wat Summer kon. Natuurlijk kon Summer op net iets meer ervaring bogen dan Sam zelf.
‘We moeten die koffer vinden’, zei Summer en hij keek Sam recht in de ogen. Zijn blik was vastberaden en Sam wist dat er niets tegen in te brengen zou zijn. Hij probeerde toch.
‘Maar Daphné zei net dat we hier zo snel mogelijk weg moesten!’
‘Dat weet ik’, knikte Summer kalm.
‘Wel? Moeten we ons dan niet naar buiten begeven?’
Summer schudde zijn hoofd.
‘Dan verliezen we de controle over de zaak en dat wilt u toch niet? Als wij hier weg zijn, wie weet wat er dan gebeurt!’
‘Dan ontploffen we misschien. Dat zou ik inderdaad niet graag missen’, mompelde Sam, net luid genoeg.
‘Het spijt me, meneer Smith, maar we mogen niet alleen aan onszelf denken. Er zijn nog mensen in dit gebouw. Het is onze taak hen te beschermen.’
‘Hoe dan?’ vroeg Sam.
‘Daar kan ik u voorlopig niet verder mee helpen. Dat weet ik zelf nog niet.’
Summer begon door de ruimte te wandelen, zijn ogen kamden alle hoeken uit. Sam stapte achter hem aan.
‘Maar er is bijna niemand meer in het gebouw’, probeerde Sam nog. ‘De meeste mensen zijn al naar huis.’
Summer antwoordde niet meer en bleef voortstappen. Sam wist dat Summer zijn beslissing had genomen en dat hij er niet meer op terug zou komen. En hij wist ook dat Summer gelijk had. Normaal gezien zou Sam niet zoveel haast hebben om weg te gaan. Integendeel zelfs, door zijn onbedwingbare nieuwsgierigheid was hij er meestal als de kippen bij om een raadsel op te lossen. Maar nu was het anders: Daphné had hem gewaarschuwd en dat deed ze niet zomaar. Haar stem had paniekerig geklonken en in haar geval wilde dat wat zeggen. Zelfs al zat Daphné in een kuil vol slangen, dan nog zou ze niet laten merken dat ze bang was.
‘Hebbes!’
Summer bukte zich achter iets dat in de virtuele wereld een vat olie moest voorstellen en kwam overeind met een oude aktetas. Het was een zwart model dat je meestal aan de hand van een zakenman zag. Summer hield de koffer aan zijn oor en schudde ermee.
‘Voorzichtig, meneer’, waarschuwde Sam met opgeheven handen. ‘Daphné, eh, mevrouw Wickman zei dat er iets mis mee was.’
Summer bestudeerde de koffer wat nauwkeuriger en bleef ermee schudden.
‘Niet zo angstig, meneer Smith. Ik zie niet in wat hier gevaarlijk aan zou kunnen zijn. Het is gewoon…’
Een oorverdovende knal deed de resterende woorden van Summers zin in rook opgaan.

De Koffer - deel 2

2010-03-09T22:21:00.000+01:00

‘Proficiat, meneer Smith, u bent dood’, zei een stem toonloos.
Sam kroop beschaamd uit de koker en liet zich op de grond vallen. Hij zag niet wie het had gezegd, maar hij zou de stem uit duizend herkennen. Rondom hem stonden nog steeds de gangsters waarmee hij strijd had geleverd. Enkele seconden geleden hadden ze hem naar het leven gestaan, nu stonden ze stokstijf stil. Zo was het een stuk gemakkelijker om van hen te winnen. Maar het spel was gedaan en Sam had verloren.
Hij voelde hoe er aan zijn helm werd geprutst. Iemand trok de gespen losser en verwijderde de helm van Sams hoofd. Sam knipperde met zijn ogen toen fel licht in zijn ogen scheen.
De ruimte waarin hij zich bevond, zag er plots helemaal anders uit. De koker waarin hij had gezeten was geen koker meer, maar gewoon een buis van kunststof. De deur die hij had ingebeukt, bleek niet meer dan een plaat te zijn. En alle gangsters van daarnet waren verdwenen. Er was nog slechts één persoon in de ruimte: meneer Summer. En die zag er niet bepaald gelukkig uit.
‘Sorry, meneer Summer’, zei Sam verlegen. ‘Ze waren met te veel.’
‘Ze waren inderdaad met veel’, sprak Summer streng. ‘Maar niet met té veel. Als u even uw verstand had gebruikt, had u hen wel de baas gekund.’
Sam had er net een oefenmissie opzitten in het gloednieuwe trainingscenter van De School. Hij had een koffer moeten bemachtigen die verstopt was in een zwaar bewaakte bunker. In die koffer zat belangrijke informatie over een gevaarlijke criminele bende. Sam was echter halverwege op een patrouille bewakers gestoten en de missie, die geruisloos had moeten verlopen, was in een vuurgevecht ontaard. Geen echt vuurgevecht natuurlijk, wel een virtueel. Door de helm die Sam op zijn hoofd had en het pak dat rond zijn lichaam zat, bevond hij zich in een driedimensionale wereld die was ontworpen door de wetenschappers van De School. Sam liep dus als het ware rond in een computerspel.
‘Ze hadden me ingesloten’, sprak Sam Summer tegen. ‘Ik kon onmogelijk ontsnappen.’
‘Correctie. U hebt uzelf laten insluiten’, zei Summer. ‘Wie gaat er nu in een koker zitten? U heeft het hen wel heel gemakkelijk gemaakt!’
Summer had gelijk en Sam wist het. Maar wat hij dan moeten doen?
‘Het was mijn laatste kans. Ze konden elk moment over de deur springen.’
‘Onzin’, zei Summer meteen. ‘Waarom hebt u niet aan uw extra middelen gedacht? Dát zijn uw laatste kansen!’
Sam kon zich wel voor het hoofd slaan. In zijn pak zaten verschillende snufjes die hij mocht gebruiken tijdens de missie. Rookbommen, gifpijltjes, granaten en andere handige hulpmiddelen. Maar doordat hij in die virtuele wereld zat, had hij daar niet aan gedacht. Hij was er zeker van dat hij dat in het echte leven wel zou doen. Hij wilde dat tegen Summer zeggen, maar het geluid van een mobiele telefoon verstoorde hun gesprek.
‘Waarom hebt u uw gsm bij?’ vroeg Summer. ‘Die hebt u toch niet nodig?’
‘Het is mijn gsm niet’, antwoordde Sam.
‘Waar komt dat geluid dan vandaan?’
‘Uit uw broekzak, meneer Summer’, gaf Sam voorzichtig aan.
Summer was zo met de oefening bezig geweest, dat hij zijn eigen beltoon niet herkende. Hij draaide zich weg van Sam, nam de telefoon uit zijn broekzak en beantwoordde de oproep.
‘Summer. Ja, mevrouw Wickman… Waarom belt u? In orde, ik geef hem.’
Summer draaide zich weer om en gaf de telefoon aan Sam.
‘Mevrouw Wickman voor u. Ik vraag me af waarom ze u niet belt op uw eigen nummer.’
‘Omdat ik mijn gsm niet bij me heb’, antwoordde Sam. Summer was er met zijn gedachten echt niet bij. ‘Ik had hem toch niet nodig.’
‘Juist, ja’, zei Summer en ging even zitten op iets dat waarschijnlijk een virtuele tafel moest voorstellen. Hij zag er moe uit, Sam vermoedde dat hij weer dag en nacht aan een zaak had zitten werken. De wallen onder zijn ogen deden denken aan goedgevulde boodschappentassen.
‘Dag Daphné’, zei Sam in de telefoon. Hij was blij dat ze belde, maar waarom deed ze dat via de telefoon van Summer? Ze wist toch dat die dat niet graag had? Een antwoord bleef niet lang uit.
‘Sam, je moet daar zo snel mogelijk weg!’ hijgde Daphné, alsof ze net een marathon had gelopen.
‘Wat bedoel je?’ vroeg Sam verbaasd.
‘De koffer! Er is iets mis met de koffer!’

Kortverhalen

2010-03-08T20:08:00.002+01:00

Vanaf vandaag komen enkele kortverhalen terug! Elke dag vind je het vervolg van een spannend verhaal.
We beginnen met De Koffer. Wat begint als een schijnbaar onschuldige oefening, wordt een hachelijke achtervolging...

Veel leesplezier!

De Koffer - deel 1

2010-03-08T20:06:00.002+01:00

Ze waren overal. Als mieren krioelden ze om hem heen. Sam wilde hen vernietigen, vermorzelen, maar hij kon het niet. Deze mieren waren tot de tanden bewapend en bestookten hem onophoudelijk. Elke keer een schot raak trof, zag hij de mannen rondom hem grijnzen. Ze wisten dat ze hem in het nauw gedreven hadden. Langzaam voelde Sam zijn krachten afnemen.
Koortsachtig zocht hij naar een uitweg uit het vervallen huis. Rechts van hem hing een deur half uit haar hengsels. Hij kon er doorheen springen en zich erachter verschuilen. Maar wie of wat bevond zich erachter? Geen tijd om ook daarover na te denken, de kogels floten om zijn oren. Sam zette zich in beweging en beukte met zijn schouder tegen de deur. Die stortte neer en gaf hem beschutting.
Dacht hij. Een kogel die zich dwars door de deur boorde en langs Sams oor suisde, deed hem van mening veranderen. Hij rolde opzij en ging met zijn rug tegen de muur zitten. Zijn ademhaling ging zo snel dat de lucht nauwelijks nog zijn longen bereikte. Zodra er een beetje zuurstof binnen was, werd die al weer uitgeblazen.
Hoe was het mogelijk dat hij zich zo had laten vangen? Hij was met zijn ogen open in de val gelopen. Summer had hem nog gewaarschuwd niemand te vertrouwen. Maar de hulpeloze man in de rolstoel had zo’n smekende blik gehad, dat Sam niet had kunnen weigeren hem te helpen. Kon hij weten dat er onder dat deken een pistool verstopt zat.
Niet meer aan denken. Als hij een ding geleerd had op De School was het wel dat je niet mocht stilstaan bij het verleden. Zeker niet als de operatie nog bezig was, zoals nu. Je moest verder gaan, het hoofd bieden aan nieuwe gevaren. En die waren er genoeg op dit moment. Een hoop gangsters die hem overhoop wilden schieten, om er maar één op te noemen.
Sam stak zijn arm door het gat naast hem en vuurde lukraak enkele schoten af. Hij had er geen idee van of hij iets had geraakt. Hij besefte dat hij een tactiek moest verzinnen. Maar verder dan ‘alle vijanden uitschakelen’ kwam hij niet. Op zich was het wel een goede tactiek, maar veel gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Plots zag Sam naast zich iets bewegen. Het ventilatierooster viel naar beneden en een gedaante met een zwarte muts op wrong zich door de ventilatiekoker. Sam vuurde twee keer en de man viel levenloos naar beneden. Weer een minder, maar hoeveel nog te gaan?
Sam bekeek de koker nauwkeuriger. De man had hem op een idee gebracht. Ze wilden hem verrassen, maar wat als Sam zijn tegenstanders nu eens op dezelfde manier verraste? Hij moest snel handelen, het zou niet lang meer duren voor ze door het deurgat kwamen gestormd. Om zichzelf extra seconden te gunnen, vuurde hij nog een keer door het deurgat. Daarna nam hij een aanloop en sprong naar de ventilatiekoker. Hij klauterde erin en wilde snel verder kruipen, maar de buis was smaller dan hij gedacht had. Met zijn ellebogen wrong hij zich door de smalle tunnel. Enkele meters voor hem boog de schacht af naar rechts. Op de hoek zag hij een opening waar een afgebroken rooster voor lag. Langs daar was de man dus gekomen. Langs daar zou Sam ook gaan.
Met zijn pistool in de aanslag schoof Sam verder naar de opening. Hij moest snel en precies vuren, hen geen kans geven om terug te schieten. Een stemmetje in zijn hoofd zei hem dat hij niet wist met hoeveel ze in de kamer waren, maar Sam negeerde het. Als hij daar naar zou luisteren, zou hij helemaal verlamd raken van angst. En daar had hij ook niets aan.
Sam haalde diep adem. Nu zou het erop aankomen, alles of niets. Met een krachtige beweging wierp hij zich naar voor, zodat hij met zijn hoofd en zijn armen uit de buis kwam hangen. In een seconde probeerde hij de situatie in te schatten.
Die was op zijn zachtst gezegd niet erg gunstig. Zijn vijanden stonden hem grijnzend op te wachten, hun geweren klaar om hem af te maken. In paniek begon Sam in het wilde weg te vuren, de mannen onder hem deden hetzelfde, maar dan ijzig kalm. Ze misten hun doel niet, Sam voelde hun schoten in zijn lichaam dringen en zijn krachten achteruitgaan. Hij werd misselijk en probeerde achteruit te kruipen. Het lukte. Ze konden hem niet meer raken. Maar ze wisten waar hij zat en dat was als een rat in de val.
Hij wist dat het met hem gedaan was. Hij kon nauwelijks nog vooruit of achteruit. Hij was stom geweest en dat moest hij nu bekopen. Sam dacht aan mensen die hij had teleurgesteld. Ze zouden kwaad zijn op hem.
Sam zag niet hoe een gezicht verscheen in de opening achter hem, snel gevolgd door de loop van een pistool. Een donderend salvo van schoten verloste Sam uit zijn lijden. Hij was eraan, koudweg afgemaakt…

Schrijftips

2010-03-07T20:42:00.003+01:00

Wie mee wil doen aan de wedstrijd kan best wat tips gebruiken. Hieronder zet ik ze allemaal op een rijtje. Succes!

10 tips om verhalen te schrijven.

Hoe beginnen?
Een verhaal schrijven is niet gemakkelijk, tenzij je voorbereid bent. Wie achter zijn computer gaat zitten en naar een leeg blad staart in de hoop dat er inspiratie komt, is er snel aan voor de moeite.
Inspiratie komt niet op bestelling. Voor je aan het verhaal begint, laat je het nog even los. Ga iets anders doen: koken, voetballen, computer spelen, fietsen, slapen, in de tuin dansen met een emmer op je hoofd, ... En hou in je achterhoofd dat je een verhaal zoekt. En je zal zien: plots komt er een idee. Stiekem, sluipend, kruipend, door je oren, naar je geest. En dan kan je beginnen. Hoe? Lees de volgende tip!

Het verhaal
Je hebt een idee? Mooi zo! Dan beginnen we aan het verhaal.
Een verhaal is een beetje zoals een bouwdoos van Knexx of een kast van Ikea. Je hebt allerlei stukjes die in elkaar passen, maar zonder plan red je het niet.
Voor je begint te schrijven moet je een verhaal hebben, een scenario. Anders is de kans groot dat je verhaal maar een halve bladzijde duurt. En dat is veel te kort (tenzij je niet van lange verhalen houdt natuurlijk!). Voor de meeste verhalen geldt een eenvoudige structuur: begin-midden-einde. Pas die ook toe op je verhaal.
Een (weliswaar absurd) voorbeeld:
Beginsituatie: Een jongen kookt een eitje voor zijn moeder.
Midden: De bel gaat, de jongen vergeet het ei en gaat opendoen, zijn vriendje komt spelen, ze spurten de tuin in en spelen baseball.
Einde: De keuken ontploft, het eitje springt uit de pan en komt terecht in de baseballhandschoen van de jongen.

Personages
Een verhaal heeft mensen nodig (een feestje zonder volk is immers ook niet plezant).
Verzin een aantal namen en schrijf die op een blad. Probeer dan eens te denken aan mensen die je kent. Wat zijn hun eigenschappen? Hoe zien ze eruit? Zeggen ze soms dezelfde dingen? Doen ze soms grappige of speciale dingen?
Gebruik alles wat je kan bedenken en schrijf het bij de namen. Zo krijg je verschillende personages met elk zijn eigenschappen. Zorg ervoor dat die eigenschappen ook duidelijk worden in wat ze doen en zeggen.
TIP: Maak bij elk personage één eigenschap groter dan de andere. Op die manier zijn alle personages een beetje anders en zijn ze herkenbaar voor de lezer.

Goed nieuws is geen nieuws
De meeste verhalen lopen goed af. Gelukkig maar, er is immers al genoeg ellende in de wereld! Maar dat wil niet zeggen dat heel je verhaal een goed nieuws-show moet zijn. Probeer je personages af en toe iets vervelends te laten meemaken. Het moet niet altijd gemakkelijk zijn. Door er lastige momenten in te stoppen, zullen de lezers nog harder meeleven met het personage. En nog harder meejuichen als hij op het einde toch zegeviert.

Locaties
De locatie van het verhaal is in dit geval een beetje speciaal. Normaal zou ik zeggen: in een verhaal is alles mogelijk, personages kunnen overal naartoe. Fantasie kent geen grenzen.
Maar: dit geval is anders. We zijn van plan om van het verhaal een kortfilm te maken, dus moeten we daar nu al aan denken. Een kortfilm heeft best niet te veel locaties. Probeer dus een verhaal te verzinnen waar slechts enkele plaatsen in voorkomen.

Het weer en andere omstandigheden
Een verhaal is niet enkel de acties die mensen doen. Een verhaal is meer. De invloed van de omstandigheden is heel groot. En het leuke is dat je zelf de schrijver bent, dus je kunt een beetje God spelen en alles laten gebeuren wat je wilt. Met enkele voorbeelden wordt het meteen duidelijk.
Je vindt je verhaal niet spannend genoeg? Laat het eens stormen, donderen en bliksemen. Alles wordt meteen al wat spannender. Een donker bos is bijvoorbeeld ook veel angstaanjagender dan een barbecue in een zonnige tuin.
Heb je het graag romantisch? Zet je personages dan bij het haardvuur, zorg voor kaarsjes en laat de regen zachtjes op het raam tikken.

Humor
Een persoonlijke tip. De andere zijn dat natuurlijk ook, maar deze toch nog net iets meer: er mag al eens gelachen worden. Een boek met humor blijft mensen bij. Niet dat je hele verhaal per sé vol grollen en grappen moet staan, maar hier en daar een grapje kan nooit kwaad!

Lees je verhaal luidop
Je vindt dat je helemaal klaar bent? Dat zullen we nog eens zien! Lees je verhaal luidop voor. Je zult meteen merken aan welke zinnen iets schort en welke goed zijn.
Wel goed nieuws voor de deelnemers aan de Ketnetwedstrijd: het gaat vooral om het verhaal. Het is niet zo erg als het niet perfect geschreven is. Maar hoe vlotter een tekst, hoe beter het verhaal overkomt.

Zeg je zelf wat ze zeggen?
Als je de personages iets laat zeggen, controleer dan ook of iemand echt zoiets zou zeggen. Luidop lezen helpt altijd.
Mensen praten meestal niet in ellenlange zinnen, dus hou het kort en krachtig.
'Doordat een oneffenheid in de weg mijn evenwicht deed verdwijnen, kwam ik onzacht in aanraking met het steengruis', zei Sam.
Of: 'Ik struikelde en viel op de grond', zei Sam.
Kies zelf maar wat je het beste vindt!

Klaar
Je hebt een verhaal dat spannend is tot op het einde? Met personages die herkenbaar en tegelijk een beetje gestoord zijn? Op een locatie die je kippenvel bezorgt? En je hebt er zelfs hier en daar een grapje in verwerkt?
Uitstekend! Dan heb ik geen tips meer voor jullie, buiten deze misschien: jullie zijn klaar om het verhaal in te sturen.
Veel succes!

De eerste filmpjes!

2010-03-05T22:34:00.003+01:00

De eerste filmpjes zijn er!

Hier vind je de oproeptrailer:

http://www.youtube.com/watch?v=Z-U-Nlf9qVk

En hier vind je het filmpje van Karrewiet (vanaf 3'54'', na het zielige hondje :-)):

http://www.ketnet.be/node/242867

Veel plezier!

Foto's Ketnet maakt een film

2010-03-04T22:48:00.003+01:00

Woensdag werd de oproepspot opgenomen voor Ketnet maakt een film. Vanaf vrijdag te zien op Ketnet. Een paar foto's!

Met Ketnetwrapper Peter

De rode loper voor de première

Kinderen die zelf mogen filmen

Zo wordt een klaslokaal nagebouwd!

Ketnet en Jonas maken een film!

2010-03-03T21:00:00.004+01:00

Ketnet maakt een film en ik ga hen daarbij helpen. Samen met Ketnetwrapper Peter ga ik op zoek naar een klas die een superspannend, cool verhaal kan bedenken.

Als je dus graag verhalen verzint, doe dan zeker mee met je klas. Met een beetje geluk maken we binnenkort samen een film.

Hieronder vind je alle informatie, kijk ook eens op ketnet.be. Vanaf morgen krijg je nog meer tips om te schrijven en kan je aan de hand van kortverhalen al wat inspiratie opdoen. Bovendien zal ik regelmatig vertellen wat er allemaal rond het programma gebeurt (morgen de eerste foto's!).

Hou de site dus goed in het oog!

De wedstrijd:

Zit je in het vijfde of zesde leerjaar? Dan is dit iets voor jou! Verzin met je klas een spionageverhaal en stuur het vóór 18 maart naar Ketnet.

Als jullie verhaal als beste uit de bus komt, dan wordt jullie verhaal verfilmd. En wat meer is: jullie mogen de film zelf helpen maken! Jeugdauteur Jonas Boets heeft alvast de eerste paragraaf geschreven, de rest moeten jullie erbij verzinnen!

Als je wint, moeten jullie wel in de paasvakantie vrij zijn voor de opnames. Je leert er alles over hoe een film gemaakt wordt (scenario schrijven, audities voor acteurs, grime, stunts, camera en geluid, enzovoort) en uiteindelijk helpen jullie mee om van jullie eigen hersenspinsels een supercoole kortfilm te maken! Let op: Als je je inschrijft ga je akkoord met het wedstrijdreglement!

Verzin een vervolg op deze tekst:

Kaat en Yago worden door hun ouders naar hun kamer gestuurd om hun huiswerk te maken. Dat is het enige wat hun ouders belangrijk vinden: huiswerk. Maar wanneer Kaat in Yago’s kamer kijkt, merkt ze dat hij helemaal niet met zijn huiswerk bezig is. Yago kleedt zich om, hij doet een chic kostuum aan. Op zijn bureau liggen speciale spullen: een camera, een microfoontje, een duur horloge en heel wat dingen die Kaat niet kent. Yago stopt alles in zijn zakken en gaat op zijn bed liggen. Hij drukt op een geheime knop en verdwijnt. Terwijl Kaat het bed onderzoekt, verstijft ze: er wordt op de deur geklopt! Mama staat voor de deur. Kaat ziet maar één oplossing: ze drukt op de knop en gaat Yago achterna…

Dit moeten we kunnen terugvinden in jullie verhaal:

Yago is een spion die een geheime missie heeft.
Gebruik maximum twee extra locaties.
Verzin minstens één speciaal spionnengadget.
Gebruik het volgende voorwerp in je verhaal: een kist vol geld.
Gebruik het volgende personage in je verhaal: Dokter Stanza.

Primeur!

2010-02-22T21:00:00.000+01:00

Zo begint Sam Smith en de koude connectie:

In een donkere en koude hangar zaten twee mannen en twee vrouwen rond een grote rechthoekige tafel. De mannen droegen een oud bruin kostuum, de vrouwen een eenvoudig zwart hemd op een versleten bruine rok.
'Het moet gedaan zijn!' klopte een van de mannen met zijn hand op de tafel.
'Wat?' reageerde een van de vrouwen, terwijl ze op haar bevroren handen blies. 'Afspreken in zo'n koud hol als dit?'
'Nee, dit!'
De man toonde een krantenartikel, dat uit de Engelse krant The Post kwam. 'Terug in de tijd', luidde de kop.
'Ze bespreken landen waar je het gevoel krijgt dat je in een teletijdmachine naar het verleden bent gestapt. En raad eens wie er op één staat? Wij!'
'Dat is niet de eerste keer', bromde de vrouw.
'Maar wel de laatste!' riep de man.
'Wat ga je daar aan doen? We hebben niet genoeg geld, niet genoeg manschappen, niet genoeg materiaal. We zijn echt klein!'
'We gaan de wereld tonen dat niet met ons te sollen valt', pikte de andere man in. 'We gaan de anderen eerst inhalen en dan voorbijsteken. We worden een van de machtigste landen ter wereld.'
De vrouwen waren niet onder de indruk.
'En hoe ga je dat doen?'
'Wie geen geld heeft, moet slim zijn. We stelen de beste ideeën van de beste mensen.'
'En wie zijn de beste mensen?'
'De School. Zij hebben de beste geheime dienst van de wereld. Maar niet lang meer. Als ons plan lukt, zal de wereld met ons rekening moeten houden.'
De vrouw stond op en liep rond de tafel om het warm te krijgen.
'Allemaal mooie praatjes, maar hoe ga je dat doen?'
'We moeten iemand in De School krijgen. Alleen zo kunnen we aan de nodige informatie geraken.'
'En wanneer zou je daarmee beginnen?'
De twee mannen keken elkaar glimlachend aan.
'We zijn al begonnen.'

twee nieuwe boeken

2010-02-22T20:43:00.002+01:00

Goed nieuws: dit jaar komen er twee boeken uit!

In de zomer: Liever de Leugen, een thriller voor 16+, de opvolger (maar niet het vervolg :-)) van Begraaf de liefde

In september: Sam Smith VII: Sam Smith en de koude connectie.

Binnenkort al exclusief een voorsmaakje van beide boeken, samen met ander groot nieuws, maar dat wil ik nog even spannend houden...

Titel nieuwe Sam Smith

2010-01-20T16:25:00.002+01:00

Sam Smith nummer zeven heeft een nieuwe titel. Er bestaat een kans dat hij nog verandert, maar voorlopig wordt het deze:

Sam Smith en de ijskoude connectie

Volgende keer krijgen jullie ook al een stukje te lezen!

Nieuw boek van Sam is gestart!

2009-11-26T16:30:00.002+01:00

Het zevende deel van Sam Smith is begonnen, de eerste hoofdstukken zijn klaar. Het zal zich grotendeels in De School afspelen, want Sam moet gaan lesgeven. En hij heeft natuurlijk pech: Klas A is de moeilijkste klas die ze in jaren gehad hebben.
Daphné is ondertussen bezig aan de saaiste observatieopdracht ooit, maar dat kan veranderen.
En wat doen twee IJslandse spionnen in Engeland?

Een titel is er nog niet, maar die krijgen jullie zodra hij er is...

Jonas op de boekenbeurs

2009-10-16T16:53:00.002+02:00

Wie een keertje wil langskomen voor een babbel of een krabbel in zijn boek: ik zit op de volgende momenten op de boekenbeurs:

Zaterdag 31 oktober: 10u30-13u30: De Eenhoorn (zaal 2, stand 230)
14u-16u: Standaard uitgeverij (zaal 4, stand 433)

Zaterdag 7 november: 10u30-13u30: De Eenhoorn (zaal 2, stand 230)
15u-17u: Standaard uitgeverij (zaal 4, stand 433)

om 13u30 lees ik ook voor in de rode zaal!

Woensdag 11 november: 11u-13u: Standaard uitgeverij (zaal 4, stand 433)
13u-15u: Pardoes (zaal 2, stand 201)

Sam Smith en de wraak van Carolina

2009-10-16T16:51:00.006+02:00

Sam en Daphné varen met een cruiseschip langs de kust van Brazilië naar hun volgende opdracht. Even tijd om te luieren dus, maar voor Sam is dat aartsmoeilijk: hij krijgt er de kriebels van dat er niets gebeurt. Gelukkig krijgen ze al snel hun opdracht: op het eiland Ilha Grande bevindt zich een geheime gevangenis – Prisão Grande – en daarin zit Caroline Moss opgesloten, de gangster die door toedoen van Sam opgepakt is. De celgenote van Moss is Katie Lynn, een geheim agente van de CIA.
Sam en Daphné moeten Katie steun bieden, want Moss is iets van plan, alleen weet niemand wat. Maar het spionnenduo geraakt niet in de gevangenis. De Mary, het cruiseschip, wordt namelijk gekaapt. Het blijkt een listig opgezet plan …

Sam Smith en de wraak van Carolina in september

2009-07-24T15:35:00.003+02:00

Nummer 6 in de Sam Smith-reeks komt er bijna aan! In september mogen jullie het nieuwe avontuur van Sam en Daphné verwachten. Deze keer zit Sam voor de kust van Brazilië op een cruiseschip. Hij krijgt de opdracht om naar een geheime gevangenis te gaan, waar een van de gevangenen wil ontsnappen. En Sam en Daphné kennen die gevangene maar al te goed...

Alvast een voorsmaakje, zo zal het boek eruit zien:

Tom en Free Piraten! is het Bovenste Beste Kinderboek

2009-06-03T16:09:00.004+02:00

Tom en Free Piraten! is in de prijzen gevallen. Het werd door de kinderen van heel Vlaanderen verkozen tot het Bovenste Beste Kinderboek voor de eerste graad!

Bedankt aan iedereen die heeft gestemd en natuurlijk ook bedankt aan mijn schoonzus Rocío Del Moral, die voor de prachtige tekeningen heeft gezorgd.

Geboren om te scoren in Leuvense top 10!

2009-04-24T15:45:00.002+02:00

De Leuvense kinderen hebben Geboren om te scoren in hun top 10 gezet van beste boeken van 2008!

Om hen te bedanken geeft Jonas aan één van hen een rol in zijn volgende boek: de nieuwe Sam Smith. Alle kinderen van de derde graad uit Leuven mogen een mail sturen naar spion_samsmith@ hotmail.com met daarin: IK WIL MEESPELEN!

De winnaar mag dan zijn naam (lichtjes verportugeesd) geven aan één van de cipiers in een geheime gevangenis.

Succes!

Sam Smith en de Dragons (2008)

2009-04-17T14:45:00.005+02:00

Antwerpen wordt geteisterd door twee maffiabendes: de Dragons en Groep Z. De burgemeester en de commissaris zitten met de handen in het haar en roepen de hulp van De School in. Sam infiltreert in de beruchte bende van de Dragons en probeert te ontdekken wat hun plannen zijn. Het leven in de clan is hard en onvoorspelbaar, vriendschap en solidariteit gaan hand in hand met hebzucht en wantrouwen. Elke seconde moet Sam uitkijken dat hij niet ontmaskerd wordt, want de maffia kent geen genade…

Vragenhoek

2009-04-10T17:36:00.001+02:00

Iedereen die een vraag heeft, kan die hier altijd stellen. Doe je het liever wat anoniemer/rechtstreekser, stuur dan een mailtje naar spion_samsmith@hotmail.com.

Ik doe mijn best om zo snel mogelijk te antwoorden!

Sam Smith naar Duitsland

2009-04-10T17:21:00.003+02:00

Binnenkort kunnen ook de Duitsers genieten van de avonturen van Sam en Daphné. Random House Duitsland mag zich sinds kort de trotse eigenaar noemen van de rechten van Sam Smith. Ze brengen in één keer de eerste twee delen van Sam Smith op de markt en daarna volgt de rest. (Hopelijk)het begin van de internationale doorbraak voor Sam Smith!
Random House heeft grote namen als John Grisham en Stephen King onder contract. Mooi rijtje om samen mee genoemd te worden dus (ik kan me al voorstellen hoe trots Stephen King thuis heeft verkondigd dat hij eindelijk bij dezelfde uitgeverij zit als Jonas Boets :-)).

Verhalen van lezers

2009-02-19T14:09:00.002+01:00

Hier mag je zelf een verhaal toevoegen. De antwoorden worden wel eerst gelezen en alleen de beste verhalen blijven staan.

Trucs voor geheim agenten

2009-02-19T14:06:00.000+01:00

De haartruc

De geheim agent kent allerlei handige trucjes. Als hij bijvoorbeeld wil weten of er iemand in zijn huis heeft rondgeneusd, dan beveiligt hij de deur. Als hij weggaat, plakt hij een haar met een plakbandje over de deur en de deurstijl. Niet op ooghoogte natuurlijk! Dan zou iedereen de haar zien. Als de deur wordt geopend, scheurt de haar. Als de geheim agent weer thuiskomt, kijkt hij of het haartje gescheurd is. Is dat zo, weet hij dat de deur open is geweest. Op deze manier kan hij ook een raam of la beveiligen.

De propjestruc

En dan is er nog de propjestruc. De geheim agent stopt een propje tussen de deur. Als iemand de deur openmaakt, valt het propje.

De papiertruc

Hij kan ook kijken of iemand door een stapel papier gebladerd heeft. Dat doet hij door voorzichtig een streep te trekken aan de zijkant van een stapeltje papier. Als iemand door de stapel bladert, is de lijn daarna zeker scheef!

De meeltruc

Door een klein beetje meel op de vloer te strooien, kan de geheim agent precies zien waar iemand gelopen heeft. Hij ziet alle voetstappen in het meel.

De sleuteltruc

Als een geheim agent ergens naar binnen wil waar hij geen sleutel van heeft, gebruikt hij een truc. Dit kan alleen bij sommige sloten, als de sleutel aan de binnenkant op de deur zit. Hij schuift een krant onder de deur door. Dan duwt hij met een dun voorwerp (bijvoorbeeld een andere sleutel) de sleutel eruit. De sleutel valt dan op de krant. Vervolgens trekt hij de krant voorzichtig weer naar buiten. De sleutel ligt erop en daarmee kan hij de deur openmaken!

Vingerafdrukken

Iedereen kent ze wel: vette vingers op een ruit. Maar wist je dat die afdrukken heel nuttig zijn bij het oplossen van misdrijven? Zonder vingerafdrukken zouden een heleboel criminelen nog steeds vrij rondlopen!
Bekijk de toppen van je vingers eens door een vergrootglas. Op je vingertoppen zie je geribbelde lijnen die in een bepaalde vorm lopen. We noemen ze papillairlijnen. Die lijnen lopen bij iedereen anders. Een vingerafdruk is een soort stempel van deze lijnen. Je vingerafdruk blijft je hele leven lang hetzelfde. Zit jouw vingerafdruk op de lege koekjestrommel? Dat is een keihard bewijs: jij hebt er aan gezeten!

Vingerafdrukken zijn het beste bruikbaar als de hele afdruk duidelijk is te zien. Bij vettige vingers krijg je een mooie afdruk, en ook bij een met bloed besmeurde vinger. En bij een afdruk op een stoffige ondergrond.
Maar ook als de vinger alleen een beetje bezweet was, of zo, is de afdruk terug te vinden. De geheim agent kan zo'n onzichtbare vingerafdruk op verschillende manieren tevoorschijn toveren. Bijvoorbeeld met poeder. De gevonden afdruk vergelijkt hij vervolgens in de computer met andere afdrukken. Die andere afdrukken zijn van mensen die al eens eerder een misdrijf hebben gepleegd. Heeft de computer de afdruk gevonden? Dan gaat de geheim agent snel op zoek naar die persoon om hem te ondervragen.

Geheime identiteit

De geheim agent heeft natuurlijk, net als ieder ander, een paspoort. Soms heeft hij meer dan één paspoort. Er is er maar één echt, de rest is nep. Op een vals paspoort staat een andere naam en er zit een andere foto op. Op die foto heeft de geheim agent zich vermomd, bijvoorbeeld met een pruik en een valse snor. Niemand die hem dan herkent! Dit gebeurt vooral in films. Een echte geheim agent vermomt zich bijna nooit. Wel heeft hij verschillende namen. Hij gebruikt ze door elkaar. Zo weten mensen niet dat ze steeds met dezelfde persoon te maken hebben.

Technische snufjes

Er zijn tegenwoordig heel kleine microfoontjes die je bijna overal onopvallend kunt plaatsen. Je kent ze vast van tv. De geheim agent kan er mensen mee afluisteren. Volgens de wet mag dit eigenlijk niet. Hij mag de opnames van die gesprekken niet als bewijsmateriaal gebruiken.
Er zijn ook kleine camera's die de geheim agent overal kan verstoppen. Bijvoorbeeld in een plant. Of achter een schilderij.
Er bestaan speciale apparaten waarmee je in het donker goed kunt zien. Dat zijn infraroodkijkers. Zo'n kijker ziet eruit als een grote bril. Als de geheim agent die opheeft, ziet hij in het donker andere mensen lopen. Maar die mensen zien hem niet! Het is tenslotte donker. Zo kan de geheim agent iemand goed in de gaten houden. Zonder dat hij zelf gezien wordt!

Tips voor geheim agenten

2009-02-19T14:05:00.000+01:00

Niet opvallen is zowat de kernboodschap voor geheim agenten. Ze dragen zoveel mogelijk onopvallende kleren, zoals grijze kostuums. Als geheim agent kan je bijvoorbeeld ook je haar niet knalrood verven of met een reusachtige hanenkam en gouden kettingen rondlopen. Tenzij je natuurlijk moet infiltreren in een opzichtige skatersbende.
Maar omgekeerd kan je ook net extrachic moeten doen. Een geheim agent moet vaak doordringen tot hoge kringen. En dan moet je net uiterst beleefd en charmant kunnen zijn.

Een zonnebril is mogelijk. Het voordeel is dat je je ogen kunt verbergen, niemand weet waar je naar aan het kijken bent. Nadeel is dat je niet altijd een zonnebril kan dragen zonder op te vallen. Als je in de winter tijdens een fikse regenbui nog steeds een zonnebril draagt, zouden mensen wel eens raar kunnen opkijken.

Een krant is nog steeds een handig hulpmiddel om iemand te bespieden. Je zou denken dat het opvallend is, maar toch let er bijna niemand op je.

Een geheim agent moet altijd op alles voorbereid zijn. In één oogopslag moet hij zijn omgeving kennen. Bij het binnenkomen van een kamer moet hij bijvoorbeeld gezien hebben of er nog een andere uitgang is, hoeveel ramen er zijn, welke personen er binnen zijn, welke personen of voorwerpen gevaar zouden kunnen betekenen, (bijvoorbeeld een microfoon, als ik niet oplet slaat hij me er straks mee op mijn kop)...
Een geheim agent kan dus bijna nooit even een pauze nemen, hij moet altijd op zijn hoede zijn voor gevaar.

Ook kalmte is een belangrijke eigenschap. Kalmte kan je leven redden. Zelfs wanneer je in een aquarium vol krokodillen en vleesetende vissen wordt gegooid, moet je kalm blijven (dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk). Panikeren betekent altijd dat je verloren bent.

Geheim agent zijn betekent ook nieuwsgierig zijn. Je mag niet zomaar alles voor waar aannemen. Waar je ook bent, stel je omgeving in vraag (Is die leerkracht wel wie hij zegt hij is? Bakt die bakker echt brood of is het maar een dekmantel voor zijn echte activiteiten? ...).

(meer weten over spionnen? Check ook eens de website www.spionnen.com , daar staan best coole dingen op!)

Wie is Jonas Boets?

2009-02-19T13:59:00.009+01:00

Jonas Boets (9 december 1981) is jong en ambitieus. Zijn eerste boeken waren bedoeld voor beginnende lezertjes; hij schreef drie boeken over Piep de muis en daarnaast ook de avonturen van Tom en Free, een eend die op zoek is naar haar ei, Floor die een mol heeft en het visje Jop dat denkt dat hij een haai is. Jonas las jeugdboeken van onder anderen Thea Beckman en zijn grote voorbeeld, Anthony Horowitz. In 2003 publiceerde hij zelf zijn eerste jeugdboek: Sam Smith. Jonas werd beïnvloed door onder andere James Bond en Mission Impossible om zijn eigen spionageverhaal te schrijven.
Een jaar later - in 2004 - was er al een vervolg: Sam Smith en de diamant van Don Carlos. Het derde boek, Sam Smith en het duivelskruid, verscheen in september 2005 en Sam Smith en Operatie Zwarte Regen, in 2006. In 2008 werd de reeks voortgezet met Sam Smith en de Dragons en in 2009 Sam Smith en de wraak van Carolina. Nummer 7 en 8 zijn er intussen ook: Sam Smith en de code van Autumn. (2010) en Sam Smith - De jacht op dokter Liu (2011). De boeken worden nu ook in het Duits vertaald en kregen in 2010 een volledig nieuw jasje.
Jonas stopte niet bij Sam Smith, ondertussen zijn er ook zijn thrillers voor een ouder publiek, Begraaf de liefde (2007) en Liever de leugen (2010), en schreef hij het boek dat hij altijd al wilde schrijven: Geboren om te scoren, over een voetbalploeg van jongens en meisjes.
En daar zal het niet bij blijven, er zit nog vanalles aan te komen: nieuwe thrillers en de nieuwe meisjesreeks Stoere Meiden. En natuurlijk nog meer Sam Smith.

Korte biografie

Jonas Boets werd geboren in 1981. Hij studeerde Germaanse Talen aan de universiteit van Antwerpen en voltooide ook de aanvullende studie Taal en Bedrijf in Leuven. Hij heeft drie jaar Nederlandse les gegeven in het Sint-Ritacollege in Kontich aan de leerlingen van het derde en het vierde middelbaar. Nu werkt hij voor jongerenzender JIM en bedenkt hij mee televisieprogramma's. In zijn vrije tijd voetbalt hij en draait hij hier en daar wat plaatjes.

Met een moeder in de boekenwereld en een vader in de toneelwereld, werd Jonas overstelpt met cultuur en literatuur. In de lagere school las hij bibliotheken leeg en in de opstellen op school werd duidelijk dat schrijven hem wel beviel. Toch moest die interesse even wachten, want in de middelbare school kwamen er allerhande dingen tussen.
Zo was hij al sinds hij klein was, dol op voetbal en zoals elk klein voetballertje droomde hij ervan om profvoetballer te worden. Maar helaas kwamen op een bepaald moment ook alle geneugten van de jeugd aan de deur kloppen en was de keuze snel gemaakt! (Gelukkig kon hij al zijn dromen kwijt in het boek Geboren om te scoren dat hij later zou schrijven, een boek over, rara, voetbal!)

In 1997 begon hij met enkele vrienden een muziekgroepje. Ze noemden zichzelf Forbidden Fruit en maakten technoachtige dingen met computer, viool, piano en klarinet. Ze versierden zelfs wat optredens: in ’99 moesten ze zowaar op de boekenbeurs aantreden. De band met literatuur was er dus nog. Helaas zat de zaal vol oudere mensen met hun kinderen of kleinkinderen. Schrokken die even van hun muziek! Hetzelfde overkwam hen in De Haan toen ze een congres voor astronomen moesten opluisteren. Het was 11 uur ’s ochtends, maar die mensen waren na hun optreden klaarwakker. Gelukkig hadden ze ook nog wel wat normale optredens.
De groep doofde wat uit toen de hogere studies begonnen. Jonas ging nog een tijdje solo verder, maar de showbizz zat er niet meer in. Ook niet in de wereld van de televisie. Leerlingen vroegen wel eens waarom hij niet in navolging van zijn vader (die onder andere ‘Roger’ speelt in de jongerensoap Spring ) een rol in een serie wil spelen. Maar acteren is niet echt aan hem besteed.

Dan maar iets anders. Naar het voorbeeld van zijn moeder (onder de naam Eva De Wilde schreef zij vier eerste lezers) begon Jonas na te denken over een boekje voor beginnende lezers. Het onderwerp was snel gevonden. Hij durft zelf nogal eens kieskeurig te zijn wat eten betreft, dus liet hij zijn hoofdpersonage Piep de muis naar een land gaan waar je mag eten wat je wilt: het land van kaan. Kaan komt van het werkwoord kanen, een woord dat in Jonas’ jeugd wel eens gebruikt werd voor ‘eten’. Zodra Piep in het land van kaan gepubliceerd was (2002), volgden nog twee piepen (Piep op de fiets (2003) en Piep en de dief (2004)).
Na de eerste piep begon Jonas ook na te denken over een groter project. Wat doen geheim agenten als ze jong zijn? vroeg hij zich af. Vanuit dit idee groeide een hele spionnenschool en de figuur Sam Smith. Sam beleefde vier avonturen: Sam Smith (2003), Sam Smith en de diamant van Don Carlos (2004), Sam Smith en het Duivelskruid (2005) en Sam Smith en Operatie Zwarte Regen (2006). En sinds 2008 gaan de avonturen van Sam verder: Sam Smith en de Dragons (2008), Sam Smith en de wraak van Carolina (2009),Sam Smith en de code van Autumn (2010) en Sam Smith - De jacht op dokter Liu (2011).
Ook boekjes voor beginnende lezers bleef hij schrijven: Tom en free, Het ei van eend, De tandarts is een monster en Tom en Free: piraten waren de opvolgers van Pieptrilogie. Later kwamen daar ook nog andere boekjes bij, zoals Floor heeft een mol en Jop is een haai. En omdat Jonas graag allerlei genres uitprobeert, begon hij aan zijn eerste thriller: Begraaf de liefde, een surrealistisch, spannend verhaal. Het boek werd lovend onthaald, waardoor er een opvolger kwam: Liever de leugen (2010).

Jonas’ boeken

Beginnende lezers:

Piep in het land van Kaan (2002)
Piep op de fiets (2003)
Piep en de dief (2004)
Tom en Free (2005)
Het ei van eend (2005)
De tandarts is een monster (tom en free II) (2006)
Tom en Free: piraten (tom en free III) (2007)
Mol zoekt een hol (2007)
Floor heeft een mol (2008)
Trol op hol (2008)
Jop is een haai (2009)
Ik kan niet slapen (2011)
Ik lust dat niet (2012)

Prentenboek:

De Grote Wolf (was helemaal niet boos)

Sam Smith-reeks:

Sam Smith (2003)
Sam Smith en de diamant van Don Carlos (2004)
Sam Smith en het duivelskruid (2005)
Sam Smith en Operatie Zwarte Regen (2006)
Sam Smith en de Dragons (2008)
Sam Smith en de wraak van Carolina (2009)
Sam Smith en de code van Autumn (2010)
Sam Smith - De jacht op dokter Liu (2011)

10+:

Geboren om te scoren (2008)

15+:

Begraaf de liefde (2007)
Liever de leugen (2010)
Vermoord het verleden (2012)

Uitspraken van Jonas

‘Toen ik klein was, leek het mij wel tof om geheim agent te zijn.’

‘Sam Smith is niet zomaar een boek. Het is mijn eigen wereldje dat ik heb gecreëerd.’

‘Natuurlijk bestaat er in het echt geen hemd waarmee je parachute kan springen, maar dat is net het leuke.’

‘Ik wil gelezen worden. Punt uit. Het geeft me energie als kinderen zeggen dat ze m’n boeken met plezier gelezen hebben. Het geeft je de spirit om hen opnieuw te verrassen.’

‘Ik zie het altijd groots.’

Wie is Sam Smith?

2009-02-19T13:55:00.002+01:00

Sam Smith heeft maar een saai leventje. Er gebeurt helemaal niets. Maar op een dag krijgt hij een geweldige kans: hij kan gaan studeren aan een geheime spionnenschool. Daar leert hij bommen ontmantelen en krijgt hij les in achtervolgingstechnieken. Vanaf dat moment komt hij in vreemde en vaak gevaarlijke situaties terecht. Hij heeft al zijn moed en intelligentie nodig om alles tot een goed einde te brengen.

Zijn verleden : Een doodgewone jongen uit een doodgewone familie die doodgewone vriendjes heeft op een doodgewone school.

Zijn nieuwe leven : Er wacht hem een toekomst als geheimagent, maar intussen beleeft hij ook al de nodige avonturen, waaruit hij als een held tevoorschijn komt.

ID: Sam Smith

Naam: Sam Smith

Woont in : De School in Londen

Hobby’s: Voetballen, computerspelletjes spelen en gifpijltjes uit de kraag van mijn hemd schieten

Lievelingskleur ? Grijs

Lievelingsvakken ? Technische Snufjes en Hoe zichzelf te bevrijden uit benarde situaties

Lekkerste eten? Zonder twijfel een duikboot! (= een hamburger in pepersaus)

Leukste technische snufje ? Ik twijfel tussen de Multishoe 20 en het parachutehemd.

Slechte gewoonte? Ik ben veel te nieuwsgierig. Die eigenschap heeft me al in lastige situaties gebracht.

Lievelingsauteur? William Shakespeare, sinds iemand mij hem heeft leren kennen.

Lievelingsboek? ‘Hoe ga ik om met een bom’ van mevrouw November (haar cursus leest echt als een trein!)

Waar lees je het meest (zetel, bed)? Ik heb geen zetel, dus in mijn bed

ik kan echt genieten van... uitslapen op zondagmorgen, in de zomer in het zonnetje op het binnenplein van De School luieren, maar eigenlijk geniet ik ook best van de lessen die er op De School gegeven worden. Die zijn heel wat boeiender dan die op mijn vorige school.

ik heb een hekel aan ... (beetje beroepsmisvorming, ik weet het) gangsters. Maar verder ook aan mensen die je niet serieus nemen omdat je een kind bent.

ik ben supertrots op... elke overwinning die ik kan behalen tijdens de zomerspelen. Daarin kun je bewijzen dat je wat je geleerd hebt, ook kan toepassen.

ik word verdrietig van... de gedachte dat er geen duikboot meer zou geserveerd worden op De School.
ik moet altijd heel hard lachen met... Richard James. Ik weet het, het zou niet mogen, maar in zijn onhandigheid is hij echt grappig. Wel hopen dat hij zichzelf er nooit mee in moeilijkheden brengt.

ik ben bang van... het idee dat ik weer naar mijn oude leven zou moeten. Ik kan iedereen een leven als geheim agent (in opleiding) aanraden!

ik vind het altijd spannend... als ik in een spannende situatie zit uiteraard (logisch! Wie stelt die vragen op? :-))

mijn grootste droom is... een geheim agent te worden zoals Summer.

Waarom ben je geheim agent geworden? Omdat ik mijn vroegere leven beu was, het was veel te saai. Toen ik op een dag de kans kreeg daar iets aan te veranderen, was mijn keuze snel gemaakt. Maar ik ben nog geen geheim agent natuurlijk, ik ben er nog voor aan het studeren.

Sam Smith in de media

2009-02-19T13:54:00.001+01:00

"Onderhoudend en vlot debuut van de jonge Boets (22), over een doodgewone jongen die precies door zijn onopvallendheid de ideale spion blijkt." (Het Belang van Limburg )

"Opzij, Harry Potter,
hier komt Sam Smith !" (Gazet van Antwerpen )

"Sam Smith ontpopt zich als een Vlaamse Harry Potter als hij op een geheime spionnenschool belandt en een ontvoeringszaak moet oplossen." (Flair)

"James Bond Junior" (Libelle )

"Zowel Sam als zijn school vragen om meer avonturen, hopelijk wil de auteur aan die wens voldoen." (www.pluizuit.be)

"Deze Jonas is zo’n beetje de Mozart van de Vlaamse letteren. Hij debuteerde toen hij nauwelijks de schoolbanken verlaten had. Zijn detectiveheld Sam Smith beleefde inmiddels reeds vier spannende avonturen, (...) Om in de gaten te houden voordat hij naar Hollywood verhuist..." (www.kingkong.be)

"Voor kinderen die van spannende boeken houden, is jeugdschrijver Jonas Boets nu al een begrip." (Touché)

"Als je van spannende spionageverhalen houdt, zit je goed met Sam Smith en de diamant van Don Carlos, een boek dat je blijft boeien van begin tot einde." (Nieuwsblad - Jommekeskrant)

Sam Smith en Operatie Zwarte Regen (2006)

2009-02-19T13:49:00.003+01:00

Omdat in het derde jaar De School volledig vernield is, logeert Sam bij de CIA-jongeren in Amerika. Na lang zeurenmogen de twintig leerlingen van de hoogste klassen een uitstap maken. Wat ze niet weten is dat hun vliegtuig ondertussen gekaapt wordt door twee gangsters. Die maken hen wijs dat ze op trainingskamp gaan, een verrassing van de geheime dienst. Sam en zijn medeleerlingen vinden het super, tot blijkt dat er vreemde dingen gebeuren in het kamp.

Sam Smith en het duivelskruid (2005)

2009-02-19T13:47:00.002+01:00

Aan het begin van zijn derde jaar aan De School treft Sam zijn directeur in coma aan. Hij werd vergiftigd en zal sterven als hij niet snel een tegengif toegediend krijgt. Alleen bestaat dat tegengif nog niet. En alsof dat nog niet genoeg is, moet Sam ook rekening houden met een jaloerse Daphné, terwijl een hittegolf de omgeving teistert.

Sam Smith en de diamant van Don Carlos (2004)

2009-02-19T09:24:00.001+01:00

In dit boek loopt Sam stage in Spanje. Daar zal hij door de beste geheimagenten worden opgeleid. Hij is echter nog maar net aangekomen wanneer iemand een diamant voor zijn deur achterlaat. Vlak daarna moet Sam vluchten voor twee mannen die de diamant in hun bezit willen krijgen. Ook de politie zit hem op de hielen. De diamant blijkt eigendom geweest te zijn van een zekere Don Carlos en zou een groot mysterie verbergen. Sam is voortdurend op de vlucht voor zijn achtervolgers en probeert koortsachtig de waarheid te ontdekken.

Sam Smith (2003)

2009-02-19T09:21:00.004+01:00

Sam Smith is een onopvallende jongen die een saai leven leidt. Maar dan wordt hij uitgekozen om een opleiding te volgen aan een spionnenschool. Hij laat zijn oude leven achter zich en begint een nieuw en spannend bestaan als student aan De School. Daar leert hij met succes alle vaardigheden waarover een goed geheim agent moet beschikken. Het duurt echter niet lang voor Sam verstrikt raakt in een ontvoeringszaak. Samen met zijn vriendin Daphné probeert hij deze mysterieuze zaak op te lossen.

Sam Smith verstript

2009-02-19T08:44:00.000+01:00

De kogel is door de kerk. Sam Smith zal ook avonturen gaan beleven in stripvorm. Het zullen stuk voor stuk gloednieuwe belevenissen worden, avonturen zoals de korte verhalen die je hier vindt. Het eerste album wordt al in 2009 verwacht. Zodra er tekeningen gemaakt worden, krijgen jullie die natuurlijk de site te zien!